บทที่ 87

สวี่หลินตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ไม่คิดเลยว่าเซ่าเยว่จะไม่ใช่เลขาของอวี๋หลินโจว แต่เป็นเลขาของซางจื้อเหนียน นี่ นี่...ไม่เป็นการตบหน้าประธานเจียงเหรอ?

เซ่าเยว่บ้าไปแล้วหรือเปล่า!

สวี่หลินมองไปที่เจียงเฉินหานทั้งหน้าคล้ำดำเขียว

เจียงเฉินหานชักสายตาเย็นชากลับมา แล้วเดินเข้าไปด้านใน

ยังดีที่เดิมทีประธานเจียงไม่เห็นเซ่าเยว่อยู่ในสายตา

สวี่หลินหันหน้ากลับไปจ้องเซ่าเยว่ด้วยความเกรี้ยวกราดทีหนึ่ง สามปีที่เธอคว้าหัวใจของประธานเจียงเอาไว้ไม่ได้ ก็มีเหตุผล เธอโง่ได้ขนาดนี้ก็หมดหนทางเยียวยาแล้วจริง ๆ

เซี่ยอวิ๋นซูจ้องเซ่าเยว่ที่อยู่ห่างจากซางจื้อเหนียนประมาณห้าสิบเซนติเมตรเขม็ง

อยู่ใกล้เกินไปแล้ว!

เซ่าเยว่คงไม่คิดว่าเป็นเลขาของซางจื้อเหนียนแล้ว ก็จะอ่อยเขาได้หรอกนะ?

หรือว่าอยากทำให้เจียงเฉินหานหึง?

ชั้นต่ำสิ้นดี!

เซี่ยจ้านไม่แยแสเซ่าเยว่ มีแต่ใจอยากเห็นเรื่องตลก

กระทั่งเห็นพ่อของตัวเองก็เข้าไปทักทายกับซางจื้อเหนียนเช่นกัน กระทั่งยังจับมือกับเซ่าเยว่อีกด้วย

ส่วนเซ่าเยว่ก็จับมือตอบ และเสแสร้งท่าทีวางตัวอย่างเหมาะสมเก่งทีเดียว...

หน้าหนาเกินไปแล้ว

เซี่ยจ้านรู้สึกสะอิดสะเอียนคล้ายกับกินแมลงวันเข้าไป

เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจ เซี่ยจ้านจึงเดินไปพร้อมกับเจียงเฉินหาน

กู้อี้ชวนมั่นใจแล้วว่าเซ่าเยว่เป็นเพียงเลขาของซางจื้อเหนียน ในตอนนี้ถึงได้วางใจ

ขณะที่ชักสายตากลับ ลู่เจี้ยนเฉินชำเลืองมองเขา

กู้อี้ชวนไม่แสดงสีหน้าอะไรทั้งนั้น หมุนตัวแล้วเดินออกไปเลย

ลู่เจี้ยนเฉินหัวเราะเยาะขึ้นมาเสียงหนึ่ง “ต้องถึงขั้นนี้เลยเหรอ เรื่องแย่ ๆ ตอนเด็ก ๆ แค่นั้นก็คิดแค้นมาจนถึงตอนนี้เลย”

เฟิงเยี่ยนพลันเงี่ยหู “นายว่าใคร?”

“ลูกพี่ลูกน้องที่ถูกฉันรังแกจนร้องไห้ทุกวันน่ะสิ คนขี้ขลาดคนหนึ่ง”

เฟิงเยี่ยน “...เป็นไปได้ไหมว่านายทำตัวสารเลวเกินไป?”

ลู่เจี้ยนเฉินได้แต่ยิ้มทว่าไม่ตอบ แต่กลับถอยหลังทีละก้าว ๆ แล้วขยับไปตรงหน้าเซ่าเยว่ “วันนี้คุณสวยมากเลยนะ”

เมื่อเซ่าเยว่เห็นใบหน้าเขามีแต่ความชื่นชม ก็ไม่ได้จ้องมอง เธอพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ”

“สามีคุณอัปลักษณ์สุด ๆ” ลู่เจี้ยนเฉินพูดต่อ “รีบหย่าเถอะ เขาไม่คู่ควรกับคุณเลย”

ลู่เจี้ยนเฉินเห็นแววตาเย็นชาและรังเกียจที่เจียงเฉินหานมีต่อเซ่าเยว่ หากไม่ใช่เพราะอยู่ในงาน มากน้อยเขาก็ต้องด่าเจียงเฉินหานสักสองสามคำ

ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า!