บทที่ 421 ความรักที่ไม่ถูกสังคมยอมรับ

“คุณยังมีธุระอะไรอีกไหม？”

“ไม่มีแล้ว”

ยศพัฒน์ไล่แขกออกมาอย่างไม่เกรงใจ： “ถ้างั้นคุณกลับไปได้แล้ว”

นฤเบศวร์โกรธ “ยศพัฒน์ ผมอุตส่าห์นำข่าวมาแจ้งให้คุณทราบ ให้คุณระวังตระกูลเลิศธนโยธาให้ดี แต่คุณกลับทำอย่างนี้กับผมเหรอ？”

“คุณต้องการให้ผมทำยังไงกับคุณ？คุณไม่กลัวกนกอรหึงเหรอ แล้วเข้าใจผิดว่าคุณชอบทั้งหญิงและชาย”

นฤเบศวร์ทำท่าพุ๊ยออกมา “ผมชอบแต่ผู้หญิง”

จ้องมองใบหน้าของยศพัฒน์ไปสักพัก เขาพูดออกมาอย่างดีใจว่า： “ดูใบหน้านี้ของคุณมาเกือบสามสิบปี ก็ไม่เคยหลงรักคุณ ถือว่าจิตใจผมแน่วแน่มาก”

ยศพัฒน์： “……”

นฤเบศวร์ดื่มชาหมดแก้ว ถึงลุกขึ้นบอกลา

ไปกลับแบบนี้ เวลาก็ผ่านไปเกือบหมดแล้ว

ออกมาจากบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ป เขาจึงไม่กลับไปบริษัทอีก แต่ไปที่One Day In Coffee ไปขอความดีความชอบกับกนกอร

ใกล้เที่ยง ลูกค้าของOne Day In Coffeeกลับออกไปกันหมดแล้ว เวลานี้ เป็นเวลาที่ว่างที่สุด

กนกอรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูรายการอาหารของร้านข้างๆ ที่เพิ่งนำเสนอออกมาใหม่ กำลังคิดอยู่ว่าตอนเที่ยงจะกินอะไรดี

“พี่อร คุณกันตภณมาอีกแล้ว”

พนักงานสาวในร้านพูดขึ้นมากะทันหัน

กนกอรมองออกไปนอกร้าน เห็นกันตภณกำลังจะผลักประตูเข้ามาจริงๆ

โชคดี ที่ไม่ได้ถือดอกไม้มาด้วย

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ากันตภณเป็นคนที่คุณปู่เร็นส่งมาเพื่อแกล้งจีบเธอ มิน่าหล่ะกันตภณที่กลัวนฤเบศวร์มากขนาดนั้น ถึงกล้าพูดกับนฤเบศวร์ว่าจะแข่งขันกันอย่างยุติธรรม

ที่แท้มีคุณปู่เร็นเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง

นอกจากนี้ กันตภณเพื่อต้องการช่วยเหลือคนรัก ถึงแม้ฟ้าจะถล่มลงมา กันตภณก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ถึงแม้ความรักของกันตภณกับ นิรุตต์จะไม่ถูกสังคมยอมรับ แต่ความรักที่เขามีต่อ นิรุตต์นั้นเป็นความรักที่จริงใจมาก

หลังจากที่กันตภณเดินเข้ามาแล้ว เขาไม่ได้เดินไปหากนกอรทันทีเหมือนเมื่อก่อน

แต่ครั้งนี้ เขาเดินไปนั่งลงโต๊ะสุดท้ายตรงมุมสุด

เขาวางกระเป๋าที่สะพายมาใกล้ จากนั้นหยิบเบียร์ออกมาสามสี่ขวด เขาเปิดขวด โดยไม่ใช่แก้ว ดื่มมันโดยตรงแบบนั้นเลย

กนกอรและพนักงานสาวมองหน้ากัน

ไม่ว่ายังไงก็รู้จักกัน กนกอรเดินไปหา แล้วนั่งลงตรงข้ามกันตภณ ถามออกมาอย่างเป็นห่วงว่า： “ภณ เป็นอะไรหรือเปล่า？มีความในใจเหรอ？หรือว่าเจออุปสรรคอะไร？”

หรือว่าคุณปู่เร็นไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทน？

คุณปู่เร็น：กนอกร ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ？

กันตภณไม่พูดอะไร ดื่มเบียร์ต่อ หลังจากดื่มขวดหนึ่งจนหมด เขาถึงได้พูดออกมาอย่างปวดใจว่า： “กนกอร ฉันกับ รุตต์รักกันด้วยความจริงใจ ทำไมถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้？”

ที่แท้เป็นเรื่องความรักนั่นเอง

เธอนึกว่าคุณปู่เร็นไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนเสียอีก

“เพื่อให้บริษัทเขาพ้นวิกฤติ ยอมรับ……กนกอร มีเรื่องหนึ่งผมต้องเปิดเผยพูดความจริงกับคุณ ความจริงแล้ว ผมชอบคุณจริงๆ แต่ไม่ใช่รัก ที่มาจีบคุณ เป็นเพราะเสแสร้ง เล่นละคร เรื่องนี้พูดแล้วเรื่องมันยาว สรุปง่ายๆ ก็คือ ที่ผมเสแสร้งมาจีบคุณก็เพราะทำเพื่อความรักของผมเอง”

“แต่ว่า การเสียสละของผมไม่ได้นำแสงสว่างมาให้ผมกับ รุตต์เลย หลังจากที่เจบี กรุ๊ปผ่านวิกฤติไปได้แล้ว ก็ตัดสายสัมพันธ์ทันที บังคับ รุตต์ไปนัดบอด และแต่งงาน ผมทรมานมาก กนกอร คุณพูดสิว่าผมควรทำยังไงดี？”

หลังจากฟังคำพูดของกันตภณจบ กนกอรถึงเข้าใจ

เธอได้ยินจากนฤเบศวร์คนที่กันตภณรักจริงๆ คือ รุตต์ของเจบี กรุ๊ป ตามที่เทวิกาบอก นิรุตต์เคยนัดบอดกับมิลินท์มาก่อน แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ

บางที่ตระกูลศิริวรภูวดลอาจรู้ นิรุตต์มีปัญหาด้านรสนิยมทางเพศก็ได้ แต่ก็อยากให้ นิรุตต์กลับตัว ดังนั้นจึงบังคับ นิรุตต์ให้ไปนัดบอด โดยวาดฝันว่าอาจมีผู้หญิงคนหนึ่งสามารถทำให้ นิรุตต์กลับคืนมาเป็นปรกติได้