บทที่ 233 พ่อแม่สามีกลับมา

นฤเบศวร์รู้สึกว่าเขาเป็นที่พึ่งของหลาย ๆ คน ถ้าปู่ของเขาเอาทุกอย่างคืนไป คนที่ต้องพึ่งพาเขาในการดำรงชีวิตก็จะน่าสงสารมาก

อืม เขาไม่ได้ไม่รู้สึกกับเปรมา แต่เขาแค่มีใจแต่ไร้อำนาจจริง ๆ ใครให้เขาไม่สามารถเป็นเสาหลักของบ้านได้เหมือนยศพัฒน์ล่ะ?

นฤเบศวร์ยังรู้สึกสงสัยว่า ที่ปู่ของเขายังไม่วางมือ เพื่อป้องกันเปรมา!

"นฤเบศวร์ สักวันนายจะขอบคุณฉัน"

"ฉันจะขอบคุณนายทำไม?ขอบคุณที่ฟ้องเรื่องของฉัน จนทำให้ปู่บังคับให้ฉันแต่งงานกับกนกอร…..."

นฤเบศวร์ก็หยุดพูดทันที

เขาพูดอะไรออกไปเนี่ย

พูดความลับทั้งหมดของเขาและกนกอรออกมา

แต่เขากลับรู้สึกโล่งใจ

การแอบแต่งงาน เหมือนจะไม่ดีเท่าที่เขาจินตนาการไว้

“ปู่ของนายบังคับให้นายแต่งงานกับกนกอร?”

ยศพัฒน์รู้สึกประหลาดใจ

จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า "นฤเบศวร์ ถ้านายยังมีความเป็นคนอยู่ อย่าทำร้ายคุณกนกอร เธอเป็นเพื่อนของภรรยาของฉัน ตราบใดที่เธอเป็นคนที่ภรรยาของฉันให้ความสำคัญ ฉันก็จะให้คุณค่ากับเธอเช่นกัน ถ้านายกล้าที่จะทำร้ายคุณกนกอร ฉันจะสะสางบัญชีกับนายในฐานะครอบครัวฝั่งหญิง!"

“กนกอรแต่งงานกับฉันแล้วทำไม?ฉันทั้งรูปหล่องดงาม กิริยาท่าทางสูงสง่าและสุภาพบุรุษ แถมยังหนุ่มยังแน่นและรวยมาก การที่กนกอรแต่งงานกับฉัน ก็เหมือนตกถังข้าวสาร เป็นโชคดีของครอบครัวเธอด้วยซ้ำ”

นฤเบศวร์ไม่อยากได้ยินประโยคนั้นของคู่อริ

ราวกับว่าเขาไม่คู่ควรกับกนกอร

กนกอรต่างหากที่ไม่คู่ควรกับเขา

“นายไปสู่ขอหรือยัง?”

นฤเบศวร์ “……นายยุ่งอะไรด้วย?”

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า "ขอน่ะขอแล้ว แต่มันเป็นการแต่งงานแบบลับ ๆ ยศพัฒน์ ฉันต้องผีเข้าแน่ ๆ ทำไมถึงเล่าเรื่องเหล่านี้ให้นายฟัง?อย่าปากพล่อยล่ะ อย่าพูดเรื่องการแต่งงานลับ ๆ ของฉันและกนกอรออกไปเชียว!"

"วางใจได้ เรื่องนี้จะออกมาจากปากของนายเท่านั้น นฤเบศวร์"

เขารู้ตั้งนานแล้ว

แสร้งทำเป็นไม่รู้ รอให้นฤเบศวร์บอกเขาเอง แบบนี้ นฤเบศวร์เองนั่นแหละที่อดไม่ได้ที่จะบอกเขา

ถ้าไม่นับความปากดีและการไม่ยอมกันของทั้งสองคน ทั้งสองต่างรักและหวงแหนกันและกันจริง ๆ แต่ก็น่าเสียดายที่มีเปรมาอยู่ตรงกลาง นฤเบศวร์มักจะมามีปัญหากับยศพัฒน์ทุกครั้งที่มีเรื่องของเปรมา ครั้งนี้ เป็นยศพัฒน์ที่โทรหาเขาเพื่อฟ้องเรื่องเปรมา นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ต้องจารึก

นฤเบศวร์ชะงัก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถามยศพัฒน์ว่า "นายเพิ่งรู้จริง ๆ เหรอ?"

“ใช่ เพิ่งรู้”

“แล้วทำไมยังไม่วางสายอีก รู้ทั้งรู้ว่าฉันแต่งงานแล้ว นายยังโทรมาหาฉันให้ไปหาผู้หญิงคนอื่นอีก ทำแบบนี้นายหมายความว่ายังไง?”

เอ่อ？

เขาพูดอะไรออกไปอีกเนี่ย?

“ฉันก็แค่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่ ก็เลยชี้โพรงให้กระรอก แค่นั้น ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันค่อนข้างใจกว้างกับนายน่ะ บาย”

ยศพัฒน์กดวางสายตามที่เขาต้องการ

นฤเบศวร์นั้นหงุดหงิดจนอยากจะโยนโทรศัพท์ทิ้ง

“ให้ตายเถอะ!ยศพัฒน์ นายก็แค่อยากยั่วโมโหฉัน!”

นฤเบศวร์ที่อยู่ในห้องทำงาน ก่นด่าคู่อริเป็นล้านคำ

ด่าจนริมฝีปากแห้ง เขาก็รินน้ำให้ตัวเอง และดื่มให้ชุ่มคอ จากนั้นเริ่มโทรหาเปรมา

สำหรับบทสนทนาทางโทรศัพท์ของทั้งคู่ดีหรือไม่ ก็ไม่มีใครรู้

อย่างไรก็ตาม เปรมายังคงไปที่คฤหัสถ์เมเปิล