ตอนที่ 3 กินยาผิด

เมื่อวิคตอเรียตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมา เธอก็พบว่าเป็นหวัด จึงเดินไปที่ลิ้นชักเพื่อหายาลดไข้และรินน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว

ทันทีที่เธอทานยาเข้าไป ความรู้สึกบางอย่างก็ครอบงำเธอจนทำให้ตาเบิกกว้างและหน้าซีดเซียว เธอจึงรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อบ้วนยาออกมา จากนั้นก็เอนกายพิงอ่างล้างหน้าซ้ำๆ อยู่เช่นนั้น

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมต้องรีบวิ่งมาในนี้ด้วย? ไม่สบายหรือไง?”

เมื่อเสียงที่ชัดเจนของอลาริคดังขึ้นจากทางประตู วิคตอเรียก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

ระหว่างนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นขณะที่จ้องมองเธอ

พอเธอสบสายตากับเขาแล้ว เธอก็รีบหลบตาลง และหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เธอก็ตอบว่า “ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่กินยาผิดเท่านั้นเอง”

จากนั้นเธอก็เช็ดหยดน้ำที่มุมปากและออกไปจากห้องน้ำ

แต่ทว่าอลาริคกลับยืนมองดูวิคตอเรียเดินออกไปด้วยท่าทีครุ่นคิดเธอทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่กลับมาบ้านเมื่อวานนี้แล้ว

หลังจากมื้อเช้า คนทั้งคู่ก็ออกจากบ้านไปด้วยกัน

เมื่อเห็นสีหน้าที่ซีดเซียวของเธอแล้ว เขาก็ถามว่า “คุณอยากไปรถคันเดียวกับผมไหม?”

หลังจากเดินตากฝนมาเมื่อวานนี้ วิคตอเรียก็ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความรู้สึกไม่สู้ดีนัก แต่ก่อนที่เธอจะได้พยักหน้า โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

อลาริคจึงเหลือบมองไปดู ก็เห็นว่าเป็นสายจากคลอเดีย เขาต้องการกลับเข้าไปข้างในเพื่อรับโทรศัพท์ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นว่าวิคตอเรียเดินออกไปแล้ว

แม้จะแต่งงานกันแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้สนใจกันเท่าไร ดังนั้นเธอจึงไม่ยืนฟังเขาคุยโทรศัพท์ดังเช่นปกติ และนี่คือวิถีชีวิตของคนทั้งสองในช่วงสองปีที่ผ่านมา

กระนั้น การที่เธอรีบร้อนออกไปก็ทำให้หัวใจเขาเจ็บปวด ไม่นานนัก ความเจ็บปวดก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเขากดรับสายที่โทรเข้ามา

ระหว่างนั้น วิคตอเรียยืนอยู่ไม่ไกลและคอยมองอลาริค จากสีหน้าของเขาแล้ว เธอรู้ได้ทันทีว่าใครโทรมา ใบหน้าของเขาช่างอ่อนโยนและสุภาพ มันเป็นด้านหนึ่งของเขาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

ดังนั้น เธอจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความอิจฉาที่ปั่นป่วนในใจ จากนั้นเธอก็เดินไปที่โรงรถขณะหยิบโทรศัพท์ออกมา

ห้านาทีต่อมา เขาก็วางสายและเห็นว่าไม่มีใครยืนอยู่ข้างเขาแล้ว เขาจึงเหลือบมองไปอีกทางอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่เจอเธอ

ในเวลานั้น โทรศัพท์ของเขาสั่นเพราะมีข้อความเข้ามา ‘ฉันต้องรีบไปที่บริษัทค่ะ เลยออกมาก่อน’ ขณะที่อลาริคจ้องมองข้อความนั้น สีหน้าของเขาก็หม่นหมองลงไป

วิคตอเรียบังคับตัวเองให้ก้าวข้ามความรู้สึกไม่สบายและมุ่งหน้าไปที่สำนักงาน ขณะที่เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เธอก็โน้มตัวลงไปฟุบอยู่เหนือโต๊ะ

ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว!

กระนั้น เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถทานยาแก้ปวดได้ แม้ว่าเธออยากจะทานก็ตาม นั่นเป็นเพราะเธอกำลังตั้งครรภ์

บางทีเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาว่าการแต่งงานของเธอกับอลาริคนั้นเป็นแค่เรื่องโกหก ถึงเธอจะตั้งครรภ์ กริเซลด้าก็จะเป็นคนเดียวที่มีความสุขอย่างแท้จริงในสายตาเธอ นอกจากนี้ วิคตอเรียยังรู้ดีว่าไม่มีใครอื่นรวมทั้งเขาด้วยที่จะมีความสุขกับการเกิดมาของลูกเธอ

เธอหวังว่าหากบอกเขาว่าเธอท้อง เขาก็จะยอมรับเด็กในท้องและยืดอายุการแต่งงานไปก่อน จนกระทั่งเมื่อวานนี้ เมื่อเธอรู้ว่าคลอเดียกลับมาแล้ว เธอก็ตระหนักได้ว่าเขายังรู้สึกกับคลอเดียเหมือนเดิมไม่มีผิด ถ้าอลาริครู้ว่าเธอท้อง สิ่งแรกที่เขาจะทำหลังจากทราบเรื่องก็คือแนะนำให้เธอไปทำแท้ง เพราะกลัวเรื่องที่จะเกิดในอนาคตหากเขาแต่งงานไปกับคลอเดีย ทว่าเสียงในหัวของเธอก็บอกให้เอาเด็กออกในทันที ไม่อย่างนั้นเธอก็จะต้องไม่เหลืออะไรเลยนอกจากความอับอาย

“คุณวิคตอเรียคะ” เสียงหวานๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งร้องเรียกเธอซึ่งทำให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิดทันที เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นยาสมิน ลาโบฟซึ่งเป็นผู้ช่วยของเธอนั่นเอง

จากนั้น วิคตอเรียก็ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงและฉาบยิ้มที่แสนสมบูรณ์แบบไว้บนใบหน้า “อรุณสวัสดิ์ มาถึงแล้วเหรอ”

ในอีกด้านหนึ่ง ยาสมินไม่ได้ยิ้มตอบแต่กลับมีสีหน้าเป็นกังวล “คุณวิคตอเรียคะ สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

วิคตอเรียตกตะลึงกับคำถามนั้น แต่ไม่นานนักเธอก็ส่ายหน้าตอบ “ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่เมื่อคืนนี้นอนไม่ค่อยหลับเท่านั้นเอง”

“จริงเหรอคะ?” ยาสมินดูเหมือนจะไม่เชื่อเธอ “หน้าคุณซีดมากเลยค่ะ คุณไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ? คุณน่าจะลางานแล้วไปหาหมอหน่อยนะคะ”

“ฉันไม่เป็นไรจ้ะ” วิคตอเรียตอบ “คุณทำงานของเมื่อวานนี้เสร็จแล้วหรือยัง?”

อย่างไรก็ตาม ยาสมินทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องเปลี่ยนเรื่องคุยกลับไปที่เรื่องงานอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเธอก็ยื่นเอกสารที่จัดเรียงไว้ล่วงหน้าจากโต๊ะทำงานของเธอและรินน้ำอุ่นให้วิคตอเรีย