บทที่ 215 พ่อลูกตระกูลเลิศธนโยธา

พลอยแค่นยิ้มเสียงเย็น เอ่ยว่า “นั่นเป็นเพราะว่าตอนนี้ผู้นำตระกูลพวกนายมีลูกชายแค่คนเดียว รอเขามีลูกชายเยอะแล้ว ประยสย์ก็ไม่สำคัญอะไรแล้ว”

ตอนนี้ประยสย์ยังเป็นเพียงแค่นายน้อย ยังไม่ได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล ไซม่อนเองก็อยู่ในช่วงวัยกลางคน พลอยรู้สึกว่าหากตัวเองได้เป็นนายหญิงตระกูลแล้วมีลูก รอให้ลูกเธอเติบโตเมื่อไหร่ ไซม่อนก็จึงจะเข้าสู่วัยชรา

หากเธอมีลูก มีหรือที่ประยสย์จะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล?

ลูกของเธอมีพ่อแม่หนุนหลัง ประยสย์มีเพียงพ่อที่ลำเอียงและแม่ที่เป็นบ้า จะมาแก่งแย่งชิงดีกับลูกของเธอได้ยังไงกัน?

คนมากมายในตระกูลสาระทาล้วนถูกเธอซื้อใจด้วยผลประโยชน์

เพียงแต่เธอคบกับไซม่อนมาหลายปี ไม่เพียงแค่ขึ้นเตียงกับเขาไม่สำเร็จ แต่เรื่องที่แต่งเข้าตระกูลสาระทาและขึ้นเป็นนายหญิงตระกูลก็ยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แม้บางครั้งไซม่อนจะเข้าร่วมงานเลี้ยงสำคัญและให้เธอไปเป็นคู่ควง

แต่เธอไม่อยากเป็นแค่คู่ควง!

มีหรือที่คุณชลจะไม่รู้แผนการของพลอย อย่าเห็นว่าตอนนี้พวกเขาอยู่บนเส้นเดียวกัน รอพลอยแต่งเข้าตระกูลสาระทาเมื่อไหร่ พวกเขาก็จะไม่ได้อยู่บนเส้นเดียวกันแล้ว

พวกเขาร่วมมือกันเพียงชั่วคราวเท่านั้น

“น่าเสียดายที่ตอนนี้ผู้นำตระกูลมีประยสย์แค่ลูกชายคนเดียว ถ้าเธออยากให้คนมาแทนที่ประยสย์ ไม่ก็เธอรีบขึ้นเตียงกับผู้นำตระกูลแล้วท้องก่อนแต่ง ก็จะสามารถทำให้เขายอมหย่ากับเมียบ้าแล้วแต่งงานกับเธอได้ หรือไม่ก็เธอก็ช่วยดันคนอื่นในตระกูลสาระทาขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทน นี่ก็เป็นประโยชน์กับเธอด้วย ยังไงซะ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ดีกว่าให้ประยสย์ได้ตำแหน่งนั้นไป”

หากประยสย์ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลได้สำเร็จ เขาก็จะสะสางหนี้แค้นแน่ ๆ

คุณชลทำเรื่องที่ผิดต่อครอบครัวผู้นำตระกูลลับหลังมามากมายแล้ว จะให้ประยสย์ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลไม่ได้เด็ดขาด

พลอยเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “นายคิดว่าฉันไม่อยากเหรอ พอเถอะ นายให้คนจับตาดูสองแม่ลูกประยสย์ไว้ให้ดีก็พอ เพียงแค่พวกเขานั่งเครื่องบินกลับเมืองซูเพร่า ก็ให้ลงมือทันที ถ้าพลาดแล้วล่ะก็ เราก็รอถูกสะสางหนี้แค้นได้เลย”

พูดจบ พลอยก็กดวางสาย

แม้คุณชลจะมีจิตใจชั่วร้าย ทว่ากลับมีความสามารถไม่พอ

รอไว้เถอะ รอเธอกับไซม่อนได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆเมื่อไหร่ แม้จะต้องบีบบังคับก็ต้องบีบให้ไซม่อนแต่งงานกับเธอ ตำแหน่งนายหญิงตระกูลสาระทา นับแต่ที่เธอรู้จักความรักก็เป็นสิ่งที่เธอปรารถนามาโดยตลอด รู้สึกว่าคุณหญิงตระกูลสาระทานั้นเลิศเลอมาก

หลังจากที่จบการสนทนากับคุณชล พลอยก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างๆ ทว่ากลับไม่สามารถนั่งได้อย่างสบายใจ จึงลุกขึ้นเดินวนไปวนมาในห้องโถง

ผู้นำตระกูลเลิศธนโยธาเดินเข้ามาจากนอกบ้าน เมื่อเห็นลูกสาวเดินไปเดินมาในห้องโถง เขาก็ถามอย่างเป็นห่วงว่า “พลอย เป็นอะไรไป? เจอเรื่องรำคาญใจอีกแล้วเหรอ?”

“พ่อ”

พลอยเดินไปควงแขนพ่อ แล้วเอ่ยว่า “ใครจะมาทำให้หนูรำคาญใจได้? นอกจากไซม่อนแล้วยังจะเป็นใครได้อีก?”

สองพ่อลูกนั่งลงที่โซฟา คุณพสธรเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าไซม่อนจะใจแข็งเหมือนหิน น้ำหยดลงหินมาหลายปี แต่หินก็ยังไม่กร่อนสักที”

ในเมืองซูเพร่า ทุกคนต่างพูดกันว่า คุณหญิงตระกุลสาระทากลายเป็นบ้าแล้ว สักวันก็จะต้องถูกผู้นำตระกูลทิ้งไม่ช้าก็เร็ว

ทุกคนต่างรอให้ไซม่อนไล่ภรรยาบ้าออกไปจากบ้าน

พ่อแม่พี่ชายและพี่สะใภ้ของญาณินล้วนเสียชีวิตแล้ว เหลือไว้เพียงหลานชายคนเดียวที่เฝ้ามรดกอันน้อยนิดใช้ชีวิตไปวันๆ มีหลายครั้งก็ยังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากตระกูลสาระทา ไม่สามรถเป็นที่พึ่งพาให้กับญาณินได้เลยด้วยซ้ำ