บทที่ 305

“...ประธานซาง ฉันไม่ได้ไม่ชอบหรอกค่ะ แค่กลัวว่าจะทำให้คุณลำบาก” เซ่าเยว่ตัดขาดจากผู้ชายเป็นระยะเวลาสั้น ๆ แล้ว สองปีหรือห้าปี ไม่มีความแตกต่างอะไรสำหรับเธอเลย

ซางจื้อเหนียนอึ้งไป “ผมเนี่ยนะ?”

เซ่าเยว่ “ถึงยังไงอีกสองปี คุณก็จะ...อายุสามสิบแล้ว...” เธอยิ่งพูดก็ยิ่งลำบากใจ “ถ้าคุณมีแผนที่จะสร้างครอบครัวจริง ๆ เสียเวลากับฉันไปสองปีดูไม่คุ้มนิดหน่อยนะคะ”

ซางจื้อเหนียนเงียบไปสองวินาที หลังจากนั้นเส้นเลือดตรงขมับก็กระตุกขึ้นมาอย่างหาได้ยากยิ่ง “คุณ...รังเกียจที่ผมแก่เหรอ?” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยการกัดฟันเล็กน้อย

เซ่าเยว่ “...ไม่ใช่นะคะ ๆ ฉันคิดว่าสองปีนี้เป็นช่วงเวลาทองของคุณ...”

ซางจื้อเหนียนอดทนต่ออาการบอบช้ำภายใน “นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรกังวล”

เซ่าเยว่รีบทำตัวเรียบร้อยว่าง่ายทันที “ค่ะ!”

“งั้นคุณยอมรับเวลาสองปีได้สินะ?”

“รับได้ค่ะ!”

ซางจื้อเหนียนคล้ายกับไม่เชื่อ ก่อนจะใช้สายตาสำรวจเธอ

เซ่าเยว่คุ้นเคยกับท่าทางแบบนี้ของเขามาก ก็เหมือนกับตอนที่สงสัยในท่าทีของเธอที่มีต่อเจียงเฉินหาน ความรู้สึกที่ไม่ได้รับความไว้วางใจนั้นไม่ค่อยดีนัก แต่ความไม่สบายใจเล็กน้อยนี้ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาเป็นพิเศษ “ประธานซาง คุณยังมีคำขออะไรอีกไหมคะ?”

ซางจื้อเหนียน “เซ่าเยว่ ความร่วมมือครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่พูดปากเปล่าครั้งก่อนนะ ในเมื่อคุณตกลงแล้ว ก็จะเปลี่ยนใจกลางคันไม่ได้ คุณต้องคิดให้ดีนะ”

เซ่าเยว่สัมผัสได้ราง ๆ ถึงคำเตือนจากชายหนุ่ม ซางจื้อเหนียนดีกับเธอมาก ถึงขนาดที่ยังลงทุนให้เซ่าสวินหนึ่งพันห้าร้อยล้าน ถ้าไม่อาจตระหนักถึงความสัมพันธ์ของเธอกับเขาได้อย่างชัดเจนก็จะหลงระเริงได้ง่าย จนมองข้ามความอันตรายของซางจื้อเหนียน

การอยู่ใกล้ผู้มีอำนาจก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ ต้องคอยระมัดระวังทุกเมื่อ ไม่อย่างนั้นก็จะเหมือนตอนนี้ จู่ ๆ ซางจื้อเหนียนก็เผยด้านที่แข็งกร้าวออกมา ท่าทีเป็นมิตรในอดีตราวกับเป็นภาพลวงตา ก่อนหน้านี้ยังมีความสุข วินาทีต่อมาก็เปลี่ยนสีหน้า ไม่รู้ว่าความโหดเหี้ยมเย็นชาหรือความเป็นมิตรของเขาถึงจะเป็นเขาตัวจริงกันแน่

ด้วยเหตุนี้เอง ซางจื้อเหนียนถึงได้ไม่แน่นอน ทำให้คนคาดเดาความคิดของเขาไม่ได้

ตามหลักแล้ว การอยู่กับคนแบบนี้มันเหนื่อยใจมาก เพราะว่าต้องระวังตัว อกสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอดเวลา แต่เซ่าเยว่กลับไม่กังวลมากนัก เพราะไม่ว่าซางจื้อเหนียนจะดูแข็งกร้าวหรือไม่ นี่ก็เป็นเพียงเปลือกนอกของเขา เรื่องที่เขาทำจริง ๆ ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเลย ตรงกันข้ามเธอได้รับการปกป้องจากเขา รู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม ดังนั้นไม่ว่าซางจื้อเหนียนจะผิดแปลกจากมนุษย์มนาอีกแค่ไหน เซ่าเยว่ก็ไม่ได้หวาดกลัวเขาเหมือนคนอื่นเลยจริง ๆ