ตอนที่ 4 เอาเด็กออก

วิคตอเรียค้านอย่างไร้หนทาง “ฉันไม่ได้เปียกมากเท่าไรทั้งที่ตากฝนมากค่ะ อีกอย่าง ฉันก็ไม่เป็นไรเลยจริงๆ” จากนั้นเธอก็เดินไปที่โต๊ะของอลาริคและวางรายงานของเมื่อวานนี้เอาไว้ “นี่คือสรุปงานของเมื่อวานนี้ค่ะ ฉันจัดเรียงมันไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันมีงานอื่นต้องทำต่อ ฉันขอตัวนะคะ คุณสองคนจะได้คุยกัน”

เธอชำเลืองมองคลอเดียที่ส่งยิ้มมาทันที

พอเธอออกไป อลาริคก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น

“อลาริคคะ”

เขาตื่นจากภวังค์ความคิดเมื่อคลอเรียเรียกชื่อเขา

ท่าทีของเขาทำให้เธอสับสน แต่เธอก็ดูใจดีและห่วงใยเมื่อพูดว่า “วิคตอเรียดูไม่ค่อยดีนัก ตอนนี้เธออาจจะเป็นเลขาของคุณ แต่เธอเคยเป็นลูกสาวที่ล้ำค่าของตระกูลเซลวินก่อนที่พวกเขาจะล้มละลาย คุณก็อย่าทำให้เธอลำบากมากนักเลยค่ะ”

ทำให้เธอลำบากเหรอ? อลาริคหัวเราะอยู่ในใจใครจะไปทำให้ผู้หญิงคนนั้นลำบากได้?

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เขากลับพึมพำตอบรับไปแทน

ระหว่างนั้น วิคตอเรียก็เดินกลับห้องทำงานของเธอด้วยฝีเท้าหนักๆ และหัวที่หนักอึ้ง ทันทีที่เธอนั่งลง เธออดไม่ได้ที่จะฟุบหน้ากับโต๊ะ ทันใดนั้นหัวของเธอหมุนอย่างแรง

เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนจนกระทั่งได้ยินเสียงยาสมินดังขึ้นมา

“คุณวิคตอเรียคะ ทำไมไม่กลับบ้านไปพักล่ะคะ?”

ในขณะนั้น วิคตอเรียรู้สึกเซื่องซึมและป่วยมากจนเธอตอบกลับไปได้เพียงว่า “ยาสมิน ขอฉันนอนสักพักนะ” หลังจากนั้นเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันที

เธอฝันว่าเธอกลับไปอายุสิบแปดอีกครั้ง ในวันนั้นเธอกับอลาริคมีงานฉลองการบรรลุนิติภาวะ ครอบครัวของพวกเขาจึงตัดสินใจร่วมกันจัดงานเลี้ยง เย็นวันนั้น เธอสวมชุดสีฟ้าที่เธอชอบเป็นพิเศษ ทั้งยังม้วนผม และทำเล็บ เธอวางแผนที่จะสารภาพรักกับเขาด้วย

หลังจากค้นหาอยู่นานก็พบเขาอยู่ในสวน ขณะที่เธอเดินไปหาเขา เธอก็ได้ยินเพื่อนของเขาล้อเลียนเขา

“นายก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะอัล มีผู้หญิงคนไหนที่นายชอบไหม? บางทีนายอาจจะหมั้นเลยก็ได้” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น

“วิคตอเรียก็ดูดีนะ เธอวนเวียนอยู่ใกล้ๆ นายตลอดเลยนี่” เพื่อนอีกคนพูด

เมื่อวิคตอเรียได้ยินอย่างนั้น เธอก็หยุดเดินไปทันทีเพราะต้องการจะฟังว่าอลาริคจะพูดอะไร เพราะอย่างไรแล้ว คำตอบของเขาก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้เธอรู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป

แต่เธอก็ไม่ได้ยินคำตอบของเขาขณะที่มีคนพูดขึ้นมาก่อน “วิคตอเรียน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก อัลเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวเท่านั้นแหละ ทุกคนก็รู้กันหมดว่าคนเดียวที่อยู่ในใจเขาคือคลอเดีย”

คลอเดีย...

จากนั้นวิคตอเรียก็แอบมองอลาริค

เย็นวันนั้น อลาริคนั่งอยู่ที่ม้าหิน ขาของเขายาวมาก เขายิ้มบางๆ และไม่คัดค้านกับสิ่งที่พวกเขาพูด

“อันที่จริง คลอเดียก็ดูเป็นผู้หญิงมากกว่า เธอทั้งอ่อนโยน และสวย แต่วิคตอเรียเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ยิ่งกว่านั้น คลอเดียยังเป็นผู้ช่วยชีวิตของอลาริคด้วย” คนที่พูดคือเบน มอริสันซึ่งเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของอลาริค เขาชอบแกล้งวิคตอเรีย ทุกครั้งที่พบกันเขาจะดึงผมหางม้าของเธอเสมอ

เขายังเป็นหนึ่งในคนที่วิคตอเรียเกลียดที่สุดด้วย ฉันไม่ให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นะ!

“จริงด้วย” เพื่อนคนหนึ่งของอลาริคกล่าว “ตอนนั้นในน้ำอันตรายมากเลยนะ ถ้าเธอไม่กระโดดลงไปช่วยนาย อลาริค คาโดแกนคงสิ้นชื่อไปแล้ว”

อลาริคพยักหน้า ในที่สุดก็มีการตอบรับจากเขาเพราะเขาพึมพำตอบกลับมา

ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง ใบหน้าของเขาดูนิ่งสงบ “ที่ว่างข้างกายฉันจะต้องเป็นของเธออยู่แล้ว”

ทันใดนั้น หัวใจของวิคตอเรียก็สลายทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น เธอยืนขึ้นด้วยความงุนงงขณะที่หน้าซีดเซียว เธอไม่คาดคิดเลยว่าคำสารภาพของเธอจะถูกปฏิเสธไปตั้งแต่ยังไม่ได้พูดเลยด้วยซ้ำ

คลอเดียช่วยชีวิตอลาริคไว้ และทุกคนก็พูดกันถึงเรื่องนั้น ตามปกติแล้ว เหล่าฮีโร่จะช่วยเหลือหญิงสาวที่ตกทุกข์ได้ยาก ทว่าในกรณีของอลาริคและคลอเดียนั้น กลับกลายเป็นว่าหญิงสาวมาช่วยชายหนุ่มเอาไว้

ในอีกด้านหนึ่ง วิคตอเรียก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย

เธอเองก็ตกลงไปในน้ำเหมือนกัน ทำให้เป็นไข้สูง พอฟื้นขึ้นมาเธอก็ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นและไม่รู้ว่าเธอตกลงไปในแม่น้ำได้อย่างไร เพื่อนร่วมห้องของเธอคนหนึ่งบอกว่าเธอตกน้ำเพราะซนมากเกินไปเท่านั้น