บทที่ 049 เล็งไปที่เธอตั้งนานแล้ว

ถืออัลบั้มรูปไม่กี่เล่มกลับไปที่ห้องนอนใหญ่ของยศพัฒน์ เทวิกาก็นั่งลงที่หน้าโซฟา

เปิดอัลบั้มแรกด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ยศพัฒน์ล็อกอัลบั้มหลายเล่มนี้อยู่ในลิ้นชัก แสดงว่าเขาให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับอัลบั้มเหล่านี้

แล้วเขาก็ตั้งใจให้เธอดูอีกด้วย

หือ?

เป็นรูปภาพของเธอ

ยังคงเป็นรูปภาพตอนที่เธออายุสิบกว่าปี

เทวิกาพลิกดูอัลบั้มเล่มหนึ่งหมดอย่างรวดเร็ว รูปภาพในอัลบั้มเป็นเธอทั้งหมด

คิดอยู่นานมาก เธอก็คิดไม่ออก ถ่ายรูปภาพมากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน และพี่พัฒน์เป็นคนมอบให้ด้วย

เธอเป็นคนไม่ชอบถ่ายรูป รูปภาพในโมเมนต์หรือว่าอัลบั้มในโทรศัพท์ของเธอ ส่วนใหญ่เป็นภาพวิวทิวทัศน์

เทวิกาก็เปิดดูอัลบั้มเล่มที่สอง

ค่อยๆค้นพบว่า เธอในรูปภาพ เริ่มตั้งแต่อายุสิบสี่ปี จนถึงตอนนี้ยี่สิบปี

ฉิบหาย!

สิบปี!

พี่พัฒน์บอกเธอต่างหากที่เป็นคนรู้ใจในวัยเด็กของเขา บอกว่าเขามองดูเธอเติบโต

มองดูเธอเติบโตจริงๆด้วย

เขาแอบถ่ายรูปเธอ!

เทวิกามองดูรูปภาพเหล่านี้ด้วยความนิ่งอึ้ง อารมณ์ก็เพิ่มขึ้นชั่วขณะหนึ่ง

เธอก็ไม่ได้โง่หรอกน่ะ

ยศพัฒน์ทำแบบนี้เพื่ออะไร เธอพอเดาได้และก็เข้าใจด้วย

ยังไงซะเธอเป็นคนเขียน เขียนเกี่ยวกับแนวรักแบบชู้สาวของความรัก ถือว่าตัวเองเป็นคนที่เข้าใจความรักเป็นอย่างดี

ยศพัฒน์กลับเล็งไปที่เธอตอนที่เธออายุสิบสี่ปี แต่กลับไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอ ปล่อยให้เธอเติบโตอย่างอิสระ จนกระทั่งช่วงนี้ถึงได้เริ่มขุดหลุม และดักเธอไว้ในโลกของเขา

รับรู้ความจริง ทำให้เทวิการู้สึกซับซ้อน

“กริ๊งๆๆ……..”

โทรศัพท์ดังขึ้น ดึงเทวิกาที่เหม่อลอยกลับมา

โทรศัพท์จากพี่ชาย

“เทวิกา แกกับยศพัฒน์ไปที่ไหนกัน? พวกแกไม่อยู่ที่ร้าน พี่มาบ้านเช่าของแก ก็ไม่เห็นพวกแกอยู่ในบ้าน นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว แกยังไม่กลับมาอีก ไอ้สารเลวยศพัฒน์ พาเธอไปเสียแล้ว ไม่นึกเลยว่าดึกดื่นขนาดนี้ยังไม่กลับบ้านอีก”

ในคำพูดของชเนนทร์ยังพูดให้ร้ายน้องเขยด้วย

ใครให้ยศพัฒน์แย่งน้องสาวคนเดียวของเขาไป น้องสาวเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเขาทั้งครอบครัว

ถูกหมูอย่างยศพัฒน์ครองครอบไปแล้ว ยังไม่ยอมให้เข้าว่าร้ายให้ไม่กี่คำอีกเหรอ?

“พี่ค่ะ หนูอยู่ที่บ้านของพี่พัฒน์”

“อะไรน่ะ แกไปทำอะไรที่บ้านของเขา ดึกดื่น แกไปที่บ้านของเขาได้ยังไง ไปที่บ้านของเขา แกก็คือเนื้อบนเขียงของเขา ปล่อยให้เขาฟัน แกส่งตำแหน่งมาให้ฉัน ฉันไปรับแกกลับมา”

หลังจากที่เทวิกาเงียบไปครู่หนึ่ง ก็พูดอย่างเบาๆว่า: “พี่ หนูกับพี่พัฒน์เป็นสามีภรรยากันแล้ว ก็ต้องถูกเขาฟันไปตั้งนานแล้ว”

ชเนนทร์: “……ฉันอยากจะต่อยยศพัฒน์ให้สาหัสจริงๆ”

“ถ้าพี่ทำร้ายพี่พัฒน์ ฉันก็อาจจะเป็นทุกข์ด้วย เขาเป็นที่พึ่งพาของฉันไปตลอดชีวิต”

ชเนนทร์อุทานขึ้นมาว่า: “วิกา นี่เพิ่งจะไม่กี่วันเอง ใจของเธอก็ถูกยศพัฒน์ได้ไปทั้งหมดแล้ว ก็ใช่สิ หมอนั้นหน้าตาก็ดี หล่อลากไส้ ไม่ว่ารู้ทำให้ผู้หญิงหลงใหลไปตั้งเท่าไหร่แล้ว แกจะถูกเขาได้หัวใจไป ก็เป็นเรื่องปกติมาก”

“พี่ค่ะ ดึกมากแล้ว พี่รีบไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงหนู หนูวางสายแล้วน่ะ”

เทวิกาจิตใจสับสนวุ่นวาย ไม่มีกะจิตกะใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับพี่ชาย

เธอรู้ว่าพี่ชายเป็นห่วงเธอ

และไม่ใช่ว่ารังเกียจยศพัฒน์ไม่ดี

ในความเป็นจริง พี่ชายยังชื่นชมยศพัฒน์เป็นไอดอล

เพียงแต่ว่ายากที่จะยอมรับได้ว่าไอดอลของตัวเองได้ครอบครองน้องสาวของตัวเองเท่านั้นเอง