บทที่ 263 ไม่สามารถเผชิญหน้าได้

แต่ญาณินกลับหันหลังเดินจากไป

“วิกา แม่ไม่กลับนะลูก เดี๋ยวแม่จะดูแลร้านให้เอง”

ญาณินพูดในขณะที่เดินไปด้วย

เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับสามี

และไม่อยากเผชิญหน้ากับครอบครัวที่เคยทำร้ายเธอด้ว

หรือจะพูดก็คือ เธอยังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับสามียังไงดี

ในคืนนั้น วิกาถามเธอ ว่าพ่อของเธอเป็นคนแบบไหน แต่เธอกลับตอบไม่ได้ รอจนเธอคิดได้ว่าจะตอบยังไง วิกาก็ผล็อยหลับไปแล้ว

ต้องยอมรับว่าก่อนที่วิกาจะหายตัวไป สำหรับเธอแล้วเขาคือผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก เป็นสามีที่ดี...

แต่หลังจากที่วิกาหายตัวไป ในตอนแรก เขาพาคนออกไปตามหาวิกาทุกวัน ไม่ได้คอยอยู่ปลอบโยนเธอ เรื่องพวกนี้ ญาณินไม่ได้ตำหนิเขาเรื่องนี้เลย

ลูกสาวของเธอถูกวรันธรลักพาตัวไป ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลย เธอถึงจะโทษ

เขาออกไปตามหาลูกสาว เธอต้องทนถูกคนในครอบครัวสามีตำหนิคนเดียว

เรื่องพวกนี้ เธอทนได้ และไม่ตำหนิเขา

แต่สิ่งที่ญาณินโกรธเคือง คือหลังจากที่เธอเสียสติแล้ว

ถึงแม้เธอจะเสียสติ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจำอะไรไม่ได้

ตอนนี้เธอหายดีแล้ว พอนึกถึงเรื่องทุกอย่างขึ้นมาได้ ญาณินจึงเกิดความรู้สึกเกลียดชังสามีสามีขึ้นมา

ในฐานะที่เป็นสามี เขาปกป้องภรรยาและลูกไม่ได้ หลังจากนั้นยังทำตัวสนิทสนมกับพลอย ถ้าเขารังเกียจที่เธอเสียสติ ไม่สามารถไปร่วมงานเลี้ยงต่างๆ กับเขาได้ เธอสามารถหย่ากับเขาได้ เธอเต็มใจที่จะถอยออกมาให้พวกเขาได้สมหวัง

แต่เขากลับไม่ยอม

เขาจะรู้ไหม ว่าการให้เธออยู่ในฐานะภรรยาของผู้นำตระกูล มีแต่จะทำให้พลอยยิ่งอยากกำจัดเธอมากขึ้น

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ยสย์ก็ไม่ปลอดภัยไปด้วย

สรุปก็คือ ญาณินไม่สามารถให้อภัยสามีของเธอ และไม่สามารถเผชิญหน้ากับสามีของเธอได้ พวกเธอสองสามีภรรยา ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหย่าร้างกัน

ตามหาลูกสาวเจอ อีกทั้งลูกเขยก็ดี แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ตำแหน่งภรรยาของผู้นำตระกูลสาระทา ใครอยากจะเป็นก็เอาไป ญาณินไม่ต้องการ

“ณิน”

ไซม่อนรีบเดินตามไปโดยสัญชาตญาณ

“ไซม่อน ถ้าคุณกล้าตามฉันมา อย่ามาโทษฉันถ้าฉันใช้ไม้กวาดฟาดคุณ!”

ญาณินหยุดเดิน แล้วหันกลับมา ก่อนจะมองด้วยสายตาเย็นชา เป็นสัญญาณเตือน

ไซม่อนหยุดชะงัก และความเกลียดชังในดวงตาของภรรยาของเขา เหมือนตะกั่ว ที่ผูกติดไว้กับขาของเขา ทำให้ขาของเขาหนัก จนไม่สามารถยกขึ้นมา หรือก้าวเดินออกไปได้

“พี่พิชญ์สินี หนูอร น้องพนักงาน เข้าไปข้างในร้านกันเถอะ”

หลังจากที่ญาณินห้ามไซม่อน เธอก็หันไปพูดกับพิชญ์สินี，กนกอรและน้องพนักงาน เพื่อให้พวกเธอเดินตามเธอเข้าไป

นอกจากน้องพนักงานแล้ว กนกอรกับพิชญ์สินีก็พอจะรู้มาบ้างว่าญาณินมีชีวิตที่เลวร้ายมากในอดีต และคนที่ทำให้ผลลัพธ์เป็นแบบนี้ก็คือไซม่อน

ไม่ได้หมายความว่าการที่ที่วันนี้ไซม่อนมาเพื่อช่วยลูกสาว ให้ลูกสาวมีคนคอยหนุนหลัง จะสามารถลบล้างการละทิ้งหน้าที่ของเขาไปได้ยังไง จะลบล้างเรื่องที่เขาทรยศต่อการแต่งงานได้ยังไง

กนกอรดึงน้องพนักงานเดินตามญาณินเข้าไปในร้าน

พิชญ์สินีหันไปพูดกับเทวิกา: “วิกา ลูกกับคุณพัฒน์พาพวกเขากลับไปที่บ้านก่อน ส่วนที่ร้านเดี๋ยวแม่ดูแลเอง”

“แม่คะ หนูเป็นห่วง หนูขอเข้าไปดูคุณแม่ก่อนนะคะ”

ในเวลาแบบนี้เทวิกาจะจากไปได้ยังไง เธอกับแม่บุญธรรมเข้าไปในร้านพร้อมกัน

“วิกา”

ไซม่อนเรียกลูกสาวเสียงเบา ก่อนจะพูดกับลูกสาวว่า “บอกแม่ของลูก ไม่ว่ายังไง พ่อก็ไม่ยอมหย่า!”

สมแล้วที่เป็นสามีภรรยากัน

ในใจญาณินคิดอะไรอยู่ ไซม่อนเดาออกทั้งหมด