บทที่ 91

ซางจื้อเหนียนมองอวี๋หลินโจวทีหนึ่ง

ไม่นานอวี๋หลินโจวก็ยกแก้วไวน์ที่รินไวน์ไว้เต็มมา แล้วส่งให้เจียงอวี่เสียน

สีหน้าของอวี๋หลินโจวสดใสอย่างมาก กระทั่งยังแฝงไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีมารยาททางสังคมเล็กน้อย ทว่าเจียงอวี่เสียนกลับคิดว่าเขาน่ากลัวเหมือนกับซางจื้อเหนียน

เธอแทบจะรับมาตามสัญชาตญาณ

จากนั้นก็มองไปที่ซางจื้อเหนียน

สายตาที่เจียงอวี่เสียนมีต่อเขา หนึ่งวินาที ก็ตกใจย้ายออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน...ฉันผิดไปแล้ว...พี่ พี่...”

“จะให้ฉันลงมือ?” สีหน้าของซางจื้อเหนียนไร้ซึ่งอารมณ์

เจียงอวี่เสียนกัดฟัน ก่อนจะยกแก้วที่มีไวน์อยู่เต็มแก้วเทไปบนชุดราตรีสีชมพูแสนล้ำค่าของเธอ

หลังเสียงน้ำดังซ่า ก็ส่งแก้วไวน์ให้อวี๋หลินโจวอย่างระมัดระวัง ไม่ต้องพูดเลยว่าการกระทำเกรงใจขนาดไหน ขาดแค่พูดคำว่า ‘เชิญ’

หลังอวี๋หลินโจวรับมา เจียงอวี่เสียนก็ฉีกยิ้มเล็กน้อยอย่างแทบจะร้องไห้ออกมาแล้วให้ซางจื้อเหนียน “พี่...พี่ตามสบายเลยนะ ฉันขอ...ขอตัวก่อน”

เธอพูดขนาดนี้แล้ว แต่สีหน้าของซางจื้อเหนียนก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

เจียงอวี่เสียนตกใจกลัวจนสั่นไปหมดทั้งตัว ในใจเธอมีความกดดันมากเกินไป รับไม่ได้แล้ว เธอเองก็ไม่สนใจแล้วเช่นกัน ก่อนจะหมุนตัวแล้ววิ่งออกไป

สวีชูหรานมองจนตาค้าง เมื่อเห็นเธอวิ่งออกไป ก็รีบบอกให้บอดีการ์ดคนหนึ่งหยิบเสื้อคลุมแล้ววิ่งตามไป แล้วคลุมไปบนตัวเจียงอวี่เสียน

และทั้งสองคนก็วิ่งขึ้นรถไปทั้งห่อเหี่ยวพร้อมกันทั้งแบบนี้

เสียง ‘ปัง’ ดังกึกก้อง

ประตูรถปิด ล็อกปิดตาย เหยียบคันเร่ง ขับไปบนบล็อกถนนหนึ่งถึงจอด

สวีชูหรานเอ่ยถามขึ้นว่า “เธอจะบอกพี่ชายเธอไหม?”

แค่พูดถึงซางจื้อเหนียนเจียงอวี่เสียนก็กลัว ยังคิดว่าเธอพูดเกินจริง

สวีชูหรานได้เห็นทั้งหมดนี้กับตาตัวเอง ก็เข้าใจในทันที

บนตัวซางจื้อเหนียนมีออราที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและบารมีแม้ไม่ได้โกรธ มีความรู้สึกสั่นสะเทือนสยบอย่างมาก ต่อหน้าเขาไม่มีความกล้าที่จะแก้ตัวสักคำสองคำเลยแม้แต่น้อย

เพราะฉะนั้น...

พี่เซ่าเยว่ก็สุดยอดเกินไปแล้วหรือเปล่า!

อยู่ร่วมกับคนที่น่ากลัวขนาดนี้ได้ยังไง