บทที่ 90

ผู้จัดการหวงได้รับคำอธิบายนี้ ก็สังเกตเห็นว่าเธอมองเจียงเฉินหานสองที จากนั้นก็เอ่ยขึ้นทั้งยิ้มแย้มว่า “ประธานเจียงรักภรรยาของเขาจริง ๆ แนะนำให้รู้จักคนคนสำคัญทรงอิทธิพลด้วยตัวเองเลย คนมากมายว่ากันว่า ขอแค่คุณนายเจียงจะทำโปรเจกต์อะไร แค่ต่อสายเพียงกริ๊งเดียว พวกเขาก็จะไปลงทุน จุ๊ ๆ ผู้ชายที่รักเมียจะร่ำรวย คนที่ไม่รักเมียจะซวยไปตลอดชาติ ชาตินี้ประธานเจียงต้องราบรื่นไร้อุปสรรคแน่”

พูดจบก็ไม่ได้ยินเซ่าเยว่เอ่ยปากพูดใด ๆ

ผู้จัดการหวงชะงักไป “คุณเซ่า?”

“ผู้จัดการหวงเชิญตามสบายก่อนนะคะ” เซ่าเยว่ยิ้มเล็กน้อย

ผู้จัดการหวง “...”

นี่อารมณ์ไม่ดีอีกแล้วเหรอ?

เซ่าเยว่เห็นทางซางจื้อเหนียนยังอีกพักหนึ่งถึงจะเสร็จสิ้น จึงหาโอกาสไปเอาน้ำมาดื่มแก้วหนึ่ง

เห็นเหลียงหงเม่าศิลปินเก่าแก่ที่ถูกฝูงชนห้อมล้อมอยู่ เขาคือผู้ยิ่งใหญ่ในโลกแห่งศิลปะและวรรณคดีในตอนนี้

ตอนเด็ก ๆ เซ่าเยว่ตามแม่ไปเข้าเรียนคลาสวาดภาพจีนดั้งเดิมของเขา นับเป็นนักเรียนของเขา เพียงแต่ไม่เจอกันหลายปี น่าจะจำเธอไม่ได้แล้ว

เซ่าเยว่กำลังครุ่นคิดว่าจะไปทักทายดีไหม ทันใดนั้นข้างกายก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมา แล้วลากเธอไปยังข้างห้องรับรองที่ปิดเอาไว้กึ่งหนึ่ง

เซ่าเยว่เห็นเจียงอวี่เสียน ก็จะรีบออกไปทันที

“เซ่าเยว่ เธอหยุดนะ!”

เซ่าเยว่ไม่ฟังอยู่แล้ว

เจียงอวี่เสียนมองเธอเดินออกไปอย่างยากจะเชื่อ เมื่อตอบสนองกลับมา ก็รีบร้อนตามไปอีกครั้ง

เซ่าเยว่เดินวนไปทั่วทั้งงานอย่างกับพาแมวเดินเล่น ทว่าคุณหนูใหญ่คนนี้ก็ยังไม่ยอมแพ้

เซ่าเยว่เดินไปสองรอบ

เจียงอวี่เสียนก็เดินตามไปสองรอบ

คนอื่น ๆ ออกไปมากกว่าครึ่งแล้ว เจียงอวี่เสียนยังกัดเธอไม่ปล่อย

เซ่าเยว่ “...”

เซ่าเยว่ไม่หยุดไม่ได้

เจียงอวี่เสียนกัดฟัน “เซ่าเยว่ เธอจงใจใช่ไหม ตอนนี้เธอไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อยใช่ไหม?”

เซ่าเยว่ “เธอจะเข้าใจแบบนี้ก็ได้”

เจียงอวี่เสียนเดือดดาลจนแทบบ้า “เธอ...”

เธอเตรียมจะลงไม้ลงมือแล้ว

สวีชูหรานคว้าเจียงอวี่เสียนเอาไว้

เจียงอวี่เสียนมองไปรอบ ๆ คนไม่ได้เยอะอย่างเมื่อครู่แล้ว ทว่าซางจื้อเหนียนยังอยู่ในที่ที่ไม่ไกลออกไป เธอเองก็ไม่กล้าทำสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นกัน