ตอนที่ 14 ฉันตัดสินใจจะเอาเด็กออก

วิคตอเรียรอจนกระทั่งตะวันตกดินแต่ก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับจากอลาริคเลย

โทรศัพท์ของเธอเงียบสนิทราวกับมันโดนตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว

ขณะที่เธอกำลังทำงาน เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการที่โทรศัพท์ไม่ดังขึ้นมาเพื่อนที่เธอจะได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง แต่ในตอนนี้…

จนกระทั่งความมืดเริ่มปกคลุมท้องฟ้า โทรศัพท์ของวิคตอเรียก็ส่งเสียงดังขึ้นมาจนทำให้เธอตกใจ

เธอรีบไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่พอให้เห็นข้อความแล้วดวงตาเธอก็หม่นหมองไป

มันเป็นข้อความจากซัมเมอร์ ‘เป็นไงบ้าง? เธอคิดอะไรออกบ้างแล้วหรือยัง? เธอบอกเขาไปหมดแล้วหรือเปล่า?’

วิคตอเรียมองดูโทรศัพท์เงียบๆ อยู่นานก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองออกมา

เธอก็รู้คำตอบอยู่นานแล้ว แต่ทำไมถึงยังดึงดันอย่างนี้? จะเปิดแผลตัวเองให้คนอื่นเห็นแล้วมาหัวเราะเยาะไปทำไม? ตอนนี้เธอทำลงไปแล้ว ทีนี้จะไปเจอหน้าเขาได้ยังไงกันล่ะ?

วิคตอเรียเลื่อนตัวลงไปที่เตียงและหลับตาลง

ตอนนี้เขาอยู่กับใคร? เขาทำอะไรอยู่? เขาจะทำยังไงบ้างตอนที่รู้ว่าฉันท้อง? เขาจะบอกเรื่องนี้กับคลอเดียไหม? แล้วเธอจะคิดยังไงกับฉันหลังจากนี้?

วิคตอเรียรู้สึกราวกับว่าเรี่ยวแรงที่แขนขาของเธอหายไปจนหมดสิ้น

ต่อมาในคืนนั้น วิคตอเรียทานซุปไปได้แค่คำเดียวเท่านั้น เมื่อถึงเวลาสามทุ่ม โทรศัพท์เธอก็ไม่มีการแจ้งเตือนใหม่ๆ เข้ามาเลย เช่นนั้นแล้วเธอจึงลงไปข้างล่างพร้อมกับสวมเสื้อแจ็กเกตไว้

เฮกเตอร์ยังไม่ไปพักผ่อน เขาจึงยืนขึ้นเมื่อเห็นเธอ “ตอนนี้ดึกมากแล้วนะครับ คุณนายคาโดแกน ทำไมยังไม่นอนอีก?”

วิคตอเรียเหลือบมองประตูที่ว่างเปล่าและถามว่า “อลาริคยังไม่กลับมาเหรอ?”

เฮกเตอร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความประหลาดใจ “ผู้ช่วยของคุณคาโดแกนโทรมาก่อนหน้านี้บอกว่าคุณคาโดแกนมีธุระสำคัญและคืนนี้จะไม่กลับบ้านครับ”

ใจของวิคตอเรียจมดิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“คุณนายคาโดแกน คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” พ่อบ้านถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าเธอมีสีหน้าไม่ดีเท่าไรนัก

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เธอฝืนยิ้มหลังจากตั้งสติได้ จากนั้นเธอก็หันหลังกลับขึ้นไปข้างบน ขณะที่เธอกำลังจะเข้าห้องไป เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอตื่นตกใจ มันเป็นสายโทรเข้าจากอลาริค

เขาไม่ได้บอกไว้แล้วเหรอว่าจะไม่กลับบ้าน? ทำไมถึงได้โทรมาหาฉันในเวลานี้? เขาอยากจะบอกอะไรฉันหรือเปล่านะ?

เช่นนั้นแล้ว วิคตอเรียก็หายใจเข้าลึกและเตรียมใจก่อนจะกดรับสาย

“วิคตอเรีย”

แต่เสียงหวานๆ ของผู้หญิงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากปลายสาย มันเป็นเสียงของคลอเดีย “อัลอยากให้ฉันโทรมาบอกคุณว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นและเขาจะไม่กลับบ้านคืนนี้ คุณยังไม่สบายอยู่ก็รีบเข้านอนเถอะนะ โอเคไหม?”

ในตอนนั้น วิคตอเรียรู้สึกเหนียวในลำคอไปหมด หัวใจของเธอจมดิ่ง แม้แต่แขนขาก็ชาไปหมด

เขาบอกให้คลอเดียโทรมาหาฉันเหรอ? นี่เขาพยายามจะทำอะไร?

“วิคตอเรีย ยังอยู่ในสายไหม?”

วิคตอเรียพยายามพูดโพล่งออกไปว่า 'โอเค' หลังจากตั้งสติได้ แต่ก็ยังห้ามตัวเองไม่ให้วางสายด้วยความไม่พอใจไม่ได้เลย

เมื่อคลอเดียได้ยินน้ำเสียงที่วุ่นวาย เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเธอก็บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของวิคตอเรียลงในโทรศัพท์ของเธอก่อนจะคืนโทรศัพท์ของอลาริคให้เขาไป

“นี่ค่ะ อัล ฉันโทรไปเรียบร้อยแล้ว”

“โอเค” อลาริคละสายตาจากงานและเงยหน้ามารับโทรศัพท์คืนก่อนจะถามไปตามที่คิด “เธอหลับหรือยัง?”

“ยังค่ะ”

เมื่อถึงตอนนั้น อลาริคก็ขมวดคิ้วและพูดพึมพำ “เธอป่วย แต่ก็ไม่ยอมเข้านอนเร็วๆ ผู้หญิงคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่?”

คลอเดียอยู่ข้างๆ เขาตอนที่เขาพึมพำออกมา เมื่อได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าเธอก็แดงก่ำกับท่าทีของเขา เธอกัดปากตัวเองขณะที่มือก็สั่นเล็กน้อย

บางทีแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาดูน่ารักแค่ไหนเมื่อเขาพูดแบบนั้น

“คุณบันทึกเบอร์ของเธอไว้ด้วยเหรอ?” อลาริคถามขึ้นมาในทันที