บทที่ 96

สายตาของซางจื้อเหนียนย้ายไปจากตัวของหญิงสาวตั้งนานแล้ว เขาชี้ดิลิเวอรีหลากหลายเมนูที่ตั้งอยู่เต็มโต๊ะ “กินข้าวเถอะ”

ลู่เจี้ยนเฉินเรียกให้เซ่าเยว่มาด้วยกัน

เซ่าเยว่กำลังสังเกตสีหน้าของซางจื้อเหนียน เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ จึงไม่รู้ชัดว่าเขาคิดยังไง แต่ไม่ได้พูดมาก คงน่าจะผ่านด่านละมั้ง

เธอมองของกินเต็มโต๊ะนี่ “ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ พวกคุณกินกันเถอะ”

ลู่เจี้ยนเฉินอึ้งไป “รีบขนาดนี้เชียว คุณมีธุระเหรอ?”

เซ่าเยว่พยักหน้า

ลู่เจี้ยนเฉินผลักซางจื้อเหนียน “ให้เธออยู่ต่อสิ” เขาเข้าใจแล้ว เซ่าเยว่ถูกความบ้าอำนาจของเจ้านายบีบบังคับ เพียงแค่เชื่อฟังจิ้งจอกเฒ่าเท่านั้น

ใบหน้าของซางจื้อเหนียนเต็มไปด้วยความไม่แยแส

เซ่าเยว่ลุกขึ้น ทั้งเกรงใจและทั้งเหินห่าง “ประธานซาง พวกคุณสนุกกันต่อเถอะค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ คืนนี้ขอบคุณคุณมากนะคะ”

ลู่เจี้ยนเฉินลุกขึ้นยืนตาม “เกรงใจขนาดนี้ไปทำไมกัน เรื่องใหญ่แค่ไหนกันเชียว ถ้าไม่ได้เป็นเพราะฐานะของซางจื้อเหนียนเหมาะจะสั่งสอนยัยเด็กหน้าไม่อายมากกว่า ไม่อย่างนั้นผมก็คงไปช่วยคุณแล้ว ยังไงก็กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยไปเถอะ!”

เซ่าเยว่ตอบกลับ “เราเจอกันพรุ่งนี้นะคะ”

ลู่เจี้ยนเฉินนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้นัดไปเล่นเทนนิส ก็ไม่บังคับแล้ว “งั้นผมไปส่งคุณนะ” เขาเป็นสุภาพบุรุษเสมอ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันค่อยเรียกรถเอา”

ลู่เจี้ยนเฉิน “ดึก ๆ ดื่น ๆ เรียกรถไม่ปลอดภัยมาก ผมไปส่งคุณกลับดีกว่า”

เซ่าเยว่ “...”

เป็นมิตรเกินไปก็ไม่ดี

เซ่าเยว่กำลังคิดจะปฏิเสธ จู่ ๆ ซางจื้อเหนียนก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

ลู่เจี้ยนเฉินรีบเพ่งความสนใจไปที่ตัวของซางจื้อเหนียน “นายเป็นอะไรไป?”

“น่าเบื่อ อยากกลับแล้ว”

ลู่เจี้ยนเฉิน “...”

ไม่สิ นายท่านคนนี้เป็นอะไรไป? ไม่ใช่ว่าเพิ่งสั่งของกินมาเต็มโต๊ะหรอกเหรอ?

หลังซางจื้อเหนียนออกไปจากห้องรับรอง เซ่าเยว่ก็โบกไม้โบกมือให้ทั้งสามคน จะออกไปเช่นกัน

แน่นอนว่าเธอไม่มีทางกลับบ้านกับซางจื้อเหนียนอย่างแน่นอน นอกโซไซตีคลับมีแท็กซี่มากมาย เซ่าเยว่ดักสักคันก็ได้แล้ว

เบนท์ลีย์แสนคุ้นตาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ

เซ่าเยว่มอง คนที่ขับรถเป็นซางจื้อเหนียนอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ ดังนั้นคนขับรถเลิกงานไปแล้ว?

เวลานี้ ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากมายแล้ว เธอไม่กล้านั่งข้างหลังเหมือนเจ้านาย เซ่าเยว่เปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วขึ้นรถ ก่อนจะปิดประตูรถดัง ‘ปัง’