บทที่ 98

เซ่าเยว่สบายใจอย่างที่สุด

ประธานซางยึดมั่นในหลักการเป็นอย่างมาก ไม่ใช่เงินของเขา เขาก็จะไม่รับแม้แต่แดงเดียว

ที่เป็นของเขา เขาจะรับเอาไว้แน่นอน

หลังกินอาหารค่ำ เซ่าเยว่ก็เก็บกล่องดิลิเวอรี

ซางจื้อเหนียนพูดขึ้นว่า “วางไว้เถอะ นี่ไม่ใช่งานที่คุณต้องทำ เดี๋ยวจะมีคนเก็บ”

เซ่าเยว่รู้ว่าเขาเป็นโรครักความสะอาด ฉะนั้นจึงชิงลงมือก่อนล่วงหน้า ทำไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เก็บจนสะอาดไปแล้ว สุดท้ายถือถุงขยะและเสื้อสูทตัวนอกของเขา พลางบอก ‘ฝันดี’ แล้วเปิดประตูออกไป

ซางจื้อเหนียนนั่งอยู่บนโซฟา

เห็นข้อความที่ลู่เจี้ยนเฉินส่งมาก่อนหน้านี้

[เมื่อกี้ฉันบอกว่าฉันอยากไปส่งเซ่าเยว่กลับบ้าน นายถึงขั้นสั่งอาหารค่ำมาแล้ว จู่ ๆ ก็บอกว่าเบื่อขึ้นมากะทันหัน ไอ้ความ ‘กะทันหัน’ นี่มัน ‘กะทันหัน’ เกินไปหน่อยหรือเปล่า? สารภาพมาเถอะ นายอยากไปส่งเซ่าเยว่กลับบ้านใช่ไหม!]

ซางจื้อเหนียน [ใช่]

[จิ้งจอกเฒ่า ฉันรู้อยู่แล้วเชียว]

ลู่เจี้ยนเฉิน [นายหมายความว่ายังไง เซ่าเยว่ขอบคุณนายต่อหน้าเราเยอะแยะขนาดนั้น นายกลับไม่ตอบกลับสักแอะ ถ้าเป็นฉันไปส่งเขากลับแทนนายละก็...นายชอบที่จะเมินขนาดนี้ สมควรแล้วที่นายจะโสด! สุดท้ายก็มาเอาอกเอาใจอีก ตกลงนายคิดยังไงกันแน่?]

ซางจื้อเหนียน [ไม่ได้คิดอะไร]

เซ่าเยว่พักอยู่ข้างห้องเขา เขาผ่านทางพาเธอกลับบ้านด้วย นี่ก็ปกติจะตายไป

[ปากแข็งใช่ไหม ได้ เซ่าเยว่บอกแล้วไม่ใช่เหรอ เดิมทีเธอเล่นเทนนิสไม่เป็น นายเองก็รู้ว่ามือใหม่เล่นเทนนิสให้เก่งยากมาก พรุ่งนี้ฉันจะเป็นคนสอนเอง นายคอยดูอยู่ข้าง ๆ ก็แล้วกัน]

ซางจื้อเหนียน […]

[พูดไม่ออก?]

ซางจื้อเหนียน [แล้วแต่นาย นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน]

ลู่เจี้ยนเฉิน [...เสแสร้งเหรอ? ได้ หวังว่านายจะเป็นอย่างนี้ไปได้ตลอดนะ!]

ลู่เจี้ยนเฉินพูดคุยกับซางจื้อเหนียนเสร็จ ก็เอาเรื่องนี้ไปพูดแขวะกับเฟิงเยี่ยนและอวี๋หลินโจว

ถ้าไม่ใช่เพราะเคยเห็นมากับตาตัวเอง เกรงว่าอวี๋หลินโจวคงจะอยู่ข้างลู่เจี้ยนเฉิน และคิดว่าประธานซางทำกับเซ่าเยว่แตกต่างจากคนอื่นจริง ๆ

ตอนนี้เขาไม่คิดแบบนี้แล้ว

เงื่อนไขของประธานซางครบเครื่องทั้งอำนาจและบารมี ไม่เคยขาดคนหมายปอง การที่ยังครองตัวเป็นโสดมาจนถึงตอนนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่หายากจริง ๆ

มีเพียงเหตุผลเดียว คือเขาปิดกั้นตัวเอง