บทที่ 99

“นี่เป็นแค่การสมมติ แต่ในความเป็นจริงการสมมตินี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ เพราะงั้นเธอก็อย่าเอาสถานการณ์จริงมาโต้แย้งฉัน ฉันก็แค่อยากรู้ความคิดของเธอ”

“จริงสิ ยังต้องกำจัดความสัมพันธ์ของเขากับเจียงเฉินหานด้วย สมมติว่าทั้งสองคนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แล้วซางจื้อเหนียนก็ชอบเธอ เธอจะเลือกยังไง?”

ความคิดที่สลัดสถานการณ์จริงออกไปคือการเพ้อฝัน เซ่าเยว่ไม่ชอบการสมมติ

แต่ก็แค่คุยไปเรื่อยเปื่อยกับเพื่อนเท่านั้น ยังไงก็ไม่เป็นไร

เธอจึงครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง

“อย่างแรก ซางจื้อเหนียนชอบฉัน อย่างที่สอง เขากับเจียงเฉินหานไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ภายใต้พื้นฐานการสมมติสองข้อนี้ คนที่จะปฏิเสธก็คงมีน้อยหรือเปล่า ถึงยังไงซางจื้อเหนียนก็หน้าตาดี มีเงิน รูปร่างดี ข้อดีเหล่านี้พอให้ผู้หญิงเราอิ่มเอมใจแล้ว”

เฉิงเหยียนโย่ว “เพราะงั้นคำตอบของเธอคืออะไรเหรอ?”

“ความคิดของคนจะปลี่ยนไปตามประสบการณ์ของตัวเอง เหยียนโย่ว ฉันเคยผ่านการแต่งงานที่ล้มเหลวกับเจียงเฉินหานมาก่อน เธอรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดของฉันคืออะไรไหม?”

“มุมมองด้านความรัก?”

“ใช่ มุมมองด้านความรักเปลี่ยนไปแล้ว กับเพื่อนฉันก็ไปมาหาสู่ปกติ เธอดีกับฉัน ฉันดีกับเธอ เปิดอกพูดซึ่งกันและกัน ฉันจะเป็นคนเห็นแก่ตัวที่เด็ดเดี่ยวมาก”

“ต่อให้ต่อไปฉันมีแฟน คนคนนั้นก็ต้องรักฉัน ทะนุถนอมฉัน ดูแลฉัน ทั้งหมดต้องยึดฉันเป็นหลัก ถ้าไม่ใส่ใจฉันจริง ๆ ฉันก็จะไม่พิจารณา”

“เพราะงั้นที่เธอถามฉัน ภายใต้พื้นฐานการสมมติสองข้อนี้ จะคบกับซางจื้อเหนียนไหม คำตอบง่ายมาก ฉันไม่มีทางคบ”

“ถึงจะไปมาหาสู่กันไม่นาน แต่ด้วยการตัดสินในตอนนี้ของฉัน ต่อให้ซางจื้อเหนียนจะชอบฉัน ให้เขายึดฉันเป็นหลักในทุกเรื่อง ใส่ใจฉัน เธอคิดว่าเขาจะทำได้ไหม?”

ในหัวเฉิงเหยียนโย่วผุดแววตาที่ไร้ซึ่งอุณหภูมิของซางจื้อเหนียนขึ้นมา

“...ฉันจินตนาการไม่ออกเลย”

“ใช่ไหม เขาทำสิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้ ต่อให้เขาจะดีแค่ไหน สำหรับฉันก็ไร้ประโยชน์ เพราะงั้นฉันจะไม่เลือกเขา”

“ก่อนหน้านี้เอาใจไปไว้ที่ตัวเจียงเฉินหาน ทุ่มเทไปตั้งมากมาย สุดท้ายก็ได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ฉันตัดสินใจจะปกป้องตัวเองอย่างดีแล้ว ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายฉันอีก”

เฉิงเหยียนโย่วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นด้วยความทอดถอนใจ “เซ่าเยว่ ตอนนี้เธอเลิศมาก รักตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”