บทที่ 662 แม่ลูกของบ้านสาม

เธอหวังว่าใครเป็นคนทำคนนั้นก็รับเอง กรรมทั้งหมดที่ทำไปก็ตอบสนองที่ตัวเธอเถอะ อยากไปตกอยู่บนตัวลูกสาวเลย

“แม่”

เจนสันปลอบใจคุณแม่ออกมาว่า： “อย่าไปคิดเรื่องพวกนั้นเลย แม่รักษาตัวเองก่อน พ่อผมก็ปล่อยให้คุณปู่คุณย่าไปตามตัวกลับมาเถอะ ถ้าหากพ่อผมซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเลิศธนโยธา ใช้ชีวิตกับพลอยจริง คุณปู่กับคุณย่าไปตามหาเขา ก็เหมาะสมมากกว่า”

“ถึงแม้ตระกูลเลิศธนโยธาจะร้ายกาจแค่ไหน ก็คงไม่กล้าลงมือกับคุณปู่คุณย่าหรอก”

ณิชกานต์ยิ้มเยอะออกมา： “ถ้าหากตระกูลเลิศธนโยธากล้าลงมือกับคุณปู่คุณย่าแก แบบนี้สิถึงสีค่อยมีสีสันหน่อย เจนสัน แกไปช่วยแม่ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลหน่อย แม่ไม่เป็นอะไรมากแล้ว ตอนนี้ก็หายบวมไปเยอะละ แม่กลับไปรักษาต่อที่บ้านดีกว่า”

“แม่ แม่ไม่รอให้ตระกูลเลิศธนโยธามาขอโทษก่อนเหรอ？”

ที่คุณแม่นอนโรงพยาบาลก็เพื่อต้องการบีบให้ตระกูลเลิศธนโยธามาขอโทษ

ณิชกานต์เงียบไปสักพัก แล้วพูดออกมาว่า： “พวกเขาไม่มีทางมาหรอก กฎหมายสัน เธอเป็นความหวังใหญ่ของบ้านเรา พ่อกับแม่อบรมบ่มเพาะแกมาตั้งแต่เด็ก โดยเดินตามเส้นทางของประยสย์มา ถึงแม้เขาจะเป็นทายาทสืบทอดของตระกูล แต่พ่อกับแม่ก็คาดหวังให้แกเก่งกว่า คาดหวังว่า……”

นับตั้งแต่มีลูกชาย สองสามีภรรยาก็คาดหวังอยากให้ลูกชายตัวเองเป็นทายาทสืบทอดแทนประยสย์

เมื่อเห็นไซม่อนไม่ชอบประยสย์ รู้สึกว่าประยสย์อาจถูกยึดตำแหน่งจากทายาทสืบทอดไปได้ตลอดเวลา เธอเคยบอกลูกชายเป็นการส่วนตัวว่าให้ประจบเอาใจคุณลุงใหญ่ ไม่แน่ถ้าลุงใหญ่เกิดโมโหขึ้นมา อาจเปลี่ยนตัวลูกชายลงมาก็ได้ แล้วผลักหลานชายให้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งทายาทสืบทอดก็เป็นได้

แต่น่าเสียดาย นั่นเป็นความเพ้อฝันของพวกเขาไปเอง

ลูกในไส้ถึงแม้จะไม่ดี แต่ก็ยังเป็นสายเลือดเดียวกัน

หลานชายถึงแม้จะดีก็ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ถ้าอยู่ในครอบครัวธรรมดา เมื่อลูกในไส้พึ่งพาไม่ได้ คุณคิดว่าหลานชายจะพึ่งพาได้เหรอ？

หลานชายก็มีพ่อแม่ตัวเอง พวกเขาเลี้ยงดูพ่อแม่ตัวเองก็ลำบากมากพอแล้ว ใครจะมีเวลาไปสนใจความเป็นความตายของลุงอีก？

หลังจากรู้ว่าตำแหน่งทายาทสืบทอดของประยสย์ไม่สามารถสั่นคลอนได้ สองสามีภรรยาจึงคิดที่จะแทนที่ของไซม่อน ผลักดันให้ชลขึ้นนั่งตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว ต่อมาพลอยเข้ามายุ่ง บ้านสามของพวกเขากับพลอยจึงไปมาหาสู่กันบ่อยมากขึ้น

ยืมอำนาจของตระกูลเลิศธนโยธา ลงมือจัดการประยสย์และน้องสาวไปหลายครั้ง และพยายามขัดขวางไม่ให้เทวิกากลับมาตระกูลอีก

แต่ว่าสุดท้ายก็ล้มเหลว

วันนี้ พลอยกลายเป็นไม้ปั่นขี้ของบ้านสามแล้ว เมื่อมีพลอยอยู่ ไม่เพียงแต่ทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับสามี แม้แต่เป้าหมายร่วมกันก็แตกต่างกันไม่เหมือนเดิมอีก

ถ้าเด็กในท้องของพลอยไม่ได้หลุดไปตระกูลเลิศธนโยธาต้องเรียกร้องตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวให้ชลแน่ ถ้าเป็นแบบนั้นหัวหน้าครอบครัวรุ่นต่อไปก็จะมีสายเลือดของตระกูลเลิศธนโยธาอยู่ในตัวเด็กด้วย

พลอยไม่มีลูกแล้ว และชลก็ไม่สามารถมีลูกได้อีก ดังนั้นตระกูลเลิศธนโยธาจึงไม่มีทางช่วยชลอีก เจนสันกับน้องชายจึงไม่มีทางได้เปรียบอีกต่อไป

ข้อนี้ณิชกานต์รู้ดีแก่ใจ

“ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วพ่อกับจะไม่สามารถผลักดันแกขึ้นไปในตำแหน่งนั้นได้ แต่แกก็สร้างอำนาจบารมีไว้ไม่น้อย แกไม่สั่งเกตเห็นอะไรผิดปรกติเลยเหรอ？”

เมื่อเจนสันถูกแม่ถามออกมาแบบนี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ความผิดปรกติอะไรเหรอ？

นอกจากเรื่องที่พ่อไม่กลับมาหลายวันหลายคืน มือถือโทรไม่ติด เขาไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรผิดปรกติจริงๆ แต่ถึงแม้คุณพ่อจะไม่กลับบ้านหลายวัน ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปรกติ เพราะว่าพ่อของเขากลางคืนไม่กลับบ้านมาตั้งนานแล้ว

“พอแล้ว แกไปทำตามที่แม่บอก ช่วยแม่ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลหน่อย แม่จะกลับไปรักษาตัวที่บ้าน ใช่แล้ว ช่วงนี้ลุงใหญ่ของแกยุ่งเรื่องอะไรอยู่เหรอ？”

“ลุงใหญ่ออกไปแต่เช้าและกลับดึกทุกวัน ยุ่งกับงานในบริษัทมั้ง ที่ผมรู้คือเขาไปบริษัททุกวัน และไปที่สาขาบริษัทของบริษัทบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเป็นบางครั้ง สาขาบริษัทของบริษัทบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน มีลุงใหญ่เป็นผู้ชักนำอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้ได้ทำธุรกิจร่วมกันกับบริษัทใหญ่ๆ หลายแห่งของเมืองซูเพร่าแล้ว”