บทที่ 074 คุณเบศวร์รักฉันตั้งแต่แรกพบ

ธันวาตอบว่า: “กลับไปแล้ว คาดการณ์ว่าจะไปหาคุณครับ”

หลังจากที่นฤเบศวร์เงียบไปครู่หนึ่ง และพูดขึ้นมาว่า: “ฉันรู้แล้ว ทางบริษัท นายดูแลไปก่อน ฉันคิดว่าจะพักผ่อนสองสามวัน ครั้งนี้เป็นหวัดหนักมาก”

ธันวาถามด้วยความเป็นห่วงว่า: “สุขภาพของเจ้านายดีมาโดยตลอด ทำไมจู่ๆถึงเป็นหวัดได้”

สายตาโหดร้ายจ้องมองไปทางหญิงสาวที่กวาดพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นฤเบศวร์กัดฟันพูดด้วยความแค้น: “มีคนเอาน้ำเย็นสาดใส่แต่เช้า”

“ใครกล้าเอาน้ำเย็นสาดใส่คุณครับ รีบบอกชื่อของคนคนนั้นมาให้ผม ผมจะไปดูว่าเขากล้ามากแค่ไหน”

“ธันวา นายกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของฉัน”

“เปล่านะครับ ผมแค่อยากจะระบายความแค้นแทนเจ้านาย”

นฤเบศวร์แสยะยิ้ม“ขอบคุณ ฉันระบายความแค้นแทนตัวเองได้”

และตอนนี้ก็กำลังระบายอยู่

ธันวาค่อนข้างไม่พอใจ: “ทำไมเจ้านายไม่ให้ผมไประบายความแค้นแทนคุณครับ ต่อไปเจอกับเรื่องแบบนี้ ก็มอบให้ผมมาจัดการให้คุณ รับรองว่าจะต่อยจนไอ้คนนั้นหน้าฟกช้ำเลย และฟันร่วงเต็มพื้น”

“นายทำร้ายผู้หญิงเหรอ?”

“ผมไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอกครับ ผมสุภาพบุรุษขนาดนี้ จะทำร้ายผู้หญิงได้อย่างไร เดี๋ยวก่อนนะ ผู้หญิงเหรอที่สาดน้ำเย็นใส่คุณ?”

ธันวาก็เหมือนกับได้ยินข่าวใหญ่

ถ้าพูดถึงหน้าตาของเจ้านายพวกเขา ผู้หญิงคนไหนเห็นเจ้านายแล้วไม่หลงเสน่ห์ความหล่อบ้าง? เขาทำงานอยู่ข้างกายของเจ้านายมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนป้องกันตัวจากเจ้านายมาก่อน

ขนาดเปรมาก็ยังสนใจเจ้านายของพวกเขาอยู่เล็กน้อย เพียงแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการมากกว่านี้ รู้สึกว่ายศพัฒน์ดีกว่าเจ้านายของพวกเขา

เขากล้าพูดได้เลยว่า เปรมาแต่งงานกับยศพัฒน์ไม่ได้ ก็ต้องแต่งงานกับเจ้านายอย่างแน่นอน

ตอนนี้ยศพัฒน์แต่งงานสายฟ้าแลบ ผ่านการแอบสืบหลายวันมานี้ ธันวามองออกว่ายศพัฒน์พอใจกับภรรยาที่แต่งงานสายฟ้าแลบของเขามากๆ และสามารถใช้คำว่าหลงใหลมาอธิบายได้

นี่ไม่ใช่ว่าเจ้าสาวคนใหม่เป็นแค่น้องสาวเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาแบบนั้นแน่ๆ

“ไม่มีอะไรแล้วฉันวางสายล่ะ”

นฤเบศวร์จบการคุยทางโทรศัพท์ในทันที

ตั้งใจเอาคำพูดซุบซิบนินทาของธันวาปล่อยไว้คาราคาซังอย่างนั้น ไม่บอกธันวาหรอก ว่าผู้หญิงคนไหนกล้าเอาน้ำเย็นสาดใส่เขา

“ฮัลโหล ฮัลโหล เจ้านาย เจ้านาย……ยังพูดไม่จบก็วางสายไปแล้ว ไม่เข้าท่าเกินไปแล้ว”

ธันวาติเตียนประโยคหนึ่ง

นฤเบศวร์ไม่สนใจคำติเตียนของธันวาหรอก

เขาวางโทรศัพท์ลงมา เห็นกนกอรกวาดพื้นได้สะอาดสะอ้าน ก็โยนเปลือกเมล็ดทานตะวันในทันที

“ตรงนี้ยังกวาดไม่สะอาด กวาดใหม่อีกครั้ง!”

กนกอรมองดูพื้นที่ตัวเองกวาดหลายครั้งก็ถูกปกคลุมไปด้วยเปลือกเมล็ดทานตะวันอีก โกรธจนหน้าเขียว เธอคว้าไม้กวาด และเดินเข้ามาอย่างดุดัน

นฤเบศวร์จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น

กนกอรขี้ขลาด

“หึ!”

เสียงเยาะเย้ยเล็ดลอดออกมาจากมุมปากของนฤเบศวร์

เขาพูดเยาะเย้ยว่า: “ถ้าเธอกล้าตีไม้กวาดเข้ามาทีเดียว ฉันจะนับถือว่าเธอมีความกล้าหาญ เธอกล้าเหรอ? ความกล้าที่เธอเอาน้ำเย็นสาดใส่ฉันไปไหนซะแล้ว?”

กนกอรจับไม้กวาดไว้แน่นๆ

นฤเบศวร์มองเธออย่างท้าทาย

อาศัยว่าจับจุดอ่อนของเธอไว้ได้ เขาก็เยาะเย้ยใส่เธออย่างสุดฤทธิ์

คาดไม่ถึง ฟาดลงไปที่หัวในทันที ไม้กวาดที่กวาดพื้นนั้นก็ฟาดลงไปใบหน้าของเขา

นฤเบศวร์โบกมือตามสัญชาตญาณ ปัดไม้กวาดที่ฟาดใส่เขาออกไป จากนั้นจึงคว้าไม้กวาดด้วยมือข้างหนึ่ง และจ้องมองด้วยความโกรธ

กนกอรสบตากับเขาอย่างกล้าหาญ

“คุณนฤเบศวร์ส่งเสริมให้ฉันเป็นคนกล้าหาญ ฉันก็อยากที่จะเป็นคนกล้าหาญ ดังนั้น ตามความต้องการของคุณนฤเบศวร์”

“เธอ!”

คุณนฤเบศวร์โกรธจนอยากจะระเบิดออกมา

“กนกอร! ฉันจำเธอไว้แล้ว!”

“คุณนฤเบศวร์พูดมาหลายครั้งแล้ว ไม่ต้องพูดย้ำคำหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าฉันสวยมาก คนเห็นคนชอบ คนเห็นคนรัก คุณนฤเบศวร์รักฉันตั้งแต่แรกพบ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง แต่ว่า คุณนฤเบศวร์ไม่ต้องพูดหลายครั้งหรอกค่ะ ฉันหน้าบาง อายเป็นนะ”