ตอนที่ 11 อลาริครู้หรือเปล่า?

หลังจากอลาริคออกไปแล้ว วิคตอเรียก็นั่งลงบนโซฟาอย่างมึนงงก่อนจะทำงานต่อไปนี่เป็นทางที่ฉันเลือกแล้ว ฉันจึงต้องเดินตามลำพัง

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น และเธอก็เหลือบมองก่อนจะเห็นว่าเป็นสายจากโนเอล ฮาเวียร์

หลังจากสงบใจลงแล้ว เธอก็กดรับสาย “มีอะไรเหรอ?”

“วิคตอเรีย เลขาของรองประธานลาโบฟกรุ๊ปโทรไปหาคุณหรือเปล่า?”

เมื่อวิคตอเรียได้ยินอย่างนั้น เธอก็เลื่อนหน้าจอกล่องข้อความในอีเมลเธอจนเจออีเมลหนึ่ง ก่อนจะคลิกเปิดและพยักหน้า “ใช่ ทำไมเหรอ?”

“ส่งงานในมือคุณมาให้ผมหน่อย ผมจะจัดการให้คุณเอง”

จากนั้นเธอก็ชะงักไปและถามด้วยท่าทีสงสัยว่า “หา?”

“ยาสมินบอกว่าคุณไม่สบาย ทำไมคุณไม่บอกผม?” เสียงของโนเอลฟังดูอ่อนโยนขณะที่เขาถอนหายใจและโน้มน้าวเธอไปว่า “พักผ่อนให้มากนะ ถ้าคุณไม่สบาย แล้วก็ปิดโทรศัพท์ไปเลย คุณคิดว่าตัวคุณทำมาจากเหล็กไหลหรือไง?”

เขาเคยเป็นมือขวาของพ่อเธอที่เซลวินคอร์ปอเรชั่นก่อนที่ครอบครัวเซลวินจะล้มละลาย แต่การล้มละลายอย่างกะทันหันของบริษัททำให้อนาคตที่รุ่งเรืองของเขาต้องหยุดชะงักลงไป

หลังจากเหตุการณ์นั้น วิคตอเรียก็คิดว่าเขาจะมองหาตำแหน่งที่เหมาะสมกับความสามารถของเขามากกว่า แต่เขากลับเข้าร่วมงานกับคาโดแกนกรุ๊ป เมื่อรู้เรื่องนี้เธอก็ตกใจมาก เธอจึงถามเขา

ในทางกลับกัน โนเอลก็แค่ส่งยิ้มให้เธอ “คุณคิดว่าผมเข้าร่วมงานกับคาโดแกนกรุ๊ปเพราะคุณหรือเปล่า? คุณน่าจะรู้ว่าพวกเขาเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศกันทราใช่ไหม? ไม่มีบริษัทอื่นใดที่สามารถเสนอความก้าวหน้าในอาชีพการงานให้ผมได้ดีไปกว่าพวกเขาแล้วล่ะ”

มันยากที่จะเถียงกับเขาเพราะสิ่งที่เขาพูดมันก็สมเหตุสมผล ด้วยคิดเช่นนั้น วิคตอเรียก็รู้สึกละอายเกินกว่าจะพยายามพูดออกไป จากนั้นเธอก็นึกได้ว่าพ่อของเธอเคยจับคู่ให้เธอกับเขาก่อนที่ครอบครัวของเธอจะล้มละลาย นอกจากนี้ คำตอบที่เขาให้พ่อของเธอก็ยังคงติดอยู่ในใจของเธอ

เธอจำได้ว่าเขามองเธอด้วยท่าทางอ่อนโยนและยิ้มน้อยๆ เขาตอบว่า “วิคตอเรียยังเด็กอยู่ ไว้ค่อยว่ากันทีหลังดีกว่าครับ”

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ปฏิบัติต่อเธออย่างอบอุ่นและทำตัวเป็นพี่ชายของเธอ นอกจากนี้เขายังเอาใจใส่และนึกถึงความต้องการของเธอเสมอ แววตาของเขาเองก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อเขามองเธอ

อย่างไรก็ตาม เธอรับรู้ถึงความตั้งใจของเขา แต่หัวใจของเธอเป็นของคนอื่นมานานแล้ว

น้อยคนนักในโลกนี้ที่จะมีความรู้สึกตอบสนองกลับมา

เมื่อคิดได้อย่างนั้น วิคตอเรียก็หลุดจากความงุนงงและปฏิเสธข้อเสนอของโนเอล “อย่ากังวลไปเลย โนเอล ฉันแค่เป็นหวัด ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว”

ระหว่างนั้นที่ปลายสาย โนเอลไม่พูดอะไรและถอนหายใจยาว “คุณจะขีดเส้นคั่นกลางระหว่างเราเหรอ? วิคตอเรีย”

พอได้ยินอย่างนั้น เธอก็เงียบไป

“เอาเรื่องที่คุณเซลวินเป็นคนช่วยชีวิตผมทิ้งไว้ก่อนนะ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันในคาโดแกนกรุ๊ป เราไม่ควรจะช่วยกันในยามลำบากเหรอ?”

“โนเอล…”

“คุณคิดว่าผมไม่เก่งพอจะทำงานที่คุณรับผิดชอบอยู่ได้เหรอ? หรือว่าคุณเริ่มจะไม่ชอบขี้หน้าผมซะแล้วล่ะ?”

“เปล่าสักหน่อย” วิคตอเรียรีบปฏิเสธ “คุณดูแลฉันดีมากๆ แล้วฉันจะเกลียดคุณได้ยังไง?”

เธอไม่มีพี่ชาย และโนเอลที่อายุมากกว่าเธอสองสามปีก็ดูแลเธอดีเสมอ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมองว่าเขาเป็นพี่ชายของเธอด้วย แล้วเธอจะเกลียดเขาเพื่ออะไรกัน?

ดังนั้น เมื่อเธอปฏิเสธคำพูดเขา เธอก็มีน้ำเสียงกังวล

บางทีท่าทีของเธออาจจะทำให้เขาพอใจ เพราะมันเรียกเสียงหัวเราะจากปลายสายได้ เสียงหัวเราะของเขาทุ้มลึกแต่ไพเราะ

“ถ้าคุณไม่เกลียดผม ก็โอนงานของคุณมาซะ”

วิคตอเรียกัดปากตัวเองและพยักหน้าในที่สุด

“งั้นก็ได้ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ โนเอล ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณทีหลังค่ะ”

“ผมจะจำคำสัญญาของคุณไว้”