ตอนที่ 13 ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณขอ

หัวใจของวิคตอเรียแทบหยุดเต้นหลังจากส่งข้อความไปแล้ว

เธอทำลงไปแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องรอให้เขาตอบกลับมาเท่านั้น

แต่อลาริคก็ไม่ตอบเธอในทันที

วิคตอเรียตรวจดูเวลาและเดาว่าเขาคงกำลังทำงานอยู่ในตอนนี้เขาคงประชุมอยู่ หรือกำลังตกลงเรื่องธุรกิจ ไม่ก็คงปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้ เขาจะได้เห็นข้อความหลังจากทำงานเสร็จแล้ว

การรอคอยนั้นทำเอาทนไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจนอนพักก่อน

เช่นนั้นแล้ว เธอจึงเปลี่ยนเป็นชุดนอนและลดม่านลงเพื่อให้ห้องเงียบสงบก่อนจะคลานขึ้นไปบนเตียง

ติ๊ง!

ระหว่างนั้น ที่ห้องทำงานห้องหนึ่งในอาคารคาโดแกนกรุ๊ป คลอเดียกะพริบตาถี่รัวอย่างควบคุมไม่ได้ขณะที่เธอยังคงนั่งอยู่นิ่งๆ บนโซฟาเมื่อสักพักหนึ่งที่ผ่านมา

ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่กับข้อความที่ว่า ‘ฉันท้อง’

หญิงสาวคิดว่าเป็นข้อความเกี่ยวกับงานที่ส่งให้อลาริคหรือข้อความสแปมบางอย่างที่ส่งเข้ามา แต่ใครจะไปคิดว่ามันเป็นข้อความจากวิคตอเรีย?!

เธอมองไปยังชายที่ทำงานอยู่ห่างๆ ที่โต๊ะอย่างกระวนกระวายใจ เธอลุ้นว่าเขาจะกลับไปอยู่กับวิคตอเรียหรือเปล่า

อลาริคดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอเพราะเขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย

คลอเดียอึ้งไป ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาและก้มหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้อลาริคละสายตาไปจากเธอ

ในสำนักงานเงียบเป็นพิเศษ และเนื่องจากพวกเขาอยู่บนชั้นที่สูงมาก เสียงรอบข้างบนพื้นจึงไม่ดังขึ้นมาถึงข้างบน

ระหว่างนั้น ความเคร่งขรึมก็เจือดวงตาหลุบลงของคลอเดีย ขณะที่เธอลบข้อความโดยไม่สนใจจะดูอีกครั้งว่าวิคตอเรียเป็นผู้ส่งจริงๆ หรือไม่

หลังจากทำเช่นนั้นแล้ว หญิงสาวก็ถอนหายใจโล่งอกแต่ยังคงครุ่นคิดอยู่ในขณะที่จิกเล็บลงบนฝ่ามืออย่างแรง

วิคตอเรีย… เธอจะส่งข้อความมาทำอะไร? เธออยากจะขโมยอลาริคไปจากฉันใช่ไหม?!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น คลอเดียก็กัดปากแน่น

เธอคิดว่าโชคดีมากที่เธอขอโทรศัพท์ของอลาริคมาทันทีที่เขาเข้ามาในห้องทำงาน แน่นอนว่าเขาต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่เขาก็ยังคงส่งโทรศัพท์มาให้เธออย่างรวดเร็ว

ถ้าเธอไม่ขอโทรศัพท์เขามา แล้วถ้าอลาริคเห็นข้อความนี้ สิ่งที่ตามมาคงเป็นเรื่องที่เธอไม่อาจคาดเดาได้เลย!

นาทีต่อมา เธอก็คืนโทรศัพท์ให้อลาริคและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “นี่ค่ะ อัล ฉันดูเสร็จแล้ว ขอบคุณนะคะ”

“ได้เลย” เขาพยักหน้าเล็กน้อยขณะที่รับโทรศัพท์มาจากเธอ

“ฉันนึกว่าคุณไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องโทรศัพท์ของคุณ ทำไมคุณถึงให้ฉันยืมได้ล่ะคะ?” คลอเดียอดถามไม่ได้ขณะที่เธอมองใบหน้าที่ไม่ยินดียินร้ายของเขาส่วนเธอเองก็นึกถึงข้อความของวิคตอเรีย

เช่นนั้นแล้ว อลาริคก็ก็มองเธอและตอบว่า “เพราะคุณแตกต่างจากคนอื่นน่ะสิ”

เพียงเท่านี้คลอเดียก็พอใจแล้ว และเธอรู้สึกปิติยินดีราวกับหัวใจของเธอชุ่มไปด้วยน้ำผึ้ง

ใช่สิ ฉันแตกต่าง ถ้ามีอะไรมากกว่านี้ฉันก็คงจะคิดมากเกินไป อีกอย่าง ถึงแม้ว่าวิคตอเรียจะท้อง แล้วใครจะบอกได้ล่ะว่าอลาริคเป็นพ่อเด็ก? ทำอย่างกับว่าเขาจะแตะต้องเธออย่างนั้นแหละ!

ขณะที่เธอครุ่นคิดอยู่นั้น อลาริคก็เสริมว่า “คุณช่วยชีวิตผมไว้ครั้งหนึ่งแล้วนะ คลอเดีย คุณจะขออะไรจากผมก็ได้ ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณขอ”

“ขอบคุณนะคะ อัล” คลอเดียพยักหน้าขณะที่รอยยิ้มของเธอจางลงไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงหัวข้อนี้

ขณะที่เธอหลุบตาลง ความเคร่งขรึมก็เข้าปกคลุมดวงตาของเธออีกครั้ง ขณะที่เธอครุ่นคิดต่อไปในใจ

อีกแล้ว! คุณจะช่วยไม่พูดถึงเรื่องที่ฉันช่วยชีวิตคุณไว้สักครั้งนึงได้ไหม? ฉันไม่ได้มีความหมายอะไรต่อคุณเลยหรือไงถ้าไม่เคยช่วยชีวิตคุณไว้ก่อนหน้านี้?!