ตอนที่ 640
บทที่ 671 ยิ่งวุ่นวายยิ่งตื่นตระหนก
October 22, 2026
ยศพันฒ์ปลอบโยนเธอ: “ไม่ต้องกังวล หลังจากที่เธอมาที่นี่เมื่อวานนี้ ฉันโทรหาน้องสามและขอให้เขาพาทุกคนไปที่คฤหัสน์เมเปิล”
“ถ้าพวกเขาตกอยู่ในอันตรายเพราะฉัน ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิตแน่”
ยศพันฒ์หยุดนิ่ง กอดภรรยาของเขาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง และพูดอย่างอ่อนโยนว่า: “วิกา เธอไม่เชื่อใจฉันเหรอ ฉันบอกว่าฉันจะไม่ปล่อยให้เธอและครอบครัวของเธอเป็นอะไร เชื่อฉันสิ แม้ท้องฟ้าจะถล่ม ฉันก็จะช่วยเธอรั้งมันไว้”
เทวิกากอดเขากลับ เสียงของเธอสะอื้นร้องไห้ว่า: “พันฒ์ ฉันขอโทษ พันฒ์ ขอบคุณนะ”
นี่เป็นเรื่องของบ้านเธอ แต่กลับลากเขาและครอบครัวของเขามาเกี่ยวข้องด้วย
“โง่จริงๆ เราเป็นสามีภรรยากัน และเธอเป็นภรรยาที่ฉันอยากจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน อย่ามาพูดขอบคุณกับฉันนะ”
เทวิกาพยักหน้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า
พิรัตน์ที่ถูกยกขึ้นและวางลงบนพื้นอีกครั้ง: ……
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน
……
วิลล่าสาระทา
“ธนภรณ์ ทำไมลูกไม่ไปโรงเรียนล่ะ”
เมื่อคุณหญิงรองรู้ว่าลูกสาวของเธอไม่ได้ไปโรงเรียน จึงถามด้วยความโกรธ
ธนภรณ์มองไปที่แม่ของเธออย่างสงบ และตอบอย่างใจเย็นว่า: “หนูรู้สึกไม่ค่อยสบาย และขอลาพักไม่กี่วันแล้วค่อยกลับโรงเรียน”
อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้าน
เธอคาดเดาได้หมดแล้ว
น้องที่บ้านสามก็ได้ขอลาไปหลบภัยที่บ้านด้วย
เธออายุกว่าลินน์ไม่กี่ปี แม้ว่าเธอจะไม่ได้สวยมาก แต่เธอก็ไม่อยากรับเคราะห์ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย ถึงการศึกษานั้นสำคัญ แต่ชีวิตนั้นสำคัญกว่า
“ลูกไม่สบายตรงไหน”
คุณหญิงรองเข้ามาแตะหน้าผากลูกสาว แต่เธอไม่มีไข้
“ลูกจะลาแล้วทำไมไม่บอกพ่อแม่ก่อน”
“หนูแค่ไม่ค่อยสบาย ช่วงนี้พ่อแม่เอาแต่บ่นทั้งวัน พ่อไม่ค่อยกลับบ้าน ซึ่งถ้าหนูบอก พ่อกับแม่ก็คงไม่ฟัง”
ธนภรณ์สามารถเดาได้ว่าพ่อแม่ของเธอกำลังทำอะไรบ้าง
เธอไม่เห็นด้วยที่พ่อแม่ของเธอจะฉวยโอกาสในเวลานี้ แต่พ่อแม่ของเธอไม่ยอมฟังสิ่งที่เธอพูด บวกกับเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะและเป็นคนต่ำต้อยในครอบครัว จึงไม่มีใครสนใจความคิดเห็นของเธออย่างจริงจัง
ในเมื่อตอนนี้ลุงกำลังเก็บแห ธนภรณ์รู้ว่าสักวันหนึ่งพ่อแม่ของเธอจะเป็นเหมือนลุงสามที่จะไม่กลับบ้านเป็นเวลานาน และโทรศัพท์ก็โทรไม่ติด
จู่ๆธนภรณ์ก็ยิ้มอย่างข่มขืน
ทำอะไรไว้ ก็ต้องได้รับสิ่งนั้น
หลายคนมักจะคิดว่าพวกเขาทำได้แนบเนียนไม่มีที่ติ แต่พวกเขาไม่รู้ว่ามีคำพังเพยโบราณที่ว่าเรื่องชั่วที่เคยทำไว้ ยังไงก็ปรากฏขึ้นในสักวัน
เธอหวังว่าพ่อแม่ของเธอจะไม่ถูกตัดสินประหารชีวิตในสิ่งที่พวกเขาทำลงไป
“ไอ้ลูกทรพี ลูกพูดบ้าอะไรกัน ลูกเป็นลูกสาวของเรา แล้วจะไม่สนใจลูกได้ยังไง”
ธนภรณ์มองไปที่แม่ของเธออย่างเงียบๆ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดอย่างใจเย็นว่า: “แม่คะ สารภาพโทษหนักจะเป็นเบา”
คุณหญิงรองผงะไปครู่หนึ่ง ชั่ววินาทีต่อมา เธอก็ตบลูกสาวไปทีด้วยความโกรธว่า: “ไอ้เด็กเวร……”
เมื่อตระหนักว่าเสียงเธอดังเกินไป เธอจึงลดเสียงลงและดุด่าอีกครั้งว่า: “ลูกพูดบ้าอะไร”
“แม่อย่าคิดว่าหนูยังเด็กเลยไม่รู้ หนูอยู่ในครอบครัวนี้มาสิบกว่าปีและมองออกอย่างท่องแท้ แม่กับพ่อชอบหลบหลังลุงสามวางแผนอย่างลับๆ ซึ่งสิ่งที่ลุงสามเคยทำ พ่อกับแม่ก็คงทำไม่น้อยเช่นกัน”
“เมื่อยี่สิบสามปีที่แล้ว พี่สาวคนโตของฉันถูกคนร้ายลักพาตัวไป เป็นแม่กับพ่อทำให้เรื่องมันง่ายขึ้นใช่ไหม”
ตอนนั้นธนภรณ์ยังไม่เกิดเลย เธอคำนวณตามความใจเย็นและความเฉลียวฉลาดของเธอ