ตอนที่ 2 หย่ากันเถอะ

อลาริคดันวิคตอเรียเข้าไปในห้องน้ำแล้วเดินออกไป

เธอก้มหน้างุดและรอจนเขาก้าวออกไปจากห้องก่อนจะเงยหน้ามาเช็ดน้ำตาที่แก้มเธอ

เวลาต่อมา

เธอล็อกประตูห้องน้ำและหยิบรายงานผลตรวจของโรงพยาบาลออกมาจากกระเป๋า

หลังจากเปียกปอนเพราะสายฝน รายงานทั้งหมดนั้นก็อ่านไม่ออกแล้ว เพราะทุกคำในนั้นเบลอไปหมด

เธอคิดว่าจะทำให้เขาประหลาดใจด้วยเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง

เธออยู่กับเขามานานสองปี เธอรู้แน่อยู่แก่ใจว่าเขาเป็นคนที่จะไม่ปล่อยให้โทรศัพท์ของตัวเองอยู่ห่างกาย

เขายังไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ตั้งใจจะเรียกเธอไปเพียงเพื่อบอกให้เธอกลับบ้านด้วย

ความเป็นไปได้เดียวคือมีคนเอาโทรศัพท์ของเขาไปส่งข้อความหาเธอ เพื่อที่เธอจะได้โดนคนอื่นหัวเราะเยาะใส่

อาจมีคนจำนวนมากหัวเราะเยาะเธอในขณะที่กำลังรออย่างโง่เขลาอยู่นอกคันทรีคลับพร้อมกับร่มคันนั้น

เธอจ้องมองรายงานที่อ่านไม่ออกอยู่นานก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองและค่อยๆ ฉีกมันเป็นชิ้นๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

วิคตอเรียค่อยๆ ออกมาจากห้องน้ำอย่างสงบจิตสงบใจ

อลาริคนั่งอยู่ที่โซฟา ขายาวๆ ของเขาวางอย่างมั่นคงอยู่กับพื้นในขณะที่เขาจดจ่ออยู่กับแล็ปท็อปที่อยู่ตรงหน้าเขา ดูเหมือนเขาจะทำงานอยู่

เมื่อเขาเห็นเธอ เขาก็ชี้แก้วชาที่อยู่ข้างๆ เขา

“ดื่มซะ”

“โอเค”

เธอเดินเข้าไปและหยิบแก้วชาขึ้นมา เธอไม่ได้ดื่มในทีนที แต่ดูเหมือนจะจมอยู่ในความคิดบางอย่างแทนก่อนจะร้องเรียกเขา

“อลาริค”

“มีอะไร?” เสียงของเขาเย็นชาราวกับว่ากำลังสนใจอยู่แต่กับหน้าจอแล็ปท็อปตรงหน้าเขา

เธอจ้องมองสันกรามและใบหน้าของเขา ริมฝีปากซีดๆ ของเธอกระตุก

แต่ดูเหมือนเขาจะหมดความอดทนเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างรวดเร็วจนสายตาของพวกเขาประสานกัน

เพราะเธอเพิ่งอาบน้ำ ผิวของเธอจึงเป็นสีชมพูระเรื่อ และริมฝีปากของเธอก็ไม่ซีดเหมือนตอนแรกอีกต่อไป ถึงกระนั้น เธอก็ดูเหมือนจะป่วย ราวกับว่าเธอเปราะบางมาก ซึ่งอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งเดินตากฝนมา

เพียงมองแวบเดียว ความปรารถนาของเขาที่มีต่อเธอก็พลุ่งพล่าน

สำหรับวิคตอเรีย อารมณ์ของเธอกำลังต่อสู้กันอยู่ในใจ ทำให้เธอลืมอารมณ์ของเขา ขณะที่พยายามคิดว่าจะพูดอะไรดี

ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจ “คุณ… อื้ม!”

เธอเพิ่งจะเปิดปากพูดขณะที่เขาจับคางของเธอและจูบเธอราวกับว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

นิ้วที่หยาบกร้านของเขาเปลี่ยนผิวสวยของเธอให้แดงซ่านในทันที

ลมหายใจของเขาร้อนเหมือนไฟเมื่อสัมผัสกับผิวหนังของเธอ ในที่สุดเธอก็แทบหายใจไม่ออก ขณะที่เธอกำลังจะผลักเขาออกไป โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็เริ่มดังขึ้นมา

พวกเขานิ่งไป ความเร่าร้อนทั้งหมดหายไปในทันที ไม่นานเขาก็ผละออก ก่อนจะกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ ราวกับว่าเขายังไม่พอใจ เมื่อเขาพูดต่อไป เสียงของเขาก็แหบแห้ง

“ดื่มชาให้หมดแล้วเข้านอนเร็วๆ”

เขาคว้าโทรศัพท์และเดินออกไปจากห้อง

เขาจำเป็นต้องรับสายนั้น

ประตูระเบียงเลื่อนปิดลง

ด้วยความงุนงงจากการจูบ เธอนอนพักบนโซฟาครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน

เธอไม่ได้เดินไปในห้องนอนแต่กลับเดินไปยังระเบียงแทน

ประตูกระจกปิดไว้เพียงครึ่งเดียว สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดพาเสียงของอลาริคมาสู่เธอ

“ผมจะไม่จากไปหรอก”

“คิดอะไรอยู่? อย่าคิดมากสิ หลับให้สบายนะ”

เสียงของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล

เธอยืนอยู่ตรงนั้นและฟังอยู่สักพักก่อนจะหัวเราะออกมา

อืม เขาเป็นคนอ่อนโยนและอ่อนหวานก็ได้นี่นา น่าเสียดายที่ความรักของเขาไม่ได้มีไว้ให้ฉัน

เธอหันหลังเดินกลับไปที่ห้องนอน ใบหน้าเธอไม่แสดงความรู้สึกใดขณะที่นั่งลงบนเตียง

การแต่งงานของพวกเขาเป็นเรื่องผิดพลาดมาตั้งแต่แรก อย่างไรแล้วมันก็เป็นเพียงข้อตกลงเท่านั้น

สองปีก่อน ครอบครัวเซลวินของเธอล้มละลาย เธอร่วงหล่นลงมาจากความสง่างามในชั่วข้ามคืน และกลายเป็นตัวตลกของเมืองนี้

ตระกูลเซลวินเคยประสบความสำเร็จอย่างมาก พวกเขาก็สร้างศัตรูเอาไว้มากเช่นกัน หลังจากประสบปัญหา ทุกคนก็รีบเข้ามาทำให้พวกเขาขายหน้าทันที