ตอนที่ 269
บทที่ 269 การปฏิบัติที่แตกต่างกัน
October 22, 2026
“กลับไปเถอะ ดึกมากแล้ว ไม่ต้องห่วงแม่ แม่จะรอหนูอรอีกสักพัก ถ้าเธอไม่กลับมาที่ร้าน แม่ก็จะปิดร้านและกลับไปพักที่บ้านเช่า”
ภายใต้การเร่งเร้าของพิชญ์สินี เทวิกาสองสามีภรรยาจึงทำได้เพียงพาญาณินกลับไป
พิชญ์สินียืนส่งหน้าประตูร้านและมองดูพวกเขาจากไป ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในร้าน
“น้าพิชญ์สินี คุณเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ”
น้องพนักงานยกนิ้วโป้งให้เธอ และกล่าวชมออกมาจากใจจริง: “พี่วิกาของหนูมีแม่อย่างน้าพิชญ์สินี ช่างโชคดีมาก และมีความสุขที่สุดเลย ขนาดแม่ของหนูยังไม่ดีเท่าน้าพิชญ์สินีที่เป็นแม่บุญธรรมเลย แม่ของหนูรู้แต่จะขอเงินจากหนู ให้เธอไปมากเท่าไหร่ เธอก็ไม่กล้าใช้ เก็บไว้ให้น้องชายของหนูใช้”
ทั้งที่เกิดมาจากพ่อแม่คนเดียวกัน แต่น้องชายของเธอกลับได้รับความรักจากพ่อแม่ไปจนหมด ส่วนเธอกลายเป็นแค่เครื่องกดเงินของพ่อแม่
“เราให้เงินเดือนแม่เราทั้งหมดเลยเหรอ”
“ไม่ค่ะ หนูโกหกแม่ว่าเงินเดือนไม่สูง แล้วให้เงินเดือนเธอแค่ครึ่งเดียว เก็บไว้เองครึ่งนึง เวลาทำงานในร้านก็ไม่ขาดแคลนอาหารและเครื่องดื่ม หนูก็เลยไม่ค่อยได้ใช้เงินอะไรมาก หนูเก็บออมไว้ ไม่กล้าบอกให้คนในครอบครัวรู้ ถ้าพวกเขารู้ พวกเขาจะเอาเงินทั้งหมดของหนูไปให้น้องชายของหนูใช้อย่างแน่นอน ตอนนี้น้องชายของหนูก็กำลังคบหาดูใจกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่”
“ถ้าจัดงานแต่งงาน ทั้งบ้าน ทั้งรถ ให้เขาถ้าพวกเขารู้ว่าหนูยังมีเงินเก็บ ที่หนูพยายามมาตลอดก็จะเปล่าประโยชน์? พวกเขาไม่รู้ว่าหนูยังมีเงินอยู่ในมือ ถึงตอนนั้น พวกพ่อแม่จะเต็มใจใช้เงินบำนาญเลี้ยงดูน้องชายของหนูไปจนแก่ตายก็แล้วแต่ อย่ามายุ่งกับหนูก็พอ”
“ส่วนเงินค่าเลี้ยงดูพวกเขา หนูก็จะให้เฉพาะส่วนของหนู จะไม่ให้มากกว่านี้แน่นอน”
ครอบครัวของน้องพนักงานเป็นพวกให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว พ่อแม่ของเธอพยายามเลี้ยงดูเธอให้เป็นผู้ช่วยปีศาจ แต่โชคดีที่เธอยังมีสติสัมปชัญญะมากพอ และเธอรู้วิธีที่จะโกหกพ่อแม่ของเธอจนไม่ต้องให้เงินเดือนทั้งหมดของเธอไป
และรู้จักวางแผนสำหรับอนาคตของเธอเอง
พิชญ์สินี: “…แม่ของเราจะคิดว่าค่าจ้างที่นี่ต่ำเกินไป และบังคับให้เราลาออกจากที่นี่หรือเปล่า”
“เธอเคยบังคับค่ะ แต่เธอก็ต้องยอมแพ้อย่างรวดเร็ว เพราะพี่วิกาแต่งงานกับคุณพัฒน์ และกลายเป็นคุณนายของตระกูลอริยชัยกุล หลังจากที่แม่ของหนูรู้ เธอบอกว่าหนูอยู่กับพี่วิกาจะมีอนาคตที่ดี แฝถึงขนาดจินตนาการว่าหนูจะได้ดี ได้แต่งงานกับคนรวย”
พิชญ์สินี: “...”
