บทที่ 302

ความรู้สึกอิจฉาเช่นนี้เคยปรากฏขึ้นช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อตอนเด็กเท่านั้น แล้วเขาก็ไม่เคยอิจฉาเจียงเฉินหานว่ามีครอบครัวที่สมบูรณ์อีกเลย

ไม่คาดคิดว่าเมื่อเขากำลังจะย่างเข้าสู่วัยตั้งตัว ความอิจฉาก็หวนกลับคืนมา และมาอย่างรุนแรง นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีคลื่นโหมซัดสาดในชีวิตอันราบเรียบดุจสายน้ำของซางจื้อเหนียน

ตั้งแต่เด็กซางจื้อเหนียนจำต้องยอมรับความไม่เข้าใจหลายอย่าง เช่น ทำไมเขาถึงไม่มีพ่อแม่ไม่มีครอบครัว แต่คนอื่นมี?

เช่น ทำไมน้องชายแท้ ๆ ของเขาเห็นเขาครั้งแรกก็เกลียดเขาขนาดนั้น? เอาของขวัญพบหน้าที่เขาทำด้วยมือตัวเองตั้งหลายวันปาลงพื้น ด่าทอเขาว่าเป็นลูกนอกคอก บอกว่าเขาไม่คู่ควรเป็นพี่ชายของเขา

ต่อมาซางจื้อเหนียนก็เข้าใจทั้งหมด

แต่ตอนนั้นเขายังเด็กมาก เด็กมักมีคำถามมากมายเกี่ยวกับโลกใบนี้ เขาไม่รู้จะไปถามใคร เลยได้แต่ทนรับไว้

บางทีอาจเพราะเคยชินกับการยอมรับอย่างเงียบ ๆ จนค่อย ๆ กลายเป็นนิสัยของเขาไปแล้ว ต่อมาซางจื้อเหนียนเลยไม่รู้สึกตื่นเต้นกับอะไรเลย

ใช้ชีวิตมาจนถึงตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตและการทำงานล้วนเป็นไปตามสถานการณ์ คนอื่นคิดว่าเขาประสบความสำเร็จ แต่ไม่มีอะไรที่เขาต้องการจะได้มาเป็นอย่างยิ่ง

ในชีวิตของเขาไม่เคยมีความแน่นอน

เอาเข้าจริงท้ายที่สุดแล้ว ซางจื้อเหนียนไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่

ความต้องการคือความปรารถนา ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมาก

แต่ชื่อเสียงและผลประโยชน์ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงของธรรมดา และเขาก็ไม่เคยพบคนที่ชอบมาก่อนเลย...

ดังนั้น ซางจื้อเหนียนเลยคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนน่าเบื่อ ชีวิตของเขาไม่เหมือนลู่เจี้ยนเฉินที่สำมะเลเทเมากับเพื่อนฝูง ส่วนเรื่องงานก็เป็นความพยายามที่ไม่รู้ว่ามีความหมายอะไร

จนกระทั่งสามปีก่อน เขาสำรวจโครงการริมทะเลและถือโอกาสหยุดพักผ่อนไปด้วย ก่อนจะบังเอิญสังเกตเห็นเซ่าเยว่ที่คอยป้วนเปี้ยนมาตลอด

ตอนแรกเขาไม่สนใจเลย ต่อมาได้เจออีกหลายครั้ง ซางจื้อเหนียนก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอผ่านเรื่องอะไรมา เพราะเธอดูเปราะบางและโศกเศร้ามาก...

เขาก็เลยเริ่มสนใจเธอเช่นนี้เอง

มีอยู่ครั้งหนึ่งซางจื้อเหนียนมาสาย แต่เขามั่นใจมากว่าเซ่าเยว่จะต้องอยู่ที่ริมทะเลเหมือนเช่นเคย แต่กลับไม่เห็นเธอ ซางจื้อเหนียนเลยไปตามหา ก่อนจะพบว่าเธอตกลงไปในทะเล

ซางจื้อเหนียนเพิ่งจะกระโดดลงไปในทะเล เซ่าเยว่ก็ถูกเจียงเฉินหานช่วยขึ้นมาโดยบังเอิญพอดี