บทที่ 234 แค่ไม่พอใจ

เปรมาพูดต่อ "หนูกลับมาก่อนค่ะ แม่จะตามกลับมาภายหลัง แต่แม่ของหนูจะกลับมาแค่ระยะหนึ่งค่ะ"

ณัชชาขานตอบ เพื่อแสดงว่ารับรู้แล้ว

“น้าชาคะ พวกท่านกลับมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าคะ หนูจะได้ไปรับที่สนามบิน”

ณัชชายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า "ถ้าเราอยากให้คนมารับ แค่โทรหาที่บ้านก็ได้ ไม่ต้องรบกวนหนูหรอก"

เธอมีลูกชายตั้งสองคน

แม้ว่าพวกเขาจะยุ่งอยู่กับการทำงาน แค่เธอโทรหาพวกเขา ลูกชายทั้งสองก็จะทิ้งงานแล้วไปรับเธอที่สนามบิน

หรือไม่ก็โทรหาพ่อบ้าน พ่อบ้านก็จะไปรับพวกเขาที่สนามบินด้วยตัวเอง

ตระกูลอริยชัยกุลมีคนมากมาย ไม่ถึงขั้นต้องไปรบกวนเปรมาหรอก

"ไม่รบกวนเลยค่ะ ได้ไปรับน้าชาที่สนามบิน เป็นเกียรติของหนูด้วยซ้ำ ในอนาคตถ้าน้าชาต้องการให้หนูช่วยอะไร ก็โทรมาได้เลยค่ะ น้าชามักพูดว่าพัฒน์กับน้องเป็นผู้ชายทั้งคู่ จึงไม่ละเอียดอ่อนมากนัก เรื่องบางเรื่องพวกเขาอาจคิดไม่ถึง แต่หนูช่วยได้นะคะ”

"หนูเพิ่งกลับมา ธุรกิจยังไม่เข้าที่เข้าทาง มันน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ยุ่งที่สุด น้าชาจะกล้ารบกวนหนูได้ไง”

เมื่อพูดถึงธุรกิจของตัวเอง เปรมาก็นิ่งไป

“ทำไม ธุรกิจหนูมีปัญหาเหรอ?”

การนิ่งของเธอ ทำให้ณัชชารู้สึกถึงความผิดปกติ

ณัชชาเป็นคนสบาย ๆ ไม่ชอบวางท่า และเข้าถึงง่าย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอโง่

คนที่คลุกคลีอยู่ในตระกูลเศรษฐีมาตลอดชีวิต มักจะฉลาดและเจ้าเล่ห์

“น้าชา ธุรกิจของหนูมีปัญหานิดหน่อยค่ะ”

“ไหนลองเล่ามาซิ ว่ามีปัญหาอะไร?”

ณัชชาเพียงถามเธอว่ามีปัญหาอะไร ไม่ได้รับปากว่าจะช่วยเธอ

ในใจของเปรมากำลังขุ่นเคือง อย่ามองว่าณัชชาเป็นคนพูดง่าย ที่จริงเธอเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวกว่าบัณฑิตาเสียอีก บัณฑิตาแค่หยิ่งยโสและอุกอาจ แต่เล่ห์เหลี่ยมสู้ณัชชาไม่ได้

ถ้าเป็นบัณฑิตา เธอจะบอกว่า มีปัญหาอะไรเธอจะช่วยอย่างแน่นอน

ทว่า ณัชชาไม่มีทางพูดแบบนี้

"น้าชา หนูกลับมาไม่นาน เพราะมีเรื่องบางอย่างจนทำให้ทะเลาะกับพัฒน์ และพัฒน์กดดันธุรกิจของหนูเพราะความโกรธ หนูเพิ่งย้ายธุรกิจกลับมาในประเทศ และรากฐานยังไม่มั่นคง หนูจะยืนหยัดต่อการกดดันของพัฒน์ได้อย่างไร ตอนนี้หนูเสียเปรียบมาก ๆ ถ้าพัฒน์ยังไม่หยุด หนูต้องสูญเสียเงินทั้งหมดที่เคยหามาได้แน่ ๆ”

เปรมานั้นกังวลจริง ๆ

ถ้าไม่มีธุรกิจแล้ว เธอยังเหลืออะไรอีก?

ยศพัฒน์ไม่ใช่ของเธอ

นฤเบศวร์ก็แต่งงานกับกนกอรแล้ว

เธอจะไม่มีอะไรเหลือเลยจริงๆ

จัตรภัคพูดออกมาเบา ๆ "หนูไปทำอะไรให้พัฒน์โกรธล่ะ?เขามักจะแยกแยะเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวเสมอ"

เปรมาพูดโกหก “หนูไม่ได้ทำอะไรค่ะ พัฒน์ถูกคนอื่นเป่าหูมา เขา……”

“พัฒน์ไม่ชอบหนู แต่เขาไม่ใช่คนประเภทที่ไม่ชอบใครก็เหยียบอีกฝั่งจนตาย อย่างมากก็แค่ไม่มาเจอหนู ไม่รับสาย อยู่ห่าง ๆ จากหนู การใช้สถานะและอิทธิพลของเขาเพื่อมากดดันธุรกิจของหนูแบบนี้ เปรม์ หนูไม่ได้พูดความจริงใช่ไหม หนูต้องทำอะไรที่ทำให้พัฒน์โกรธมากแน่ ๆ”

“หนูบอกว่าเขาโดนเป่าหูมา เขาเป็นคนแน่วแน่ในความคิดของตัวเอง ใครจะไปเป่าหูเขาได้?”

ณัชชารู้จักลูกชายของตัวเองดี

หากเปรมาไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไป ลูกชายของเขาก็ไม่น่าไปกดดันธุรกิจของเปรมา และกดดันหนักจนเปรมาสูญเสียทุกอย่าง

"เปรมา แม้ว่าหนูและพัฒน์จะรู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก แต่การรู้จักกันไม่ได้หมายความว่าเป็นความรัก เขาไม่ได้รักหนูแบบนั้น ดังนั้นหยุดหลงใหลในตัวเขาเถอะ เป็นแบบนี้ต่อไป จะไม่เป็นประโยชน์ต่อหนูและเขา"

ณัชชาเกลี้ยกล่อมเปรมาว่า "ไม่ใช่ว่าน้าชาพูดแทงใจหนูนะ แต่ป้าจำได้ว่าพัฒน์ตั้งใจรักษาระยะห่างจากหนูตั้งแต่เขาอายุสิบสองปี เขาเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ และเขาก็เริ่มรู้จักความรักตั้งแต่ตอนนั้น"