“น้าพิชญ์สินี อย่ามองหนูแบบนี้สิคะ หนูไม่มีความคิดแบบนั้นเลย หนูรู้ว่าตัวเองเป็นใคร พี่วิกากับคุณพัฒน์รู้จักกันมานาน และหนูเองก็ไม่อยากแต่งงานกับคนรวยด้วย ตัวเองถูกแม่ดูดเลือดก็พอแล้วทำไมจะต้องดึงคนอื่นมาเดือดร้อนด้วย”
ถ้าเธอแต่งงานกับคนที่ร่ำรวย คนในครอบครัวของเธอจะตัองกลายร่างปลิงดูดเลือดคอยดูดเลือดเธอแน่นอน
“น้องพนักงาน หนูเป็นคนเงียบขรึมมาก น้าสนับสนุนเราที่คิดแบบนี้ น้าจะบอกพี่วิกาขอาเราพรุ่งนี้ว่าให้เพิ่มเงินเดือนเรา แต่อย่าบอกคนในครอบครัวของเราเรื่องที่ขึ้นเงินเดือน ตัวเองเก็บออมไว้ ในอนาคตถ้าแต่งงานมีลูกต้องใช้เงินเยอะมาก”
“ถ้าเก็บได้พอจ่ายเงินก้อนแรก ก็ซื้อบ้านก่อน แล้วค่อยแต่งงาน ถึงจะแค่ห้องขนาดเล็กก็ไม่เป็นไร ต้องวางแผนไว้ให้ตัวเองดีๆ”
“หนูก็มีความคิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน กนกอรก็พานฤเบศวร์กลับมาถึง
กนกอรก็ปลดเข็มขัดนิรภัย พร้อมกับพูดด้วยความรู้สึกโชคดี: “โชคดีมาก ที่น้ำมันรถเพียงพอ”
นฤเบศวร์พูดกับเธอ: “เมื่อตะกี้คุณก็ขับผ่านปั๊มน้ำมัน ทำไมคุณไม่เข้าไปเติม”
“ก็ฉันลืม ทำไมคุณไม่เตือน”
นฤเบศวร์: “...”
เขาแอบยิ้มมาตลอดทาง ลืมไปเลย
“คุณยังจะนั่งอยู่ทำไม รีบลงจากรถสิคุณ”
กนกอรดุเขา แล้วลงจากรถไปก่อน
ถูกภรรยาดุ นฤเบศวร์จึงลูบจมูก แล้วบ่นพึมพำ: “ไฟอารมณ์เดือดมาตลอดทาง จนถึงตอนนี้ยังไม่ดับอีก”
กนกอรได้ยินเสียงบ่นพึมพำของเขา เธอหันกลับไปมองที่เขาและถามอย่างสงสัยว่า “คุณบ่นพึมพำอะไร”
นฤเบศวร์ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยกยิ้มอย่างประจบประแจง: “ผมกำลังพูดว่าคุณเป็นคนดีมาก ทั้งสวยทั้งใจดี นิสัยก็อ่อนโยน เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก ใครเห็นใครรัก ใครเห็นใครหลง ... “
“พูด พูดต่อเลย ฉันฟังอยู่”
นฤเบศวร์เกาท้ายทอย ไม่สามารถพูดต่อไปได้
“แม้แต่พูดประจบสอพลอยังทำไม่ได้”
กนกอรหันหลังเดินเข้าไปในร้าน
นฤเบศวร์รีบเดินตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว “ผมไม่มีประสบการณ์ในการพูดประจบสอพลอนี่นา”
“คุณจะทำอะไรได้อีกนอกจากกระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย”
“กนกอร ผมบอกแล้วไง ว่าผมไม่ได้คิดจะกระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย ผมแค่อยากอยู่เงียบๆ”