ตอนที่ 1 ตั้งครรภ์

ประเทศกันทรา

โรงพยาบาลเจเนรัล

“ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์ ทารกมีสุขภาพแข็งแรงดีครับ”

มือของวิคตอเรีย เซลวินกำรายงานผลตรวจแน่นขณะที่เธอจ้องมองแพทย์ด้วยความมึนงง

ท้องอย่างนั้นหรือ? มันเป็นความประหลาดใจที่น่ายินดี เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย

“จำไว้นะครับว่าจะต้องมาตรวจครรภ์ตามนัดทุกครั้ง แล้วพ่อเด็กอยู่ที่ไหนล่ะครับ เรียกเขาเข้ามาสิ ผมมีคำแนะนำจะแจ้งกับเขาด้วย”

คำพูดของแพทย์ทำให้เธอตื่นจากภวังค์ “วันนี้สามีของฉันไม่ได้มาด้วยค่ะ” เธอตอบพลางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนใจ

“ว่ากันตามตรงนะครับ ต่อให้เขางานยุ่งแค่ไหน เขาก็ควรมาอยู่กับครอบครัวของเขานะ” แพทย์กล่าว

ฝนตกปรอยๆ เมื่อเธอก้าวออกจากโรงพยาบาล วิคตอเรียลูบท้องของเธอ

ตอนนี้มีชีวิตน้อยๆ กำลังเติบโตขึ้นมาในท้องของฉัน เด็กคนนี้คือลูกของฉันกับอลาริค…

โทรศัพท์ของเธอสั่น เมื่อหยิบออกมาก็เห็นว่าเป็นข้อความจากอลาริค คาโดแกนผู้เป็นสามีของเธอนั่นเอง

‘ฝนตกแล้วนะ เอาร่มมาให้ตามที่อยู่นี้ด้วย’

เธอมองที่อยู่ที่ส่งมา ซึ่งมันคือลินดิโกคันทรีคลับ

มันเป็นที่แบบไหนกัน? วันนี้เขามีประชุมใช่ไหมนะ?

แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากมายและขอให้คนขับรถของบ้านคาโดแกนไปส่งเธอที่คันทรีคลับแห่งนั้น

“คุณกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ” เธอพูดกับคนขับรถเมื่อมาถึงที่หมาย

“ผมไม่ต้องรอคุณเหรอครับ? คุณนายคาโดแกน”

เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจะรอกลับบ้านไปพร้อมกับอลาริค”

ไหนๆ เธอก็มาที่นี่เพื่อเขาแล้ว เธอก็จะกลับบ้านไปพร้อมกับเขา

สิ้นคำนั้น คาร์เตอร์ผู้เป็นคนขับรถก็เร่งเครื่องออกไป

ฝนเพิ่งจะตกลงมาปรอยๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นโหมกระหน่ำ

เธอถือร่มเอาไว้เหนือหัว และเดินเข้าไปยังทางเข้าของคันทรีคลับแห่งนั้น

ที่แห่งนั้นคือสโมสรกอล์ฟที่ตกแต่งอย่างหรูหรา วิคตอเรียเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าประตู

“ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง แต่รบกวนช่วยแสดงบัตรสมาชิกก่อนนะคะ” พนักงานกล่าว

เธอใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะทำอย่างไรต่อไปก่อนจะส่งข้อความไปหาอลาริคในที่สุด

‘ฉันมาถึงแล้ว คุณจะทำงานเสร็จเมื่อไรเหรอ? ฉันจะรออยู่ข้างล่างนะคะ’

เมื่อส่งข้อความเสร็จแล้ว เธอก็ยืนอยู่ใกล้ๆ ทางเข้าพร้อมกับถือร่มไว้ในมือ ขณะที่เธอจ้องมองสายฝนที่ตกลงมา เธอก็นึกถึงรายงานการตรวจครรภ์

เธอควรจะบอกเขาหรือเปล่าเมื่อเขาออกมาแล้ว? หรือว่าเธอควรจะรอไว้บอกในวันเกิดของเขาเพื่อให้เขาประหลาดใจดี?

เธอจมอยู่ในภวังค์ความคิด โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากลุ่มคนที่อยู่ข้างบนกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่

พวกเขาโน้มตัวมาทางหน้าต่างขณะที่มองลงมายังวิคตอเรีย

“เธอไม่ได้เป็นภรรยาคุณจริงๆ สักหน่อย แต่เธอก็ทำหน้าที่ได้ดีอยู่เหมือนกันนะ อัล เธอมาที่นี่พร้อมกับร่มตามที่คุณขอไปจริงๆ ด้วย เธอไม่ได้คิดจริงๆ ใช่ไหมว่าคุณจะเดินฝ่าสายฝนไปอย่างนั้น?” คนหนึ่งในกลุ่มนั้นถาม

“นี่เธอรักคุณมากจนลืมตรรกะไปเลยหรือไง?”

“ไร้สาระเสียจริง”

เสียงอิดโรยดังขึ้นจากมุมห้อง

คนที่พูดออกมาก็คือชายร่างสูงขายาวที่มีใบหน้าแสนจะเย็นชา ผิวขาวและดวงตาที่เรียวยาวของเขาขับเน้นความน่าดึงดูดใจของเขา ชายผู้นั้นสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทา เขานั่งไขว่ห้างอยู่ที่นั่น

เขายกมือขึ้นมาเผยให้เห็นนาฬิกาที่หรูหราและสวยงามบนข้อมือของเขา “ส่งมานี่”

เพื่อนที่แกล้งเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องคืนโทรศัพท์ไปให้เขา

“ชิ นี่เราต้องคืนโทรศัพท์ไปให้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” มีคนพูดขึ้นมา

“พอได้แล้ว นี่ถ้าคลอเดียไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณคงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้จับโทรศัพท์ของเขาหรอก”

ผู้คนต่างก็พูดจาติดตลกและหัวเราะกันต่อไปขณะที่หันไปมองสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างชายคนนั้น เธอสวมชุดเดรสสีขาวที่ทำให้เธอดูใจดีและอ่อนโยน

เธอแย้มรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เอาเถอะ” เธอพูดอย่างแผ่วเบา “มันไม่ดีเลยนะที่พวกคุณเอาโทรศัพท์ของอัลไปแกล้งคนอื่น แล้วตอนนี้คุณก็ยังมาล้อเลียนฉันอีก”

เพื่อนๆ เหล่านั้นไม่ได้คิดว่าจะเลิกล้อเล่นขณะที่พวกเขาพูดออกมาว่า “ทุกคนก็รู้กันหมดว่าคุณเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับอัลนะ คลอเดีย”

“ถูกต้อง อลาริคเองก็พูดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม?”

เมื่อคลอเดีย จอห์นสันได้ยินเช่นนั้น เธอก็อดเหลือบมองอลาริคไม่ได้

อลาริคยิ้มและไม่ปฏิเสธใดๆ

พอคนกลุ่มนั้นเห็น พวกเขาก็ยิ่งล้อเลียนหนักกว่าเดิม