บทที่ 304

ซางจื้อเหนียนคิดในใจว่าคนที่ชอบเขามีอยู่มากมาย แต่คนที่เขาชอบกลับไม่ชอบเขาเลย

“แต่ผมไม่ชอบ”

“...อืม ดูออกอยู่ค่ะ เดิมทีคุณก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว” เซ่าเยว่พลันอายเล็กน้อย ความเย็นชาโหดเหี้ยมของซางจื้อเหนียนเป็นที่ประจักษ์แก่สายตา เธอเพิ่งหลงตัวเองคิดว่าซางจื้อเหนียนอาจจะชอบเธอจริง ๆ ถึงได้เสนอให้เป็นแฟนของเขา

ที่แท้ไม่มีเรื่องแบบนี้เลย!

ซางจื้อเหนียน “ผมไม่เคยมีความรักมาก่อน เป็นโสดมาตลอด คนรอบข้างคิดว่าผมชอบผู้ชาย ความจริงแล้วผมมีรสนิยมทางเพศปกติ เพียงแต่ยังไม่เคยเจอคนที่ผมชอบเท่านั้น...เจียงเฉินหานยุติการแต่งงานแล้ว ผมคิดว่าแม่ผมมีแต่จะเร่งหนักมากขึ้นกว่าเดิม”

เซ่าเยว่ไม่พูดอะไร แต่มีความรู้สึกเหมือนกับว่าดูเรื่องชาวบ้านแล้วโดยลากไปเอี่ยวด้วย

แต่อายุซางจื้อเหนียนอายุ 28 ปีเต็มแล้ว เขากลับไม่เคยมีความรักเลยสักครั้ง...

ผู้ชายที่รักนวลสงวนตัวขนาดนี้ หาได้ยากมากเหลือเกินในสังคมปัจจุบันนี้จริง ๆ

“อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงงานวันเกิดของคุณปู่แล้ว แม่ผมจะมาที่เมืองไห่เพื่ออวยพรให้ท่าน ผมต้องเจอหน้าเธอสักครั้ง นี่เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้”

เซ่าเยว่กะพริบตา “ดังนั้นคุณเลยมาขอให้ฉันเป็นแฟนคุณ เพื่อปิดปากแม่ของคุณเหรอคะ?”

ซางจื้อเหนียน “นี่คือแผนของผม”

เซ่าเยว่เข้าใจแล้ว แต่ว่า “ฉันเป็นอดีตภรรยาของเจียงเฉินหาน สถานะดูกระอักกระอ่วนเอามาก ๆ ทำไมคุณไม่ไปหาคนอื่นละคะ?”

ซางจื้อเหนียน “ทำไมผมต้องเอาบุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้ไปให้ผู้หญิงที่หามามั่ว ๆ ด้วย? เซ่าเยว่ บุญคุณของผมมีราคาสูงมากนะ ไม่ใช่ว่าใครจะเอาไปก็ได้”

เซ่าเยว่ “...”

ซางจื้อเหนียน “ยิ่งไปกว่านั้นการรับบทเป็นแฟนในโอกาสพิเศษ มันเลี่ยงการปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดไม่ได้ ผมรักความสะอาด ไม่ชอบหาผู้หญิงสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้น คุณเป็นเลขาของผม คุณเข้าขากับผมดีมาก ผมเองก็ไม่จำเป็นต้องปรับตัวกับคนไม่ที่คุ้นเคยอีกด้วย”

เซ่าเยว่เข้าใจเหตุผลนี้ดี