ตอนที่ 304
บทที่ 304 เธอสามารถรักษาบาดแผลในใจเขาให้หายขาดได้
October 22, 2026
หลังจากที่เทวิกาและมิลินท์ไปแล้ว กนกอรนั่งได้สักพัก ก็รู้สึกเบื่อหน่าย จึงลุกขึ้น หันหน้า และในขณะที่เตรียมตัวจะกระโดดลงมาจากโคดหินนั้น ก็เห็นนฤเบศวร์เดินมาหาเธอพอดี ในมือเขาถือถุงไว้หลายใบ น่าจะเป็นของกินทั้งหมด
กนกอรรอเขาเดินเข้ามาใกล้
ลมทะเลพัดจนผมและกระโปรงของเธอยุ่งเหยิง
ฉากนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของนฤเบศวร์ กลับรู้สึกเป็นความสวยงามหรูหราอย่างหนึ่ง
เพราะปรกติกนกอรไม่ใส่กระโปรง แถมปากคอเราะราย ทำให้นฤเบศวร์มองข้ามเสน่ห์ของผู้หญิงบนร่างกายของเธอไป
เมื่อให้เธอเปลี่ยนมาใส่กระโปรงแล้ว เขาถึงค้นพบว่าสาวน้อยคนนี้สวยงามมาก เหมือนแม่เหล็ก ดึงดูดความสนใจของเขาอย่างมาก ทำให้เขาลืมเปรมาไปเลย
คำพูดนี้ ให้กนกอรรู้ไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวเธอจะได้ใจ ก้นชี้ไปถึงฟ้าเลยทีเดียว
“คุณมาได้ยังไง？ไม่ไปเล่นกับพวกเขาเหรอ？”
กนกอรถามเขาออกมา
นฤเบศวร์วางของกินและเครื่องดื่มที่เขาเอามาไว้บนโคดหินก่อน จากนั้นเขาถึงปืนขึ้นไปนั่ง
“ผมกับพวกเขาเล่นด้วยกันไม่ได้หรอก ถ้าไปก็หมายถึงไปหาเรื่องทรมานตัวเอง”
เขาพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า： “อย่าลืมสิ ผมกับยศพัฒน์ไม่ถูกกัน เพื่อสนองความต้องการของคุณที่จะมาพักผ่อน ผมถูกเขารีดไถเงินไปก้อนโตเลย”
เมื่อก่อน เขาไม่เคยคิดจะเข้ามาเหยียบพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลอริยชัยกุลเลย
กนกอรมัวแต่ก้มลงหยิบถุงที่เขาเอามา เปิดถุงดู “ยังร้อนอยู่เลย คงเพิ่งทำเสร็จสินะ แถมมีเบียร์อีกด้วย”
“อืม กินอาหาร แล้วดื่มเบียร์หน่อย ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่มีความสุขมากเลยเหรอ？”
คำพูดของเขา ราวกับว่าเธอไม่ได้ฟังเข้าไปในหูเลย ทำให้นฤเบศวร์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เรื่องที่เธอโฟกัสแตกต่างไปจากคนอื่นเสมอ
ไม่นานนัก สองสามีภรรยาก็ได้นั่งอยู่บนโคดหิน กินอาหารทะเลที่นฤเบศวร์เอามา และดื่มเบียร์ในเวลาเดียวกันไปด้วย
เนื่องจากนฤเบศวร์ไม่ได้เอาแก้วสำหรับดื่มเบียร์มาด้วย สองสามีภรรยาตอนดื่มเหล้า จึงดื่มกันคนละขวดเขาดื่มหนึ่ง ฉันหนึ่งขวด และบางครั้งก็มีการชนขวดกันด้วย กินดื่มกันอย่างมีความสุข บรรยากาศระหว่างสองสามีภรรยาค่อนข้างดีทีเดียว
“อันนี้ให้คุณ”
จู่ๆ นฤเบศวร์ก็หยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขายื่นโทรศัพท์ใหม่ให้กนกอร
“ตอนไปท่องเที่ยว ถ้าไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก จะเสียใจภายหลังได้ โทรศัพท์นี้เพิ่งซื้อใหม่ ถ่ายรูปสวยกว่าเครื่องเก่าของคุณเยอะเลย”
กนกอรวางขวดเบียร์ลง ดึงถุงมือที่ใส่ครั้งเดียวทิ้งออก แล้วหยิบโทรศัพท์ใหม่มาจากมือของเขา เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด： “โทรศัพท์เครื่องเดิมของฉันก็ซื้อมาพันกว่า ใช้มาหลายปีแล้ว บางครั้งเครื่องก็แฮงค์ แน่นอนเทียบเครื่องนี้ของคุณไม่ได้อยู่แล้ว”
“มีซิมการ์ดของโทรศัพท์หรือยัง？”
“มี”
กนกอรพูดขอบคุณเสียงหวานออกมา： “ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้คุณ”
นฤเบศวร์มองท่าทางอ่อนหวานของเธอแล้ว ใบหน้าอันหล่อเหลานั้นผุดรอยยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่เขาไม่รู้ตัว แล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ต้อง ผมซื้อให้คุณ”
“ฉันไม่รับของใครฟรีๆ หรอก จู่ๆ คุณก็ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ฉัน ฉันรู้สึกกลัว นฤเบศวร์ พูดออกมาเถอะ คุณกำลังคิดอะไรอยู่？”
“ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้คุณ คุณกลัวอะไร？”
เงินที่ใช้ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่สำหรับเขาแล้ว ไม่ถือว่าเป็นเงินอะไรหรอก ถ้าเธอยอมรับมันไว้ ให้เขาซื้อให้เธอสิบเครื่องแปดเครื่องก็ยังได้เลย
“เพราะว่ามันแปลกๆไง ฉันยั่วโมโหคุณโกรธ คุณโมโหแล้วกลับซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ฉัน นี่ไม่ใช่เป็นการส่งสัญญาณไม่ดีให้ฉันเหรอ ให้ฉันคิดว่าทุกครั้งถ้ายั่วให้คุณโกรธ ก็จะได้รับโทรศัพท์เครื่องใหม่ตลอด”
“ถ้าหากเป็นแบบนี้จริง ฉันไม่ถือสาหรอกนะที่จะยั่วโมโหคุณให้กระอักเลือดทุกวัน หลังจากนั้นฉันจะรีบไปลงทุนเปิดร้านขายโทรศัพท์ร้านหนึ่ง คุณซื้อโทรศัพท์ให้ฉันกี่เครื่อง ฉันรับไว้หมด แล้วค่อยเอาไปขายต่ออีกที”
เมื่อนฤเบศวร์ได้ยินคำพูดของเธอ รู้สึกว่าตอนนี้ถูกเธอยั่วโมโหจนอยากกระโดดลงไปในทะฌล
“ได้ หักเงินออกจากค่าช่วยคุณดูแลแบล็กการ์ด แบบนี้คงไม่มีปัญหาแล้วสินะ ชอบพูดเรื่องเงินกับผมทุกครั้งเลย แสดงเหมือนคนรักเงินมาก และชอบคิดเล็กคิดน้อย ชอบทำตัวเหมือนเอาเปรียบผม เวลาจะให้คุณเอาเปรียบจริงๆ ก็จะมาคุยเรื่องเงินกับผมอีก คุณนี่ต้องคุยเรื่องเงินกับผมทุกครั้งจริงๆ เลยนะ”
“เงินบางประเภท ฉันรับได้ แต่ข้อดีบางอย่างฉันไม่สามารถรับมันได้ ฉันเป็นคนมีหลักการ”
！