บทที่ 306

หลังจากที่เซ่าเยว่รับปากเสร็จแล้ว หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ เธอมึนงงอยู่หลายวินาที ราวกับผูกติดกับซางจื้อเหนียนอย่างงุนงงด้วยความสัมพันธ์ที่ไม่อาจยกเลิกได้สองปี ถึงแม้จะเป็นการสัญญาปากเปล่า แต่ความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันนี้มั่นคงกว่าทะเบียนสมรสอีก!

เซ่าเยว่รู้สึกแบบนี้

ไม่รู้ว่าซางจื้อเหนียนจะรู้สึกบ้างไหม?

เธออดมอชายหนุ่มไม่ได้ ซางจื้อเหนียนกำลังพิงเบาะคนขับ ท่าทางดูสบาย ๆ

เซ่าเยว่สังเกตเห็นเสื้อเชิ้ตบาง ๆ บนตัวเขาอีกครั้ง ผมยุ่งเล็กน้อย เป็นแบบนี้ก่อนจะชกต่อยกับเจียงเฉินหาน แต่ก็ไม่ได้ลดทอนเสน่ห์บนตัวเขากับออร่าความเป็นประธานบริษัทเลยสักนิดเดียว

ถึงอย่างไรก็อยู่ในรถแคบ ๆ เซ่าเยว่จ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว ไม่นานซางจื้อเหนียนก็หันหน้ามา

แอบมองแล้วถูกจับได้เป็นเรื่องที่น่าอายมาก

ปกติแล้วเซ่าเยว่คงจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนักแน่นอน เพราะเขาเป็นเจ้านาย ส่วนเธอเป็นเลขา แต่ตอนนี้ต้องแกล้งเป็นแฟนกัน เซ่าเยว่ย่อมรู้สึกว่าบรรยากาศดูแปลกไปเล็กน้อย

เมื่อก่อนถูกซางจื้อเหนียนจ้องมอง เธอไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าสายตาของเขามีเจตนาแอบแฝง

พอคิดมากแล้ว ก็เริ่มจินตนาการ...

คิดมากไม่ได้เด็ดขาด!

เซ่าเยว่สงบสติอารมณ์ของตัวเอง

แต่ซางจื้อเหนียนไม่ปล่อยเธอไป “มองอะไร?”

“...ทำไมคุณสวมแค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวคะ?” เซ่าเยว่พูดออกมาตามตรง

ซางจื้อเหนียนหลุบตามอง ตอนอยู่บ้านรับสายโทรศัพท์จากพนักงานร้านเอ็ม-แอล รู้ว่าเซ่าเยว่โดนเจียงเฉินหานจับตัวไป ปฏิกิริยาแรกของเขาคือแค้นตัวเองว่าทำไมต้องไปขอของขวัญจากเซ่าเยว่ด้วย ปฏิกิริยาถัดมาก็คือไม่สนใจอะไรทั้งนั้น คว้าโทรศัพท์กับกุญแจรถขึ้นมาแล้วก็ออกจากบ้านทันที

จนกระทั่งตอนนี้เอง ซางจื้อเหนียนถึงสังเกตว่าเขาสวมเพียงเชิ้ตตัวเดียว...

ถ้าเซ่าเยว่ไม่พูด เขาก็ไม่สังเกตเลย!

“...ประธานซาง ฉันแค่ถามไปเรื่อยเปื่อยค่ะ”

ซางจื้อเหนียน “เมื่อกี้ผมรีบเกินไป”