ตอนที่ 12 บอกเขาให้หมด

ตอนแรกซัมเมอร์คิดว่าท่าทีของวิคตอเรียนั้นนิ่งสงบแบบแปลกๆ แต่หลังจากได้ยินชื่อ ‘คลอเดีย’ ซัมเมอร์ก็นิ่งเงียบไป

“ฉัน… ฉันคิดว่าเธอจะไม่กลับมาแล้วซะอีก” เธอกล่าวหลังจากใช้เวลาตั้งสติอยู่นาน

ในตอนนั้น ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย

ก่อนที่ครอบครัวเซลวินจะล้มละลาย ซัมเมอร์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของวิคตอเรียนั้นไปไหนมาไหนกับวิคตอเรียตลอดในวงสังคมชั้นสูง ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าผู้คนชอบพูดถึงเรื่องที่คลอเดียช่วยชีวิตอลาริคไว้อย่างไรบ้าง

อีกอย่าง ทั้งสองคนก็ดูเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดี เรื่องคงจะลงเอยได้ด้วยดีเหมือนกัน แต่ในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทของวิคตอเรีย ซัมเมอร์ก็รู้สึกปวดใจแทนวิคตอเรีย

น่าเสียดายที่ความรักหลายๆ ครั้งก็ไม่สมหวังและแม้กระทั่งจบลงไปอย่างเงียบๆ ในท้ายที่สุด ซัมเมอร์กัดปากแน่นและรู้สึกไม่พอใจเพื่อนของเธอ

“อันที่จริง คลอเดียกลับมาตอนนี้แล้วมันจะยังไงล่ะ? ฉันจะไม่ถอยหรอกถ้าฉันเป็นเธอ คลอเดียกับอลาริคน่ะไม่ได้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรกแล้ว อีกอย่าง เธอสองคนก็แต่งงานกันไปแล้ว แถมตอนนี้เธอยังตั้งท้องด้วย ฉันสาบานเลยว่าต่อให้ฟ้าจะถล่มลงอลาริคก็จะไม่บอกเธอให้ไปเอาเด็กออกแน่!”

“งั้นเธอก็น่าจะไม่รู้จักเขาดีพอ” วิคตอเรียที่เงียบอยู่นานพูดออกมา หลังจากพูดไปแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้น ทำให้ซัมเมอร์เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “หมายความว่ายังไง? เขาไม่… นี่เขาจะทำงั้นจริงเหรอ?!”

“เขาทำแน่” วิคตอเรียยืนยัน

“แสดงว่าเธอยังไม่ได้บอกเขาจริงๆ ใช่ไหม?” ซัมเมอร์โต้ “เธอแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะทำแบบนั้น?”

สิ้นคำนั้น วิคตอเรียก็เปิดปากตอบ “ฉันลองหยั่งถามดูแล้ว”

“คุณ…” ซัมเมอร์ผิดหวังในตัวเพื่อนทันที “แล้วมันจะเป็นยังไง? ทฤษฎีกับปฏิบัติมันไม่เหมือนกันหรอกนะ! เธอน่าจะบอกเขาไปเลยตอนนี้ บอกไปว่าเธอท้อง แล้วดูสิว่าเขาจะทำยังไง”

วิคตอเรียเงียบไป ซัมเมอร์จึงพูดต่อไปว่า “เธอกลัวเหรอ? โถ่เอ๊ย ฉันเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันเลยว่าอลาริคจะไม่ยอมพูดให้เธอไปเอาเด็กออกแน่ ถ้าเขารู้ว่าเธอท้อง จะมาพนันกับฉันไหมล่ะ?”

“ไม่จำเป็นหรอก” วิคตอเรียส่ายหน้าหลังจากเงียบไปนาน จากนั้นเธอก็คว้ากระเป๋าและยืนขึ้น “ไปเหอะ ฉันจะไปจ่ายเงิน”

ก่อนที่ซัมเมอร์จะตอบโต้กับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทัน วิคตอเรียก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงินแล้ว

ซัมเมอร์หงุดหงิดและได้แต่คว้ากระเป๋าเดินตามเพื่อนออกไป

หลังออกจากร้านกาแฟแล้ว ซัมเมอร์ก็เดินไปข้างๆ วิคตอเรีย เมื่อเห็นว่าวิคตอเรียไม่ยอมพูดอะไร ซัมเมอร์ก็อดไม่ได้ที่คว้าแขนเธอเอาไว้ “วิคตอเรีย!”

วิคตอเรียหยุดเดินและจับจ้องมองเพื่อนรักของเธอ

“พักความคิดของตัวเองก่อนแล้วเชื่อฉันสักครั้งนึงได้ไหม? นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ ฉันจะไม่ยืนอยู่ตรงนี้แล้วเกลี้ยกล่อมเธอหรอกนะ ถ้าเธอไม่รักเขามาตั้งหลายปี แต่เธอรักเขาไม่ใช่เหรอ? ความสุขของเรามันก็ควรจะต้องอยู่ในมือเราสิ!”

“ฉัน…” คำพูดของเธอทำให้วิคตอเรียลังเลและเมื่อเห็นอย่างนั้น ซัมเมอร์ก็เร่งเร้า “เอ้า งั้นฉันขอถามเธอสักสองสามคำถามนะ”

“อะไรเหรอ?”

“ในที่สุดคนเราก็ต้องสังเกตเห็นการตั้งครรภ์ในสักวันใช่ไหม?”

วิคตอเรียพยักหน้า

“งั้นเธอกังวลว่าคนจะสังเกตเห็นใช่ไหม?”

วิคตอเรียครุ่นคิดและพยักหน้าอีกครั้ง

“นั่นไงล่ะ ในเมื่อเธอกลัวคนจะสังเกตเห็นและเธอก็ไม่ได้อยากบอกอลาริคด้วยเหมือนกัน เธอก็จะต้องหาโอกาสไปเอาเด็กออกทีหลังแน่”

ไม่ มันไม่ใช่อย่างนั้น ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย…

“ไหนๆ เธอก็เตรียมใจกับเรื่องที่แย่ที่สุดไว้แล้ว เธอยังต้องกลัวอะไรอีกล่ะ? สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดมันก็จะยังเหมือนเดิมถึงเธอจะบอกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“แต่…” วิคตอเรียปากสั่นขณะที่กะพริบตาถี่ “เราอาจจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ถ้าฉันไม่บอกอะไรเขา แต่ถ้าฉันบอกเขาขึ้นมา…”

ซัมเมอร์เงียบไปกับคำนั้น เอาล่ะ ฉันประเมินความรักที่เธอมีให้อลาริคต่ำเกินไป

เวลาผ่านไปนานจนกระทั่งซัมเมอร์ลอบถอนหายใจออกมา “วิค ฉันรู้ว่าเธอรักเขา แต่เธอเคยคิดบ้างไหมว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะเป็นเพื่อนกันถ้าเธออยู่กับเขาไม่ได้? อีกอย่าง เธอไม่อยากจะลองดูหน่อยเหรอ? เธอไม่อยากรู้หรือไงว่าเขารู้สึกเหมือนเธอหรือเปล่า? ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่มีใจให้เธอเลยสักนิดทั้งที่เขาก็ปฏิบัติกับเธอดีมากขนาดนี้”