บทที่ 092 คุณไม่อยู่ผมนอนไม่หลับ

“นฤเบศวร์ ฟังปู่เตือนเถอะ อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเปรมา เธอเป็นพวกไม่รู้จักบุญคุณคน”

คุณปู่เร็นกล่าวเตือนอย่างจริงจัง

“คิดดูสิว่าแกรักเธอมากี่ปี แล้วได้อะไรตอบแทนมาบ้าง”

“ยศพัฒน์แต่งงานแล้วไป และเธอก็ยังเอาแต่คิดถึงยศพัฒน์ ส่วนแก นอกจากจะใช้ประโยชน์แล้วก็มีแต่ใช้ประโยชน์ แกจะเป็นเด็กที่ฉลาด ทำไมถึงทำตัวต้อยต่ำเพราะความรักแบบนี้”

นฤเบศวร์นิ่งเงียบ

เขาเคยพยายามเลิกรักเปรมาแล้ว

แต่พอเขาคิดจะปล่อย เปรมาก็กลับมา แล้วกลับมาคบกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มาห่วงใยเขา ปลอบใจเขา แล้วเขาก็...

“เดือนหน้า เป็นวันเกิดของปู่ เดิมทีปู่ไม่อยากจัดงานใหญ่โต แต่ตอนนี้ปู่คิดว่าคงต้องจัดงานใหญ่สักครั้ง จัดงานที่บ้านของเรา จัดเป็นงานเลี้ยง แล้วเชิญบรรดาคนใหญ่คนโตในเมืองของเรามาร่วมงาน แกลองดู ว่าพอจะถูกใจใครหรือเปล่า”

คุณปู่เร็นคิดว่าถ้าอยากให้หลานชายเลิกคิดถึงเปรมา ก็ต้องจัดงานดูตัวให้หลานชายของเขา

นฤเบศวร์เหมือนมีอะไรอยากจะพูด แต่คุณปู่เร็นไม่ให้โอกาสเขาพูด “ถ้าแกไม่ฟังที่ปู่พูด ตำแหน่งประธานRA กรุ๊ป คริษฐ์ก็สามารถเป็นได้เช่นกัน”

คริษฐ์เป็นลูกชายคนโตของอาสามนฤเบศวร์อายุห่างกับเขาเพียงแปดเดือน ปัจจุบันเป็นรองประธานRA กรุ๊ป และเป็นมือขวาของนฤเบศวร์

“คุณพ่อคะ งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณพ่อพวกเราจะต้องจัดงานให้ใหญ่โตแน่นอนค่ะ คุณพ่อวางใจได้ ตาเบศวร์จะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณพ่อออกมาอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน”

บัณฑิตารีบพูดออกมา ก่อนจะถลึงตาใส่ลูกชายของเธอ เพื่อส่งสัญญาณให้ลูกชายของเธอรีบพูดเอาใจคุณปู่เร็นไว้ก่อน

จะให้มอบตำแหน่งประธานให้กับคริษฐ์ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะทำตัวโอ้อวดต่อหน้าบรรดาสะใภ้ในตระกูลได้อย่างไร?

ตระกูลอริยชัยกุลนั้นปรองดองกันมาก และไม่มีการแก่งแย่งกันระหว่างพี่น้อง ลุงและหลาน

แต่ตระกูลเดชอุปกลับไม่ได้ปรองดองกันอย่างนั้น

สาเหตุหลักมาจากคุณปู่เร็นมีภรรยาสองคน ธารณ์กับลูกชายคนรองเกิดมาจากภรรยาคนแรก ส่วนลูกชายคนที่สามกับลูกสาวคนที่สี่และลูกสาวที่ห้าต่างก็เกิดมาจากภรรยาคนที่สอง

ครอบครัวลูกชายคนรองมีทายาทน้อย ทั้งคู่มีลูกสาวเพียงคนเดียว จึงไม่ค่อยมีสิทธิ์มีเสียงในตระกูลเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่เร็นเอ็นดูนฤเบศวร์หลานชายคนโตของตระกูล และสามารถขึ้น​นั่งบนเก้าอี้ประธานบริษัท ครอบครัวลูกชายคนรองทำอะไรยังต้องเกรงกลัวคนในบ้านแน่ๆ

ลูกชายคนโตของลูกชายคนที่สามคือคริษฐ์ ซึ่งมีความสามารถเช่นกัน

ต่อหน้า ทุกคนในตระกูลต่างก็อยู่กันอย่างปรองดอง แต่ลับหลัง พวกเขากลับพยายามแย่งชิงอำนาจกันอยู่

นฤเบศวร์ถูกยศพัฒน์ฟ้องฟ้องเรื่องนี้ ทำให้ปู่ของเขาตำหนิและเร่งเร้าให้แต่งงาน เรื่องพวกนี้ เทวิกาไม่รู้อะไรเลย

หลังจากที่ร้านของเธอไม่ได้เปิดทำการตามปกติ เธอก็หยิบโน๊ตบุ้คของเธอขึ้นมา และตรงกลับบ้านเลย

ยศพัฒน์โทรหาเธอ เดิมทีนัดกันว่าจะไปกินอาหารกลางวันด้วยกัน แต่มารู้ว่าเธอกลับบ้านแล้ว ยศพัฒน์ก็แทบอารมณ์ไม่ดี

“ที่รัก คุณอารมณ์ไม่ดีเหรอคะ?”

เทวิกาฟังออก ว่าตอนนี้คนรักของเธอกำลังอารมณ์ไม่ดี

“ภรรยาของผมทิ้งผม แล้วกลับบ้านของเธอโดยไม่บอก ผมจะอารมณ์ดีได้ยังไง”

เทวิกายกยิ้ม “อย่าพูดไม่น่าฟังอย่างนั้นสิคะ ฉันแค่กลับมาอยู่บ้านสองสามวัน มาอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ของฉัน อีกไม่กี่วัน ฉันก็กลับแล้ว”

“วิกา คุณสัญญากับผมแล้วว่าสุดสัปดาห์จะกลับคฤหัสถ์เมเปิลด้วยกัน ผมให้คนมาเตรียมท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวแล้ว คุณไม่อยากดูเหรอครับ?”

“วันนี้วันอะไรคะ?”

เทวิกาถามเองแล้วตอบเองว่า “วันพฤหัสบดี ฉันกลับไปวันอาทิตย์ ได้เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวของคุณแน่นอนค่ะ”

เธอเองก็สงสัยว่าเขาจะสร้างท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวให้เธอดูได้อย่างไร

แค่ได้ยินก็รู้สึกโรแมนติกแล้ว

อืม มีแนวคิดแล้ว

“ผมจะไปรับคุณหลังเลิกงานตอนเย็น”

เทวิกา “...”

“คุณไม่อยู่ ผมนอนไม่หลับ”

ท่านประธานบางคนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หน้าของเทวิกาได้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำไปทันที

ผู้ชายคนนี้ คิดจะหยอดคำหวานใส่เธอได้ตลอดเวลาจริงๆ

“วันนี้ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน... พรุ่งนี้นะคะ พรุ่งนี้เลิกงานแล้วคุณมารับฉัน”

“คุณสัญญากับผมก่อน ว่าจากนี้ไปจะเรียกผมว่าที่รัก แล้วพรุ่งนี้ผมถึงจะไปรับคุณ”

เทวิกา “...มันก็แค่คำเรียก”

“ผมแค่อยากได้ยินคุณเรียกผมว่าที่รัก”