บทที่ 92

“เซ่าเยว่ ฉันจะนั่งรอดูเธอลาออก!”

เมื่อซางจื้อเหนียนไม่ใช่เถ้าแก่ของเซ่าเยว่อีก ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องออกหน้าแทนเธอ ก็ย่อมไม่กลัวแล้ว!

สวีชูหราน “...”

ทำไมเธอมักรู้สึกว่า เซ่าเยว่ในก่อนหน้านี้ แค่ไม่คิดเล็กคิดน้อยและไม่แยแสเท่านั้น

ตอนนี้คิดเล็กคิดน้อยแล้ว เจียงอวี่เสียนจะเอาชนะเซ่าเยว่ได้เหรอ?

เดาว่าน่าเป็นห่วง!

......

หลังเจียงอวี่เสียนเดินออกไป เซ่าเยว่ก็รีบขอบคุณซางจื้อเหนียนทันที “ขอบคุณประธานซางที่ช่วยนะคะ”

ถ้าเธอตบไปฉาดหนึ่งจริง ๆ เจียงเฉินหานไม่เพียงจะแก้แค้นเธอ ต่อให้มีเรื่องจนถึงหูเจียงเจิ้น เธอก็ยังเป็นฝ่ายไม่มีเหตุผลอยู่ดี

ความคิดที่หลุดการควบคุมเมื่อครู่ ก็ยังเป็นการกระทำบุ่มบ่ามไปแล้ว!

เธอขอบคุณอีกครั้ง “ขอบคุณนะคะ”

อวี๋หลินโจวเห็นประธานซางไม่สะทกสะท้าน เขาก็เป็นฝ่ายปลอบก่อน “ไม่เป็นไร เจียงอวี่เสียนวอนโดนเอง”

ซางจื้อเหนียนชำเลืองมองเซ่าเยว่ทีหนึ่ง

เธอสุขุมมาก ถูกคนสาดไวน์ใส่ ก็ยังไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ใด ๆ คล้ายกับเห็นการชอบทำให้คนอื่นอับอายอย่างถึงที่สุดของเจียงอวี่เสียนจนชินแล้ว

ดังนั้น เธอในก่อนหน้านี้ ใช้ชีวิตแบบนี้เหรอ?

เจียงเฉินหานตายแล้วหรือไง ถึงมองไม่เห็น?

สายตาของเซ่าเยว่มองมาอีกครั้ง ซางจื้อเหนียนเอ่ยขึ้นว่า “คำขอโทษจากปากของเธอไม่มีประโยชน์ เพราะงั้นผมเลยไม่ได้ให้เธอขอโทษต่อหน้าคุณ”

ไม่ว่ายังไง เจียงอวี่เสียนก็นับว่าเป็นน้องสาวของเขาครึ่งหนึ่ง เธอทำเรื่องที่ไร้เหตุผล เขาก็ต้องอธิบายกับเซ่าเยว่อย่างมีจุดยืนเพิ่มอีกคำ

“ฉันรู้สึกซาบซึ้งมากแล้วค่ะ”

เมื่อเทียบกับขอโทษ เจียงอวี่เสียนสาดน้ำใส่ตัวเธอเองยิ่งระบายความโกรธได้ดีกว่า

ซางจื้อเหนียนขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชาอย่างมาก “มีความสามารถแค่นี้น่ะเหรอ คุณเป็นภรรยาของเจียงเฉินหาน ยังต้องกลัวเจียงอวี่เสียนอีก?”

เซ่าเยว่ “...”

อวี๋หลินโจวได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ ประธานซางไม่แยแส เขาจะทำเป็นเห็นแต่ไม่เห็น!

ดังนั้นถึงไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีเย็นชาที่เจียงเฉินหานมีต่อเซ่าเยว่ในงานเลี้ยงเมื่อครู่

“ประธานซาง เซ่าเยว่กับเจียงเฉินหานไปยื่นเรื่องหย่าที่ที่ทำการกิจการพลเรือนกันมาแล้ว ยังเหลืออีกครึ่งเดือน ก็จดทะเบียนหย่ากันได้แล้ว”

ประธานซางพูดถูก ลู่เจี้ยนเฉินเพียงจับเซ่าเยว่จิ้นกับประธานซางเพียงฝ่ายเดียว สุดท้ายทั้งสองคนไม่สนิทกันเลยสักนิด