ตอนที่ 8 รายงานของโรงพยาบาล

ตอนนี้หัวใจของวิคตอเรียเต้นไม่เป็นจังหวะ และตาเธอก็หลุกหลิกด้วยความตื่นตระหนก เธอรู้สึกเหมือนโดนจับได้คาหนังคาเขา แต่เธอก็รีบสงบใจลงและเม้มปากไว้แน่น จากนั้นก็ตอบไปตามตรงว่า “คุณไม่ได้เห็นหมดแล้วเหรอ?”

ท่าทีที่ตรงไปตรงมาของเธอทำให้สายตาของอลาริคลดความเคร่งเครียดลงเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาหาและจ้องมองถ้วยยาที่ว่างเปล่าในมือเธอ “ผมอยู่ในครัวตั้งนานเพื่อต้มยานี่ แต่คุณกลับเอามาเททิ้งอย่างนี้น่ะเหรอ?”

เธอกลอกตาใส่เขา “ฉันบอกคุณไปแล้วว่าฉันจะไม่กินยา”

พูดจบแล้วเธอก็เดินออกไปพร้อมกับถ้วยเปล่า แต่เขาเดินตามเธอออกมาและถามด้วยเสียงที่ชัดเจนและเฉียบคม “เมื่อวานนี้คุณตั้งใจไปเดินตากฝนมาใช่ไหม?”

ได้ยินอย่างนั้น วิคตอเรียก็ลังเล จากนั้นเธอก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่า ทำไมฉันต้องทำอะไรอย่างนั้นด้วยล่ะ?”

แต่อลาริคยังคงสงสัยขณะที่เขาหรี่ตามองเธอ “จริงเหรอ? แล้วทำไมถึงไม่ยอมไปโรงพยาบาล? แล้วนี่คุณยังไม่ยอมดื่มยาอีกด้วยน่ะเหรอ?”

กระนั้น เธอก็ได้แต่อธิบายไปอย่างไม่แยแส “ก็ยามันขม ฉันไม่อยากดื่ม”

“แค่นั้นน่ะเหรอ?” เขาหรี่ตา

ราวกับว่าเขาคิดอะไรบางอย่างได้ เขายังคงพูดต่อไปว่า “เมื่อวานนี้…”

เขาอยากจะถามเรื่องข้อความนั้นและอยากรู้ว่าเธอสังเกตเห็นอะไรหรือเปล่า แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ อย่างไรเสีย เธอก็ไม่ได้เข้าไปในคลับเมื่อวานนี้เลยด้วยซ้ำ และเธอจะรู้ได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น วิคตอเรียก็ไม่ต้องการยุ่งวุ่นวายกับเขาเพราะเธอกลัวว่าจะมีอะไรหลุดปากออกไป ตอนนี้เธอมีความลับและไม่ต้องการให้เขารู้

ในตอนนั้น สาวใช้ก็เข้ามาพร้อมกับอาหารในมือ วิคตอเรียจึงถือโอกาสนี้เริ่มทานอาหารทันที เพราะเธอยังพักฟื้นอยู่ สาวใช้จึงเตรียมอาหารอ่อนๆ มาให้เธอ แต่วิคตอเรียไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไร เธอจึงทานไปได้เล็กน้อยก่อนจะวางชามลง ไม่นานนักสาวใช้ก็มาเก็บจานชามไป

อลาริคมองดูอยู่ข้างๆ ขณะที่ริมฝีปากเขาเม้มเป็นเส้นตรง เขาไม่รู้เลยว่ามันเป็นแค่จินตนาการของเขาหรือเปล่า แต่เขารู้สึกว่าทุกอย่างดับมืดลงไป ทั้งห้องมีแต่บรรยากาศที่รู้สึกผิด และแม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกแปลกๆ แม้ว่าเขาจะไม่เคยมีอารมณ์ที่ดี แต่เขาก็ไม่ค่อยรู้สึกหงุดหงิดและกระสับกระส่ายเช่นนี้มาก่อน ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนอากาศในห้องไม่ไหลเวียนอย่างเหมาะสมจนน่าอึดอัด เขาจึงหันหลังและจากไป

เมื่อเขาไปแล้ว หน้าของวิคตอเรียที่ฉาบไว้ก็พังลง เธอทรุดตัวลงไปพลางจ้องมองปลายเท้าของเธอ ก่อนเข้านอน สาวใช้นำถ้วยยามาให้เธออีกถ้วยหนึ่ง วิคตอเรียนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นเขาไม่อยู่บ้าน เธอจึงตัดสินใจไม่แสร้งทำอีกต่อไป จากนั้นเธอก็พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันไม่อยากดื่ม แล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำมาให้อีกแล้วนะ”

สาวใช้ถือถ้วยยาเอาไว้และมีสีหน้าสับสน วิคตอเรียมองอย่างเรียบๆ ขณะที่เสริมว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เธอก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะ วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้ว”

จากนั้น สาวใช้ก็กะพริบตาด้วยความงุนงงและเดินออกไปจากห้องนอน

ในอีกด้านหนึ่ง อลาริคก็ไม่ได้กลับไปที่ห้อง ห้องนอนนั้นเงียบสงบเพราะมีเพียงเธอคนเดียวในนั้น เนื่องจากวิคตอเรียมีไข้ เธอจึงวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยเมื่อเธอล้มตัวลงนอน หัวของเธอหนักอึ้ง แต่จิตใจของเธอกลับปลอดโปร่ง เขาไม่กลับมา... มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน

จากนั้นเธอก็พลิกตัวมาและหลับตาลงพร้อมกับมีความคิดหนึ่งอยู่ในใจ ถ้าฉันเป็นคนที่กระโดดลงไปช่วยชีวิตเขาไว้ เราจะยังต้องหย่ากันอยู่หรือเปล่า?

น่าเสียดาย… เธอไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้

ไม่นานนัก วิคตอเรียก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น

กลางดึกคืนนั้น เธอรู้สึกเหมือนมีแรงกดทับที่เตียงนอนและสงสัยว่าเขากลับมาแล้วหรือเปล่า แต่ในไม่ช้าสติของเธอก็ถูกความมืดมิดไร้ขอบเขตเข้าครอบงำ

วันต่อมา เมื่อเธอตื่นขึ้นและพลิกตัวมา ปฏิกิริยาแรกของเธอคือเอื้อมมือไปสัมผัสรอบๆ ตัวเธอ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอสัมผัสได้คือความเย็นเยียบ

เช่นนั้นแล้ว เธอก็เม้มปากแน่นและประกายในแววตาเธอก็ค่อยๆ กลายเป็นความหม่นหมอง