บทที่ 007 ตบหน้าศัตรูหัวใจ

ตาณไม่กล้าเรียกวิกาอีกแล้ว ผู้ชายคนนี้พละกำลังมหาศาล เมื่อครู่โดนเขาบีบข้อมือ ตอนนี้ยังรู้สึกปวดตึบๆ อยู่เนืองๆ

ยศพัฒน์พ่นลมหายใจออก ใบหน้าตาณแดงแจ๋หนักกว่าเก่า ยศพัฒน์กลับใช้น้ำเสียงพ่นลมกลับทำให้เขาทรมานกว่าการโดนเขาเสียดสีซึ่งๆ หน้าเสียอีก

“คุณตาณส่งกระจกหน่อยมั้ย เกาะผู้หญิงกินกว่าผมตั้งเยอะ คุณไม่ได้หน้าตาดีกว่าผมแน่นอนอยู่แล้ว ไอ้คำเรียกขานว่าเกาะผู้หญิงกินมันเหมาะสมพอดีตัวคุณมาก”

ตาณ: …

เทวิกากลั้นไว้ไม่อยู่จนหัวเราะพรืดออกมา

ยศพัฒน์ชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง เธอรีบปิดปากทันควัน ไม่ให้เสียงเล็ดลอดตัวเองดังออกมาอีก

ตาณไม่พอใจที่แพ้พ่ายยศพัฒน์ ความรู้สึกระหว่างเขากับเทวิกาตลอดสี่ปี เขาเชื่อมั่นว่าในใจของเทวิกายังมีเขาอยู่ จึงยืดหลังตรง พร้อมทั้งย้อนถามยศพัฒน์ทันที “แกให้วัตถุในการใช้ชีวิตที่ดีกับเทวิกาได้มั้ย? ดูจากสภาพการแต่งตัวของแก เกรงว่าเงินเดือนคงไม่ถึงสองหมื่นห้าด้วยซ้ำ ฉันได้ยินข่าวมาว่าเทวิกาติดหนี้อยู่หลายแสน ตอนนี้ฉันมีปัญญาช่วยปลดหนี้ให้เทวิกา แกทำได้มั้ย?”

ยศพัฒน์ไม่ได้บอกกล่าวในเรื่องรายรับต่อเดือนของเขาได้จำนวนเท่าไหร่ แต่กลับหันหลังและเดินออกไป

บรรดาผู้ชมที่คอยมุงดูด้วยความเพลิดเพลิน เมื่อเห็นยศพัฒน์ไม่ได้แสดงความกล้าหาญตอบโต้นายตาณ แต่กลับหันหลังและเดินออกไป จนรู้สึกผิดหวังตามๆ กันไร้การหลีกเลี่ยง

ขนาดกนกอรก็ยังกระแทกเทวิกาเล็กน้อยอย่างอดใจไม่ไหว และกระซิบถามเธอ “เขาได้เงินเดือนเท่าไหร่เหรอแก?”

เทวิกาส่ายหน้า และกระซิบตอบ “ฉันก็ไม่รู้ เขาทำงานที่บี.เอ.เอ็ม. กรุ๊ป เช่าคอนโดกรีนทาวน์อยู่ ค่าน้ำค่าไฟรวมค่าห้องจ่ายเดือนละห้าหมื่นกว่าไปแล้วนะสิ”

คนที่สามารถพักในคอนโดกรีนทาวน์ ขั้นต่ำเงินเดือนจะแค่สองหมื่นห้าไปได้ยังไงกัน?

กนกอรเอียงคอเหล่มองเทวิกาอยู่สักพัก คุณผู้ชายท่านนั้นพูดว่าเทวิกาเป็นภรรยาของเขาไม่ใช่เหรอ? ขนาดเทวิกายังไม่รู้รายรับของสามีว่าได้มาเท่าไหร่เลยเหรอ?”

