ตอนที่ 7 เทยาทิ้ง

วิคตอเรียพูดออกมาอย่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมาแตกต่างจากความสุภาพของคลอเดียที่ดูเป็นการเข้าหาในทางอ้อม

จู่ๆ คลอเดียก็รู้สึกอึดอัดใจ “ฉัน… ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

กระนั้น วิคตอเรียก็ไม่ได้สนใจเธอและเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไป ก่อนจะออกจากคลินิก โดมินิกก็จัดยามาให้เธอ และแนะนำคลอเดียไปว่า “ถึงเพื่อนคุณจะไม่อยากกินยา แต่เธอก็ควรจะกินบ้างถ้าเป็นไปได้ ผมสั่งยาแผนโบราณไปให้ และมันจะไม่กระทบต่อร่างกายของเธอแน่ ต้มยามาดื่มสักสองสามครั้งก็พอแล้วล่ะ”

“โอเค”

ไม่นานนัก ทั้งสามคนก็ออกมาจากคลินิกและกลับไปที่บ้านคาโดแกน ทันทีที่รถจอดตรงทางเข้า วิคตอเรียที่ยังรู้สึกไม่สบายตัวเท่าไรก็พยายามจะลงจากรถในทันที สิ่งที่เธอต้องการก็แค่กลับห้องไปนอนเท่านั้น แต่โชคไม่ดีที่เธอโซเซและเกือบจะล้มคว่ำไปตอนก้าวลงมาจากรถ จากนั้นอลาริคก็รีบเข้ามาจับแขนเธอไว้และขมวดคิ้วแน่น “อยู่ในสภาพนี้แล้วยังไม่ยอมกินยาหรือฉีดยาอีกนะ คุณนี่มันน่าโมโหจริงๆ”

คลอเดียลงจากรถมาหลังจากนั้นและเห็นมือของทั้งสองจับจูงกันอยู่ เธอจึงรีบเข้าไปช่วยพยุงวิคตอเรีย “เดี๋ยวฉันช่วยเธอเองค่ะ อัล”

เธอช่วยพาวิคตอเรียเข้าไปในบ้าน และเมื่อเธอเห็นคนรับใช้ เธอก็ทักทายพวกเขา แต่คนรับใช้ทั้งหลายกลับมองคลอเดียด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ฉันมันคุณจอห์นสันใช่ไหม?”

“ใครคือคุณจอห์นสันเหรอ?”

คนรับใช้ที่ทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้มานานส่วนมากก็จะรู้จักคลอเดีย แต่คนรับใช้ใหม่ๆ บางคนนั้นไม่รู้จัก

“คลอเดีย จอห์นสันไงล่ะ เธอเป็นผู้หญิงที่คุณคาโดแกนชอบมาก เธอไม่รู้หรือไง?”

“คุณคาโดแกนชอบเหรอ?” สาวใช้คนหนึ่งเบิกตากว้าง “แต่คุณคาโดแกนเขาแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“การแต่งงานกันในตระกูลที่ร่ำรวยส่วนมากก็เป็นเพราะข้อตกลงทางธุรกิจทั้งนั้นแหละ ไม่ได้รักกันจริงๆ หรอก” คนรับใช้ที่สูงวัยกว่าพูด เธออยู่ที่บ้านคาโดแกนมานานหลายปี และเธอก็พูดออกมาอย่างมั่นใจ “พวกเธอยังเป็นคนใหม่ของที่นี่อยู่ ก็เลยไม่เข้าใจ แต่ฉันอยู่ที่นี่ด้วยตอนที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น คุณคลอเดียไม่ใช่ผู้หญิงทั่วๆ ไปที่คุณคาโดแกนชอบเท่านั้นนะ แต่เธอยังเป็นคนที่ช่วยชีวิตคุณคาโดแกนไว้อีกต่างหาก เธอไปเรียนที่ต่างประเทศมาพักนึงแล้ว และเขาก็รอเธออยู่นับตั้งแต่นั้น”

“แล้วทำไมคุณคาโดแกนถึงแต่งงานกับคนอื่นล่ะ?” สาวใช้คนหนึ่งที่ฟังอยู่ถามขึ้นมา

“อ้อ ก็เพราะนายหญิงคาโดแกนล้มป่วยและอยากเห็นเขาลงหลักปักฐานสร้างครอบครัวน่ะสิ เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหาคนอื่นมาแต่งงานก่อน ตอนนั้นครอบครัวเซลวินกำลังล้มละลาย เธอก็น่าจะรู้นะว่ามันจะเป็นยังไง” คนรับใช้ที่สูงวัยพูดจบและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “มันเป็นความลับในสังคมคนชั้นสูงน่ะ มีไม่กี่คนหรอกที่รู้ ดังนั้นก็อย่าเที่ยวเอาไปพูดล่ะ”

“ฉันคิดว่าคุณคาโดแกนกับภรรยาเขารักกันจริงๆ เสียอีก ฉันไม่รู้เลยนะว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น” สาวใช้คนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความผิดหวัง

“แน่นอนว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้นแหละ อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย” คนรับใช้สูงวัยตอบ

ขณะที่พวกเขากำลังจะพูดต่อไป ก็มีคนกระแอมไอขึ้นเพื่อตัดบทพวกเขา เมื่อหันไปก็เห็นว่าเฮกเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาทั้งเคร่งเครียดและเข้มงวด

“ไม่มีงานทำกันหรือไง?” เขาถาม และคนกลุ่มนั้นก็สลายตัวไปราวกับฝูงนกตกใจ

เมื่อพวกเขาไปกันแล้ว เฮกเตอร์ก็ยืนอยู่ตรงนั้น เขาเป็นชายในวัยห้าสิบกว่าที่คิ้วเริ่มมีเส้นขนสีดอกเลาแซมอยู่ เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินว่าคลอเดียกลับมาแล้ว

นั่นอธิบายได้ว่าทำไมคุณผู้หญิงถึงได้ทำท่าทางแปลกๆ เมื่อวานนี้

ระหว่างนั้น คลอเดียก็ช่วยพยุงวิคตอเรียกลับไปที่ห้อง

“ขอบคุณนะคะ” วิคตอเรียกล่าว

“อย่าพูดอย่างนั้นเลย” คลอเดียตอบพลางยิ้ม “คุณควรจะพักผ่อนเสียก่อนนะ”