บทที่ 078 ชิงเปิดโปงความลับนั้นก่อน

ยศพัฒน์เมินเฉยต่อเปรมา

เปรมาเกลียดจนเข้ากระดูกดำ

เขาพาทั้งสามคนในครอบครัวของเทวิกาไปข้างหน้า

“คุณปู่ คุณย่าครับ”

ยศพัฒน์เรียกคนแก่ทั้งสองคน ต่อจากนั้นแนะนำภรรยากับแม่ยายและพี่ชายภรรยาให้รู้จักกับคนแก่

“คุณปู่ คุณย่า สวัสดีค่ะ”

เทวิกาเรียกคุณปู่คุณย่า ตามยศพัฒน์

“คุณปู่ คุณย่าของพัฒน์ สวัสดีค่ะ”

พิชญ์สินีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากที่ทักทาย ก็รีบให้ของขวัญที่เธอซื้อไว้ล่วงหน้า และยื่นให้ด้วยมือทั้งสองข้าง

ได้ยินลูกเขยบอกว่าต้องทานข้าวกับผู้อาวุโสในคืนนี้ เธอก็เริ่มเตรียมตัว

ไม่ว่ายังไงก็ตาม จะเสียมารยาทไม่ได้

สองสามีภรรยาลุกขึ้นมา ทักทายแม่ของหลานสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม และหญิงชราพูดขึ้นมาว่า: “คุณพิชญ์สินี คุณเกรงใจเกินไปแล้ว”

“ไม่หรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว”

พิชญ์สินีมีความประทับใจแรกต่อคนแก่ทั้งสองดีมาก เมตตาและมีอัธยาศัยดี ดูเป็นคนแก่ที่เมตตาอ่อนโยน

ฟังจากที่ลูกสาวพูด คุณปู่คุณย่าเป็นคนเลี้ยงยศพัฒน์มากับมือ อยู่ในตระกูลอริยชัยกุล คนแก่ทั้งสองคนเป็นสมบัติล้ำค่า

ตอนนี้พิชญ์สินีถึงได้รู้ว่าลูกเขยใช้นามสกุลของแม่ นามสกุลครอบครัวของเขาคืออริยชัยกุล

เขาไม่ได้เชื่อมโยงตระกูลอริยชัยกุลกับตระกูลมหาเศรษฐีเข้าด้วยกัน

สำหรับพิชญ์สินีซึ่งอาศัยอยู่ในชนบทมาหลายปีแล้ว เมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว เธอไม่รู้เลยว่าตระกูลอริยชัยกุลเป็นมหาเศรษฐียักษ์ใหญ่ของเมืองแอคเซสซ์ เทวิกาก็เป็นคนบอกด้วย

ดังนั้น พิชญ์สินีก็ไม่รู้ว่าฐานะของคนแก่ทั้งสองคนสูงศักดิ์แค่ไหน

ยศพัฒน์ก็ยังเปิดเผยฐานะของเซทท์

พิชญ์สินียกย่องหญิงชรา: “คุณย่าชนิศา เด็กบ้านของพวกท่านได้รับการสั่งสอนมาเป็นอย่างดี พัฒน์รูปหล่ออ่อนโยน น้องชายของเขาก็เป็นคนมีความสามารถ คุณอายุมากแต่มีความสุข”

“คุณพิชญ์สินีไม่ต้องชมพวกเขาแล้ว พวกเขาจะเริงไป ชมจนลอยขึ้นฟ้า”

หญิงชราปากพูดแบบนี้ แต่รอยยิ้มกลับไม่ลดน้อยลง

คุณปู่ภูธิปก็ซื่อเกินไป

แม่ของหลานสะใภ้ชมหลานของตัวเองเพอร์เฟกต์ เขาดูภาคภูมิใจ และท่าทางรู้สึกเป็นเกียรติ

“พี่ชายของวิกาก็เป็นคนมีความสามารถ ได้ยินว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นในมหาลัยของพัฒน์ เพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นของเขา แต่ละคนก็เป็นคนมีความสามารถ”

หญิงชราพูดถูก

ยศพัฒน์เพอร์เฟกต์ขนาดนั้น ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเขา ก็เป็นคนเพอร์เฟกต์มากๆ

“ที่ไหนกัน พัฒน์ได้เข้าสู่บริษัทใหญ่เป็นผู้บริหาร อนาคตต้องรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน ชเนนทร์ของบ้านเรายังคงล้มลุกคลุกคลานอยู่”

พิชญ์สินีพูดอย่างถ่อมตัว

“คุณพิชญ์สินีถ่อมตัว”

เมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายกำลังพูดคุยกัน จู่ๆเปรมาก็แทรกขึ้นมา และเธอพูดว่า: “คุณน้าท่านนี้ คุณพูดผิดแล้ว พัฒน์ไม่ได้เป็นผู้บริหารในบริษัทใหญ่ เขาเป็นกรรมการผู้จัดการของบี.เอ.เอ็ม. กรุ๊ป ครอบครัวของพัฒน์ไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาอย่างพวกคุณ นั่นเป็นตระกูลมหาเศรษฐีอันหนึ่งของเมือง”

สภาพครอบครัวของเทวิกา เธอสืบจนชัดเจนทั้งหมดแล้ว แม้ว่าจะไม่ยากจน แต่อยู่ห่างไกลจากตระกูลอริยชัยกุลเกินไป

คนในบ้านตระกูลวาชัยยุงมีศักดิ์ศรีมาก ไม่ใช่คนที่ชอบแอบอิงผู้มีอิทธิพลแบบนั้น

ให้คนในบ้านตระกูลวาชัยยุงรู้ฐานะที่แท้จริงของยศพัฒน์ สันนิษฐานว่าบ้านตระกูลวาชัยยุงจะเกลี้ยกล่อมให้เทวิกาออกจากยศพัฒน์

เธอไม่ต้องลงมือ ก็สามารถที่จะแยกทั้งสองคนได้ ก็ยินดีมากที่จะทำไม่ใช่เหรอ?

เปรมาคิดวางแผนอย่างรอบคอบไว้ในใจ ไม่ใช่ถูกบีบจนไม่มีทางเลือกอื่น เธอก็ไม่ยอมทำเรื่องที่ทำให้ยศพัฒน์โกรธหรอก

ถ้าเธอจะจัดการกับเทวิกา ยศพัฒน์คงจะไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่ๆ ดังนั้นเธอก็ใช้คนในบ้านตระกูลวาชัยยุงมาแยกสองสามีภรรยา

ทุกคนมองไปที่เปรมา

สายตาของยศพัฒน์เยือกเย็น จ้องมองเปรมาอย่างเย็นชา และพูดอย่างเย็นชาว่า: “เซทท์ รบกวนนายเชิญที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปด้วย”