บทที่ 670 ลงหมากผิดไปก้าว

ไซม่อนไม่ได้ค้นหาในวิลล่า แต่เขาสั่งให้คนไปค้นหาในป่าด้านหลังของวิลล่า

“คุณพสธร ญาณินมีเครื่องติดตามอยู่บนตัว ตำแหน่งที่ฉันได้รับอยู่ที่นี่ บางทีคุณอาจไม่รู้เรื่อง เพราะอย่างไรก็ตาม เรายังคงมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน เราให้ความร่วมมืออย่างมีความสุขเสมอ ฉันจึงสงสัยว่าคนที่ลักพาตัวญาณินก็คือลูกสาวของคุณ พลอยไพลิน”

“ธร คุณไปเรียกลูกสาวออกมาถามดู”

คุณพสธรสงบสติลงและพูดว่า: “ฉันก็มาหาพลอยไพลินเหมือนกัน แต่ไม่เจอเธอเลย คุณบอกว่าเครื่องติดตามบอกว่าภรรยาคุณอยู่ที่นี่ ฉันไม่รู้จริงๆว่าภรรยาของคุณอยู่ที่นี่”

“ถ้าคุณพบญาณินของคุณจริงๆ และคุณแน่ใจว่าเป็นลูกสาวของฉันที่เป็นคนทำ ฉันจะสั่งสอนพวกเธออย่างแน่นอน”

คุณพสธรแสร้งทำเป็นไม่รู้และกล่าวว่าหากลูกสาวของเขาทำอย่างนั้นจริงๆ เขาจะจัดการเธอแน่

ในใจกลับหวังให้ลูกสาวหนีไปได้

ไม่อย่างนั้นคืนนี้ลูกสาวของเขาคงปกป้องไว้ไม่ได้แล้ว

นอกจากนี้เขายังแอบดุลูกสาวของเขาที่ไม่ระวังให้ดีพอ ลักพาญาณินตัวปลอมมาแล้วยังไม่ค้นหาร่างกายและค้นตำแหน่งบนร่างกายของเธอเพื่อความปลอดภัย

เห็นได้ชัดว่าไซม่อนคำนวณมาแล้วว่าพวกเขาจะลักพาตัวภรรยาและลูกสาวของเขาไปเป็นตัวประกัน ดังนั้นเขาจึงติดอุปกรณ์ติดตามไว้ล่วงหน้า

เป็นเวลากว่าสิบชั่วโมงแล้วที่เหตุการณ์เกิดขึ้นก่อนที่ประยสย์จะมาหาเขา อาจเป็นเพราะเขาเพื่อยืนยันว่าญาณินตัวปลอม อยู่ในอาณาเขตของตระกูลเลิศธนโยธาของเขา ดังนั้นไซม่อนจึงนำตำรวจมา

ไม่รู้ว่าลูกชายเป็นอย่างไร

เมื่อคิดว่าลูกชายของเขาทำได้ดีกว่าลูกสาวของเขา คุณพสธรเดาว่าตัวแทนของเทวิกาคงไม่มีทางติดตามกับไซม่อนและคนอื่นๆ

ไซม่อนไม่ตอบ

หลังจากพบตัวแทนของญาณิน ก็ไม่มันไม่ง่ายเหมือนการสอนบทเรียนให้พลอยไพลิน แต่พลอยไพลินถูกสงสัยว่าลักพาตัวญาณิน

เพราะเครื่องติดตามตัวญาณินตัวปลอม คนของไซม่อนจึงพบที่ซ่อนของไซม่อนตัวปลอมอย่างรวดเร็ว เธอซ่อนตัวอยู่ในต้นไม้ใบใหญ่ ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่เธอตัวสั่นจากความหนาวเย็น

ทันทีที่ไซม่อนเห็น “ภรรยา” ของเขา เขาก็ถอดเสื้อคลุมออกทันที สวมให้ “ภรรยา” และกอด “ภรรยา”

คุณพสธร: “………”

ภรรยาของผู้นำตระกูลธนโยธาถูกพบในบ้านพักของตระกูลเลิศธนโยธา

แม้แต่คุณพสธรก็หมดคำพูด

เขาบอกว่าเขาไม่รู้ แต่ในกรณีนี้เขาต้องไปกับตำรวจเพื่อรับการสอบส่วน ส่วนพลอยไพลินก็กลายเป็นคนที่ตระกูลสาระทาและเจ้าหน้าที่ตำรวจตามหา

พลอยไพลินไม่รู้เรื่องนี้

เธอคิดว่าพ่อของเธอสามารถจัดการทุกอย่างให้เธอได้

หลังจากใช้ความพยายามอย่างมากในการข้ามภูเขาและป่าไม้ จนในที่สุดก็มาถึงข้างถนนหลังรุ่งสาง เธอเรียกแท็กซี่และบอกคนขับว่า: “ไปสนามบิน”

คนขับรถตอบตกลง

ไปส่งเธอที่สนามบิน

สองชั่วโมงต่อมา

พลอยไพลินปรากฏตัวที่สนามบิน เธอไปซื้อตั๋วก่อน เมื่อเธอหยิบบัตรประชาชนออกมาเพื่อซื้อตั๋ว คนขายตั๋วไม่รู้ว่าพูดอะไรกับคนข้างๆ พลอยไพลินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป ทว่าเมื่อเห็นคนขายตั๋วยังคงออกตั๋วให้เธอ เธอก็คิดว่าตัวเองคิดมากไปเอง

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอได้ตั๋วแล้ว เธอก็หันกลับและเดินออกไปกว่าไม่ถึงสิบเมตร ก็เห็นตำรวจรีบวิ่งเข้ามา

เพราะกินปูนร้อนท้องมั้ง เธอจึงก้มหัวลงโดยสัญชาตญาณและอยากจะเดินผ่านไปแบบนี้ แต่น่าเสียดายที่เธอทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะถูกตำรวจขวางทางไว้

หลังจากรู้ว่าท่าไม่ดี พลอยไพลินเลือกที่จะโจมตีตำรวจ ขัดขืนการจับกุม และหลบหนีแทนที่จะถูกจับโดยไม่ขัดขืนใดๆ

ในฐานะลูกสาวของตระกูลเลิศธนโยธา พลอยไพลินมีฝีมือทักษะที่ไม่เลว หลังจากที่เธอโจมตีตำรวจหลายคนเธอก็วิ่งหนีไปโดยไม่เลือกหน้า