ตอนที่ 79
บทที่ 079 หย่ากัน
October 22, 2026
เซทท์: “……เปรมา ไม่ว่าที่ผ่านมาเธอและพี่ชายของฉันจะเป็นอะไรกัน ตอนนี้พี่ชายของฉันแต่งงานแล้ว เธอและพี่ชายของฉันรักษาระยะห่างหน่อย หลีกเลี่ยงให้พี่สะใภ้ของฉันเข้าใจผิด”
“เซทท์ พวกนายยอมรับผู้หญิงคนนั้นเป็นพี่สะใภ้ของพวกนายง่ายๆเลยเหรอ?”
เปรมาพูดอย่างขุ่นเคืองว่า: “นายรู้ชาติกำเนิดของหล่อนเหรอ? สภาพครอบครัวของหล่อนก็ธรรมดา ไม่คู่ควรกับตระกูลอริยชัยกุลของพวกนาย หล่อนเป็นแค่เด็กทารกที่ถูกทอดทิ้ง ไม่ใช่ลูกสาวของบ้านตระกูลวาชัยยุง”
เธอคู่ควรกับยศพัฒน์ทุกๆด้าน ภรรยาของยศพัฒน์ควรเป็นเธอ!
“พี่ชายของฉันเต็มใจ แม้ว่าพี่สะใภ้ของฉันจะเป็นขอทาน ขอแค่พี่ชายของฉันแต่งงานกับหล่อน ฉันก็ยอมรับหล่อนเป็นพี่สะใภ้”
เซทท์รู้สึกสงสัยในใจมากๆ แต่เคารพทางเลือกของพี่ชาย
เขาเชื่อว่าพี่ชายไม่มีทางล้อเล่นกับเหตุการณ์สำคัญชั่วชีวิต
พี่ชายกับพี่สะใภ้แต่งงานสายฟ้าแลบก็จริง แต่ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะรู้จักกัน พวกเขารู้จักกันมานานสิบเอ็ดปี
เปรมาโกรธมาก
“ขอตัวก่อน”
เซทท์ไม่อยากที่จะคุยกับเปรมาต่อไป
รู้ว่าลูกเขยเป็นคุณชายของตระกูลที่ร่ำรวยที่สุด พิชญ์สินีก็ตกใจจริงๆ เธอไม่ได้ถามถึงการปกปิดของลูกเขยในทันที และทานข้าวกับครอบครัวของลูกเขยอย่างว่าง่าย
หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ คนแก่ทั้งสองของตระกูลอริยชัยกุลก็ให้เซทท์ส่งพวกเขากลับบ้านอย่างรู้ตัว
ปล่อยให้ยศพัฒน์อยู่กับพี่ชายภรรยาและแม่ยาย
“แม่ครับ ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะปกปิดฐานะของผม”
ยศพัฒน์มีโอกาสได้ขอโทษอธิบายกับแม่ยายสักที
พิชญ์สินีไม่ได้พูดอะไร
เธอเงียบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ยศพัฒน์ยังคงอธิบายต่อไปว่า: “ผมแค่ชินกับการถ่อมตัวเป็นนิสัย ไม่อยากให้คนรู้ฐานะของผมเยอะเกินไป หลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น”
ชเนนทร์ทำเสียงฟึดฟัด“พูดแบบนี้ ตอนที่แกจดทะเบียนสมรสกับวิกา กลัวว่าพวกเราจะขอสินสอดทองหมั้นสูงส่งกับแก ก็เลยเลือกที่จะปกปิดต่อไปเหรอ?”
“ชเนนทร์ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น วิกาเป็นภรรยาของฉัน สิ่งของของฉันก็เหมือนกับของวิกา ต่อให้ฉันเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดของฉันเป็นค่าสินสอดทองหมั้นให้กับวิกา ฉันก็ยอม”
พี่ชายภรรยาฉวยโอกาสก็อยากที่จะถ่วงความเจริญของเขา
แต่เขาดันโกรธไม่ได้
พิชญ์สินีไม่ได้พูดอะไร
ยศพัฒน์ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็ยังคงเงียบ
“แม่ค่ะ”
เทวิกาเรียกแม่ และตบแขนแม่ของเธอ
พิชญ์สินียกมือขึ้นลูบมือของลูกสาว
ลุกขึ้นมา เธอก็ดึงเทวิกาขึ้นมา และพูดกับผู้ชายทั้งสองคนว่า: “พวกเราสองแม่ลูกเปิดใจคุยกันหน่อย”
ยศพัฒน์มองดูแม่ยายดึงภรรยาสุดที่รักของเขาออกไป ภายในใจก็วิตกกังวล แต่ไม่แสดงออก
เขาดึงเก้าอี้ เข้าไปใกล้กับพี่ชายของภรรยา
ถือขวดเหล้าไว้ ยังต้องการเติมเหล้าในแก้วของชเนนทร์ให้เต็ม
“ฉันขับรถมาเอง”
ชเนนทร์เตือนเขา
ตลอดทั้งคืน ชเนนทร์ก็ไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สักหยด
ยศพัฒน์ทำได้เพียงล้มเลิกแล้วรินแก้วของเขาให้เต็ม
“ชเนนทร์”