บทที่ 97

ซางจื้อเหนียนไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า เซ่าเยว่ยกเลิกแผนกลับไปเปลี่ยนรองเท้าที่ห้อง

เธอเคยมาสองครั้งแล้ว ทุกครั้งที่มา ห้องก็สะอาดสะอ้านตลอด น่าจะมีคนมาทำความสะอาดทั้งข้างนอกและข้างในทุกวัน

แต่ก่อนหน้านี้ เซ่าเยว่มาคนเดียว วันนี้ซางจื้อเหนียนก็อยู่ด้วย

ไม่ชินเล็กน้อย

ทว่ายังปรับตัวไม่ได้

เซ่าเยว่วางถุงที่ใส่สูทของเขาเอาไว้ลงก่อน แล้วถือมื้อค่ำไปวางบนโต๊ะอาหาร เธอหยิบออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเปิดออก ทำเหมือนอย่างปกติ

หลังซางจื้อเหนียนล้างมือ ก็มานั่งบนโต๊ะอาหาร

เซ่าเยว่พูดขึ้นว่า “ประธานซาง คุณทานให้อร่อยนะคะ ฝันดีค่ะ”

เธอพูดจบก็คิดจะออกไป ทว่าชายหนุ่มกลับเอ่ยปากขึ้นอย่างเย็นชา “เยอะขนาดนี้ ผมกินไม่หมด”

ปริมาณของอาหารค่ำ เซ่าเยว่สั่งน้อยลงครึ่งหนึ่ง แต่ยังไงที่ซางจื้อเหนียนสั่งก่อนหน้านี้ก็สำหรับสี่ที่ แม้จะลดลงครึ่งหนึ่งก็กินไม่หมด

เซ่าเยว่เพียงอยากกลับไปพักผ่อนที่ห้อง ลังเลว่าจะปฏิเสธดีไหม ชายหนุ่มยกตะเกียบขึ้นมา พร้อมเบือนสายตาไปจากบนตัวของเธอแล้ว

เซ่าเยว่จึงไม่ปฏิเสธ...ปฏิเสธครั้งสองครั้งยังพอทน ปฏิเสธเยอะเกินไปจะทำให้เขารู้สึกว่าไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย ถึงยังไงก็เป็นแค่มื้อค่ำมื้อเดียวเท่านั้น

เซ่าเยว่นั่งลงตรงหน้าซางจื้อเหนียน ก่อนจะหยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งอีกคู่ขึ้นมา

ก่อนงานเลี้ยงกินซาลาเปารองท้องไปครึ่งลูก หลังจากนั้นก็ทำงานที่ต้องใช้สมาธิสูง เซ่าเยว่เองก็หิวแล้วจริง ๆ ดังนั้นเธอจึงค่อย ๆ กินอาหารค่ำที่ทั้งมีคุณค่าทางโภชนาการและสะอาด แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอิหลักอิเหลื่อ กระทั่งยังทำตัวตามสบายทีเดียว

ทว่าซางจื้อเหนียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขี่ยแล้วเขี่ยอีก ที่ไม่กินเยอะมาก

ไม่ถูกปากของเขาเหรอ?

ความทรงจำของเซ่าเยว่ดีมาก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นอาหารที่ซางจื้อเหนียนเคยสั่ง มั่นใจว่าตัวเองจำไม่ผิด

ของที่ไม่กินพวกนี้ เดาว่าน่าจะเป็นรสชาติที่พวกลู่เจี้ยนเฉินถูกปาก

ซางจื้อเหนียนคล้ายกับจะใส่ใจมากทีเดียว?

สั่งข้างนอก ก็จะสนใจเพื่อน

เซ่าเยว่คิดว่าจะเงียบไปตลอด จู่ ๆ ซางจื้อเหนียนก็ถามขึ้นมาว่า “ทำไมเจียงอวี่เสียนถึงมาหาเรื่องคุณ?”

“ฉันยั่วโมโหเธอ”

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นคำตอบที่ซางจื้อเหนียนไม่อยากได้ยิน ถึงยังไงเจียงอวี่เสียนก็เป็นอย่างประทัดดอกหนึ่ง จุดติดไฟของเธอต่ำมาก แดดแรงเข้าหน่อย บางทีอาจจุดความขี้โมโหของเธอให้ติดได้

“เธอบอกฉันว่า เจียงเฉินหานให้ฉันลาออกภายในหนึ่งวัน มะรืนนี้วันจันทร์ไม่ต้องไปทำงานแล้ว”

เจียงเฉินหานกับซางจื้อเหนียนไม่ถูกกัน

สำหรับเขาเงื่อนไขนี้สมเหตุสมผลมาก