ตอนที่ 9 คุณรู้จักฉันจริงๆ เหรอ?

ใบหน้าของสาวใช้ซีดเซียวเมื่อตอบคำถามของอลาริค “ฉันทิ้งไปแล้วค่ะ คุณผู้ชาย”

จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วแน่นและตะคอกว่า “เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?!”

เธอกลัวมากเพราะท่าทีคุกคามของเขาจนเธอเกือบจะร้องไห้ ด้วยความตื่นตระหนก เธออธิบายไปว่า “ขอโทษค่ะ คุณผู้ชาย ฉันไม่ได้ตั้งใจทิ้งมันไปนะคะ แต่รายงานนั่นมันโดนฉีกไปหมดแล้ว ฉันก็เลยทิ้งไปโดยไม่ได้คิด…”

สาวใช้ไม่ใช่คนประเภทที่จะขุดคุ้ยสิ่งที่เจ้าของทิ้งไป นอกจากนี้ อลาริคก็มักจะทำลายเอกสารที่มีข้อมูลเป็นความลับด้วย อย่างไรแล้ว เธอก็ต้องพึ่งพางานของเธอเพื่อหาเลี้ยงชีพ ดังนั้นเธอจึงทิ้งรายงานในวันนั้นไปโดยไม่คิดอะไรมาก

ตลอดสองวันที่ผ่านมา เธอเอายาไปให้วิคตอเรียและคิดว่ามันเป็นยาเพื่อรักษาอาการป่วยของเธอ แต่มันกลายเป็นว่ายานั้นเป็นยาลดไข้เท่านั้นเอง

ระหว่างนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแน่นกับคำตอบของสาวใช้ จากนั้นเขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับภรรยาของเขาแม้ว่าเธอจะเอาร่มให้คนอื่นไปแล้ว เธอก็ยังหาที่หลบฝนแล้วโทรเรียกคนขับรถให้ไปรับ หรือรอจนฝนหยุดตกก่อนค่อยกลับบ้านมาก็ได้ แต่เธอกลับเดินตากฝนกลับบ้านมาทำไมกัน?

ในตอนนั้น เฮกเตอร์ก็เดินเข้าไปหาอลาริคและถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณผู้ชายครับ คุณนายคาโดแกนไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

ก่อนจะพูดอะไร อลาริคก็ส่งกุญแจรถและเสื้อนอกให้เขา “ฉันจะขึ้นไปข้างบนสักพัก”

จากนั้น เฮกเตอร์ก็รับของพวกนั้นไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

…

ระหว่างนั้น วิคตอเรียก็ตั้งใจว่าจะพักผ่อนหลังจากสาวใช้ออกไป แต่เธอก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์เสียก่อน

มันเป็นสายจากเลขารองประธานลาโบฟกรุ๊ป ซึ่งอยากจะคุยเกี่ยวกับโครงการเมื่อเร็วๆ นี้ที่เธอทำงานด้วย เนื่องจากเธอไม่อยู่ที่สำนักงานเมื่อวานนี้ จึงไม่มีใครจะให้ข้อมูลแทนเธอได้เลย

หลังจากวางสายไปแล้ว เธอก็นวดหว่างคิ้ว ที่บริษัทก็ยุ่งมาก และหลังจากที่ลางานไปวันนึง ฉันก็มีงานรอให้ไปสะสางตั้งมากมาย ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเริ่มทำงานวันนี้เลย จากนั้นเธอก็หยิบแล็ปท็อปออกมา แต่ทันทีที่เธอล็อกอินเข้าอีเมลตัวเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังอยู่ที่ประตูห้อง

วิคตอเรียคิดว่าเป็นสาวใช้ เธอจึงไม่ได้สนใจเสียงนั้นและคลิกเปิดอีเมลเพื่อเริ่มทำงาน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินว่าฝีเท้านั้นชะงักไป และรู้สึกได้ถึงลมหายใจเบาๆ ที่เย็นเยียบอยู่ข้างเธอ วิคตอเรียจึงหันไปมองว่าใครมา

แค่มองปราดเดียว สายตาของเธอก็ไปสบเข้ากับดวงตาสีดำขลับของอลาริค

เธองุนงงเมื่อเห็นสายตาของเขา “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาก็เปิดปากตอบออกมาว่า “ก็นี่ห้องผม” เสียงของเขาช่างไม่น่ารื่นรมย์และห่างเหินมาก

กระนั้น วิคตอเรียก็ผงะไปเพราะน้ำเสียงของเขาและถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “มีคนทำให้คุณอารมณ์เสียเหรอคะ? ทำไมเสียงคุณดูโมโหอย่างนั้น?”

“อารมณ์เสียเหรอ?” อลาริคขมวดคิ้วแน่น ทำไมคำถามเธอมันช่างน่าขันอย่างนี้? เช้าๆ แบบนี้ฉันจะอารมณ์เสียได้ยังไง? หลังจากนิ่งไปพักหนึ่งราวกับเขากำลังคิดอยู่ เขาก็โพล่งออกมาว่า “เมื่อคืนนี้ผมอยู่ที่บ้าน”

ในตอนนั้น เธออ้าปากค้างด้วยความตกใจกับคำตอบของเขา

จากนั้นเขาก็จ้องมองเธอ “ทำไมต้องตกใจด้วย? ผมนอนอยู่ข้างคุณเมื่อคืนนี้นะ ไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”

พอได้ยินอย่างนั้น วิคตอเรียก็เปิดปากแต่ไม่พูดอะไร กลายเป็นว่าความรู้สึกที่ฉันสัมผัสได้เมื่อคืนนี้ ที่เตียงเหมือนยุบลงไปมันไม่ใช่จินตนาการของฉันเอง ตอนที่เรื่องนั้นเกิดขึ้นเธอก็เหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ และเมื่อคื่นมาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่เตียงข้างกาย เธอจึงคิดไปว่าอลาริคไม่ได้กลับบ้านมาเมื่อคืนนี้

เมื่อรู้ว่าเขาอยู่บ้าน เธอก็รู้สึกตื่นเต้นในใจ “ฉันคิดว่าคุณไม่ได้กลับมาบ้านเสียอีก”