บทที่ 413 ตัวเองสำรวจตัวเอง?

“คุณบอกว่าคุณเห็นรูปร่างและดวงตาของเธอก็รู้สึกคุ้นตามาก และอาจจะเคยเห็นมาก่อน คุณไปร่วมงานเลี้ยงกับผม ส่วนใหญ่มักจะเป็นคุณหญิงคุณนายทั้งนั้น ไม่แน่สาวคนนั้นอาจจะเป็นคุณป้าจริงๆนะ”

“คุณคงจะไม่หาคุณป้าให้พี่ชายคุณหรอกนะ? ดังนั้น ยังต้องรอจนกระทั่งรู้ใบหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่าย แล้วค่อยคิดถึงเรื่องที่จะชักใยอยู่เบื้องหลัง”

เทวิกาคิดอยู่ทั้งคืน และก็คิดไม่ออกว่าสาวลึกลับคนนั้นคือใคร ได้ยินสามีพูดเช่นนี้ ก็พูดอย่างหมดกำลังใจว่า: “ช่างเถอะ นั่นเป็นเรื่องของพี่ชาย ฉันก็จะไม่ไปเดือดร้อนแล้ว น่าเสียดาย ฉันชอบณิศามากๆ อยากให้ ณิศาเป็นพี่สะใภ้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้แล้วล่ะ”

พี่ชายไม่สนใจสาวสวยที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายอย่างกัญณิศาหรอก อาจจะเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมที่พี่ชายฉันเติบโตมา

แม้ว่าเธอรู้สึกว่ากัญณิศาเป็นคนที่แสร้งทำเป็นคนอ่อนแอไร้น้ำยา. เพื่อหลอกลวงให้อีกฝ่ายตายใจ

“ถ้าสาวคนนั้นเป็นหญิงสาววัยรุ่น หลังจากที่พี่ชายคุณรู้ตัวตนของเธอ ทั้งสองคนสปาร์คกัน มันก็เป็นเรื่องที่ดี เมื่อเทียบกับคุณกัญณิศา สาวลึกลับคนนั้นเหมาะสมกับพี่ชายคุณมากกว่า”

ความประทับใจที่ยศพัฒน์มีต่อกัญณิศาคือความอ่อนโยนและสง่างาม

และไม่ได้ประทับใจลึกซึ้งเท่ากับกิติยา

สองพี่น้องคนหนึ่งเย็นชาราวกับน้ำแข็ง และอีกคนอ่อนโยนเหมือนน้ำ

เทวิกาคิดถึงสภาพของตระกูลสาระทา จะต้องพยักหน้าเห็นด้วย

“อย่าคิดมากมายเลย ดึกมาแล้ว นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก”

ยศพัฒน์จูบที่หน้าผากของภรรยาที่น่ารักของเขา

“ที่รัก หลังจากงานแต่งของกษิดิกับลินท์แล้ว ฉันจะกลับไปเมืองซูเพร่านะ”

เดิมทีเธออยากเรียนรู้ในบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ป แต่เธอเป็นมือใหม่ในที่ทำงาน อยากจะเติบโตเป็นรับภาระด้านหนึ่งแต่ผู้เดียวอย่างรวดเร็ว มันยากมากๆ

กลับบ้านไประลึกถึงบรรพบุรุษ เรียนรู้ไปพลางรับมือกับศัตรูไปพลาง

หลังจากที่ยศพัฒน์คิด ก็ยอมเธอ: “ได้ หลังจากงานแต่งของพวกเขา ผมจะกลับเมืองซูเพร่ากับคุณ ถือโอกาสดูแลการจัดตั้งบริษัทไปด้วย”

ในเมืองซูเพร่ามีตระกูลใหญ่สองสามแห่ง นอกจากตระกูลสาระทาและตระกูลเลิศธนโยธาแล้ว ยังมีอีกสามตระกูล แต่สามตระกูลนั้นก็ไม่ได้ทำตัวเป็นจุดสนใจ ไม่ทำตัวโดดเด่นเหมือนกับตระกูลสาระทา และก็ไม่ได้กำเริบเสิบสานเหมือนตระกูลเลิศธนโยธา แต่เป็นเรื่องยากมาก ที่คนนอกจะเข้ามาเมืองซูเพร่าเพื่อแบ่งปันเงินปันผลของพวกเขา

บี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปต้องการจะจัดตั้งบริษัทย่อยในเมืองซูเพร่า แค่ส่งผู้บริหารสองสามคนไปก็ยังไม่พอ ยศพัฒน์ก็ตัดสินใจจะออกโรงด้วยตัวเอง

เขาเข้าสู่เมืองซูเพร่าในฐานะลูกเขยของตระกูลตระกูลสาระทา ประกอบกับภูมิหลังของบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ป แม้ว่าตระกูลใหญ่ๆตระกูลอื่นในเมืองซูเพร่าคิดจะแตะต้องเขา ก็ต้องคิดพิจารณาดู

“ที่รัก ขอบคุณนะ”

เทวิกาลุกขึ้นนั่ง ไม่นานก็คลานขึ้นไปบนตัวของยศพัฒน์ สัมผัสใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาและมอบจูบอันแสนหวานให้เขา

ยศพัฒน์กอดเธอ พูดอย่างตามใจ: “เราเป็นสามีภรรยากัน สามีภรรยารวมกันเป็นหนึ่ง เรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม ไม่ต้องเกรงใจผมขนาดนั้นหรอก”

เทวิกาสวมกอดเขา “ที่รัก โชคดีจังที่มีคุณ!”

ยศพัฒน์ยิ้ม “ผมก็โชคดีที่ได้คุณมาอยู่เคียงข้าง ชีวิตของผมเต็มไปด้วยแสงสว่าง และมีสีสัน”

เขาเฝ้ารอมา 11 ปี กว่าจะได้ภรรยามาครอง

เป็นคนที่เขาต้องการดูแลด้วยความอ่อนโยนไปตลอดชีวิต

……

ห้องทำงานชั้น 2 ของวิลล่าตระกูลนนท์สัจทัศน์ กิติยาทำงานที่บ้านมาโดยตลอด นอกจาก นอกจากกัญณิศาที่เข้าออกได้อย่างอิสระ คนอื่นๆ ไม่อนุญาตให้เข้ามาในห้องหนังสือของกิติยาตามอำเภอใจ

การทำความสะอาดในห้องทำงานก็เป็นกัญณิศาที่ช่วยพี่สาวเก็บกวาด ไม่ต้องให้คนรับใช้มาทำ

ตอนดึกสงัดเงียบสงบ โคมไฟในห้องทำงานยังสว่างอยู่ แต่คนที่ทำงานอยู่ไม่ใช่กิติยา แต่เป็นกัญณิศา

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ ตรงหน้าโต๊ะหนังสือมีรูปภาพวางไว้รูปหนึ่ง ก็คือภาพเสมือนของสาวลึกลับที่ประยสย์ใช้เวลาวาดอยู่ทั้งบ่าย

หลังจากที่กัญณิศาดูภาพ ก็พูดกับตัวเองว่า: “วาดได้ค่อนข้างเหมือนตัวจริงเลย ฉันคิดว่าเป็นรูปของฉันเองเลยนะเนี่ย”

สาวลึกลับก็คือกัญณิศานั่นเอง

เพราะเธอทำงานอยู่ในบริษัทนักสืบ สิ่งที่ถนัดในสายงานนี้คือการสะกดรอยตาม แอบถ่าย ถามข่าวสารพัด