บทที่ 86

เซี่ยอวิ๋นซูยืดหลังตรงอย่างแยบยล

ในขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นความนิ่งขรึมของทุกคนที่อยู่ข้างกาย

เซี่ยอวิ๋นซูมองเจียงเฉินหาน สีหน้าเขาเย็นชา แม้ปกติก็เย็นชามากอยู่แล้ว ทว่าในวินาทีนี้ยังมีความเย็นเยียบอีกชั้นหนึ่ง ความเป็นศัตรูสายนี้ต้องกำลังพุ่งไปที่ซางจื้อเหนียนอย่างแน่นอน

เธออดไม่ได้ที่จะขยับไปก้าวหนึ่ง แล้วถามเซี่ยจ้าน

เซี่ยจ้านมองเจียงเฉินหาน ก่อนจะกระซิบตอบว่า “ซางจื้อเหนียน เป็นพี่ชายของเจียงเฉินหาน”

เซี่ยอวิ๋นซูตกตะลึงอย่างมาก

ทำไมเจียงเฉินหานไม่เคยบอกเธอเลย?

“พี่น้องต่างแม่น่ะ” เซี่ยจ้านพูดอีกว่า “ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนย่ำแย่สุด ๆ”

เซี่ยอวิ๋นซูเข้าใจข้อมูลนี้แล้ว ได้แต่มองไปที่ซางจื้อเหนียนด้วยความเสียดายอย่างมาก

แน่นอนว่าเธออยากผูกมิตรกับผู้ชายที่ดีเลิศสุด ๆ

แต่เธอยิ่งชอบคนที่คว้ามาอยู่ในมือได้มากกว่า

เธอไม่มีทางโง่ถึงขั้นผิดต่อเจียงเฉินหาน ในขณะที่ยังไม่มั่นใจว่าจะเข้าไปในวงโคจรของซางจื้อเหนียนได้

ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเฉินหานเป็นผู้ชายที่ยืนอยู่บนปลายยอดพีระมิดของเมืองไห่แล้ว

ในโอกาสของวันนี้ คนที่เหนือกว่าเจียงเฉินหานก็มีไม่กี่คน

ก็เหมือนกับคนที่มาห้อมล้อมมองเธอ ไม่ว่าชายหรือหญิงก็ล้วนอิจฉากันทั้งนั้น เซี่ยอวิ๋นซูเพลิดเพลินกับสายตาแบบนี้เป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะเซ่าเยว่ แค่มองทีเดียวก็เบือนสายตาออกไปเลย ต่อหน้าเธอก็ต้องรู้สึกขายขี้หน้าอยู่แล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเป็นผู้ชายที่เลิศเลอเพอร์เฟกต์ สายตาก็ยิ่งมองมากขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของซางจื้อเหนียนมีแต่ความเย็นชา สูงเกินเอื้อม ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงก็คงไม่มีทางอยู่ในสายตา

เพราะฉะนั้น เธอผูกมิตรไม่ได้ ผู้ญิงคนอื่นก็ผูกมิตรไม่ได้เช่นกัน...

เซี่ยอวิ๋นซูกำลังเตรียมจะชักสายตากลับ ทันใดนั้นก็เป็นอันต้องตกตะลึงไป

ไม่คิดเลยว่าเซ่าเยว่จะยืดหลังตรง แล้วเดินไปนั่งทางซางจื้อเหนียน

เซี่ยอวิ๋นซู “...”

หว่างคิ้วเธอพลันขมวดเข้าหากันมุ่น

เซ่าเยว่บ้าไปแล้วหรือเปล่า ได้รับหารยั่วยุมากเกินไปถึงได้กล้าบ้าคลั่งขนาดนี้?

เจียงเฉินหานยังอยู่ตรงนี้ เพื่อเกาะซางจื้อเหนียน ถึงขั้นกล้าตบหน้าเจียงเฉินหานเลยเหรอ!

น่าขำเกินไปแล้วหรือเปล่า!

ยัยผู้หญิงโง่เง่า