บทที่ 84

เซี่ยอวิ๋นซูเห็นเซ่าเยว่ที่อยู่ในชุดกระโปรงสีขาวตั้งแต่ไกล ๆ

เธอไม่อยากปฏิเสธ แม้ที่สวมใส่อยู่จะเป็นชุดราตรีที่เธอไม่ชอบ แต่ชุดเดรสสีขาวตัดเข้ารูปที่ไม่มีการตกแต่งใด ๆ ค่อนข้างขับออราความเยือกเย็นของเซ่าเยว่อย่างมาก

ผมดำไม่สั้นไม่ยาว มีปิ่นปักผมไม้สีดำอันหนึ่งปักอยู่ตรงท้ายทอย มีเส้นผมห้อยลงมาสองสามเส้น ไม่แข็งทื่อ ปล่อยไว้สบาย ๆ เรียบง่าย บวกกับการแต่งหน้าเบา ๆ ในงานเลี้ยงที่สวยหรูแต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็ม เห็นได้ชัดว่าดูสดชื่นดูดีไม่เหมือนใคร และมีออราอย่างมาก

แต่เพราะเนื่องจากเหตุนี้ เซี่ยอวิ๋นซูถึงรู้สึกว่าเซ่าเยว่เสแสร้งอยู่เล็กน้อย

เสแสร้งว่าตัวเองพิเศษมากอย่างนั้น

เซี่ยอวิ๋นซูรู้สึกไม่พอใจมาก

และผู้ชายข้างกายเซ่าเยว่ หน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่ ออราที่ดุจอาบด้วยสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ดูแล้วโดดเด่นเป็นอย่างมาก

เซี่ยอวิ๋นซูใช้เครื่องประทินผิวราคาถูกที่ปกติเธอไม่ใช้ชุดหนึ่งซื้อตัวป้าหลี่ จึงได้รู้ว่าเซ่าเยว่อยู่ที่บ้าน เกือบทั้งหมดล้วนเป็นแม่บ้านของเจียงเฉินหาน ตลอดทั้งปีนอนกับเจียงเฉินหานไม่กี่ครั้ง

เซ่าเยว่ไม่มีความสามารถในด้านทักษะเฉพาะด้าน ความฉลาดทางอารมณ์ที่ทำให้คนเบิกบานหัวใจก็ไม่มี จะรู้จักผู้ชายที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าดีเลิศมากได้ยังไง?

บางทีอาจเป็นความสัมพันธ์ในด้านงานละมั้ง

ต่อให้รู้จักกัน เดาว่าผู้ชายก็ไม่ได้สนใจเธอ

คิดเสร็จ เซี่ยอวิ๋นซูก็เบือนสายตาออกอย่างไม่สบอารมณ์

เดิมทีเซี่ยจ้านก็ไม่รู้สึกอะไรกับเซ่าเยว่อยู่แล้ว

บวกกับตอนเจอกันครั้งก่อน ท่าทีเย็นชาเหินห่างของเซ่าเยว่ ทำให้เขาไม่ชอบมาก ๆ

และเซ่าเยว่ยังเลียนแบบเซี่ยอวิ๋นซู พฤติกรรมต่ำ ๆ ที่พูดออกมาไม่ได้นี้ ทำให้ในใจเขาผุดความรังเกียจขึ้นมา ย่อมไม่มีทางสนใจเธอมากเกินไปอยู่แล้ว

กลับกันกู้อี้ชวนหรี่ตาทั้งสองข้างที่แสนลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว

เขารู้จักเซ่าเยว่ดีกว่าเซี่ยจ้าน และเคยเห็นการยื้อยุดฉุดกระชากในหลายปีมานี้ของเซ่าเยว่และเจียงเฉินหาน

ทำให้เขายิ่งมั่นใจขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเซ่าเยว่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

แม้เซ่าเยว่ในอดีตจะเย็นชา แต่แววตาที่เธอมองเจียงเฉินหาน ส่องแสงเปล่งประกายและสวยงาม แตกต่างจากมองคนอื่นโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้ที่เซ่าเยว่มองเจียงเฉินหานกับที่มองเขา ไม่มีความแตกต่างกันแต่อย่างใด