พอคิดว่าตนเองก็อยู่กับเทวิกาทุกวี่ทุกวัน แถมไม่รู้เรื่องเทวิกาแต่งงานแล้ว กนกอรจึงไม่พูดอะไรอีก

“เทวิกา คุณดูนะเขาแทบไม่มีปัญญาช่วยคุณปลดหนี้เลยสักนิด เทวิกาครับ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย? ตราบใดที่คุณตอบตกลงว่าจะให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมจะช่วยคุณปลดหนี้จนหมดทันทีครับ”

เทวิกาจ้องมองใบหน้าของตาณที่แสดงท่าทางเป็นคนรวยอย่างดูถูกดูแคลน และพูดเหน็บแนมโทนเสียงเย็นชาตอกกลับไป “คุณตาณ คุณไม่กลัวแฟนคนปัจจุบันของคุณรับรู้เรื่องที่คุณมาช่วยปลดหนี้ให้ฉัน และไม่ยึดคืนในสิ่งที่คุณมีตอนนี้ทั้งหมดเลยบ้างเหรอคะ?”

ผลประโยชน์ที่ได้รับมาจากการจับคนรวย ยังมีหน้ามาอวดต่อหน้าเธออีก

ตาณใช้สายตาสอดส่องลูกค้าที่อยู่รอบๆ อย่างรวดเร็ว และกดเสียงต่ำเพื่อพูดคุยกับเทวิกา “เทวิกา เราออกไปคุยกันดีๆ ได้มั้ย?” ที่นี่คนเยอะมาก

เทวิกาสีหน้าไร้ความรู้สึก “โทษที ฉันไม่มีเวลา คุณตาณไม่มีธุระอะไรก็เชิญออกไป อย่ามารบกวนกิจการของฉัน”

ตาณยังอยากจะพูดว่าอะไรต่อ หางตาเหลือบเห็นยศพัฒน์เดินเข้ามาใหม่อีกครั้ง คำพูดที่เขาต้องการจะพูดจึงกลืนลงท้องทันที

ยศพัฒน์เดินออกไปประมาณสิบนาทีก็กลับเข้ามาอีกครั้ง แถมยังหิ้วกระเป๋าเข้ามาหนึ่งใบ และไม่รู้ว่าในกระเป๋าใบนั้นใส่อะไรเอาไว้

บรรดาไทยมุงรีบจ้องตาไม่กระพริบ คอยเงี่ยหูฟัง เพื่อดูละครเด็ดต่อ

มีบางคนเตรียมจะออกไป เมื่อเห็นยศพัฒน์เข้ามาอีกครั้ง พวกเขาก็นั่งลงตำแหน่งเดิมทันที พร้อมทั้งสั่งชานมและขนมมาอีกหลายอย่าง จัดการดื่มชานมและกินขนมไปด้วยพร้อมทั้งคอยดูละครเด็ดต่อ

เทวิกาเดินเข้าไปต้อนรับ และพูดเสียงแผ่วเบา “พี่พัฒน์ ไม่ต้องไปคิดมากกับคนสารเลวพรรค์นั้น จะได้ไม่ทำให้ตนเองอารมณ์เสียไปด้วยค่ะ”

ยศพัฒน์เอี้ยวศีรษะมองเธอ แววตาคู่นั้นทำให้เทวิกาคาดเดาไม่ถูก น้ำเสียงของเขายังคงหนักแน่นชวนหลงใหลดังเดิม แต่เมื่อกระทบโสตประสาทของเทวิกา เธอตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดสอดแทรกอาการเอาแต่ใจออกมาอยู่บ้าง

“ผมไม่รู้สึกอารมณ์เสียหรอก แต่ผมไม่สามารถให้คนอื่นมาพูดหัวเราะเยาะคุณได้” ถ้าเขาไม่สามารถกู้สถานการณ์กลับมาได้ คนอื่นจะพูดหัวเราะเยาะว่าเทวิกาไปหาผู้ชายที่มีรายรับต่อเดินไม่ถึงสองหมื่นห้าจริงๆ

เทวิการีบสวนกลับทันที “ฉันไม่ถือสาค่ะ”

ยศพัฒน์กดเสียงทุ้มต่ำ “แต่ผมถือ”

เทวิกา: …ก็ได้ พี่พัฒน์พี่เล่นละครต่อไป ฉันจะดู อีกสักพักจะจ่ายโบนัสให้ที่พี่แสดงบทบาทคุณสามีได้สมบทบาท