ตอนที่ 647
บทที่ 678 ผิดหวัง
October 22, 2026
หญิงชราถอนหายใจยาว
ตราบใดที่ลูกชายคนโตสบายดี ตระกลูสาระทาจะไม่วุ่นวาย
หลานสาวคนโตก็สบายดี ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณบรรพบุรุษที่ปกปักรักษา
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ คุณยศกรก็มีสีหน้าเหมือนกับหญิงชรา รู้สึกโล่งใจและมีความสุข ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังดุด่าอยู่ในใจ
พี่ตายยากจริงๆ
ขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีกตาย
และเทวิกา ซึ่งคิดว่าเธอตายไปแล้ว แต่เธอกลับไม่เป็นอะไรเลย
“วิกา ถ้าเธอไม่ได้ขึ้นรถ แล้วใครนั่งอยู่ในรถเธอ”
คุณยศกรถาม
เทวิกาตอบว่า: “ตอนที่หนูออกไป หนูเห็นเครื่องบินจอดอยู่ที่สนามบินของเรา หนูเลยขึ้นเครื่องบินแทน ความเร็วนั้นเร็วมาก รถของหนูเลยให้คนขับรถของอาสะใภ้สองช่วยหนูขับมาที่นี่ แต่ไม่คิดเลยว่า……”
เทวิกาทำท่าโล่งอกใจ
คุณยศกรกลับและถามว่า: “ทำไมเธอถึงขอให้คนขับรถของอาสะใภ้สองช่วยเธอขับรถล่ะ”
“หนูเห็นเขาพอดี เลยขอให้เขาช่วยขับรถ เขาก็ยินดีมาก คุณอาสอง คนขับเป็นอย่างไรบ้างล่ะ สถานการณ์อุบัติเหตุรุนแรงมากไหม”
คุณยศกรด่าในใจว่า: ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้!
เสียคนขับรถของพวกเขาไปโดยเปล่าประโยชน์
“คนขับน่าจะไม่รอดแล้ว”
คุณยศกรถอนหายใจและพูดอย่างรวดเร็วว่า: “โชคดีที่วิกาไม่ได้นั่งรถคันนั้นไป ไม่อย่างนั้น…… ช่วงนี้ ลุงว่าเราคงต้องขับรถให้น้อยลง ก่อนที่สมาชิกครอบครัวทั้งสี่คนของตระกูลเลิศธนโยธาจะถูกจับได้ เราต้องพยายามออกบ้านให้น้อยที่สุด”
อุบัติเหตุของพี่ชายเขาก็เกิดจากตระกูลเลิศธนโยธา
“อาสองคะ นายน้อยของตระกูลเลิศธนโยธาเสียชีวิตแล้วค่ะ”
เทวิกาใจดีบอกอาสองของเธอว่ารณภพเสียชีวิตแล้ว
“คุณพสธรและพลอยไพลินก็คงหนีไปไม่พ้นเช่นกัน ตอนนี้พวกเขาแค่กำลังดิ้นรนจากความตาย หากพวกเขามีเหตุผล พวกเขาควรยอมจำนน มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องจบลงเหมือนนายน้อยของตระกูลเลิศธนโยธา”
คุณยศกรถามด้วยความประหลาดใจว่า: “นายน้อยของตระกูลเลิศธนโยธาเสียชีวิตได้อย่างไร”
คราวนี้เป็นประยสย์ที่ตอบกลับ เสียงของเขาต่ำและเย็นชาแล้วเขามองไปที่อาสองของเขาอย่างเฉียบคมจนคุณยศกรไม่กล้าที่จะมองเขา
บางอาจเป็นเพราะวัวสันหลังหวะ
ตอนพี่ชายออกไปรับพี่สะใภ้ที่สนามบิน เขาเป็นคนบอกคุณพสธรและคนอื่นๆเอง
เพราะเหตุนี้ถึงแม้รณภพจะรู้ว่าตำรวจกำลังไล่ล่าพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาก็ยังคิดที่จะแก้แค้น ยังคงสั่งให้คนของเขาไปก่อเหตุทางรถยนต์ และยังนำกลุ่มนักฆ่าไปสกัดกั้นแล้วสังหรประยสย์ในระหว่างทางด้วยตัวเอง
คุณยศกรคิดว่าแค่เขากำจัดพี่ใหญ่ ส่วนน้องเล็กก็ไม่รู้ไปอยู่ไหน ในเมื่อไปรู้ก็คิดซะว่าเขาตายไปแล้ว จากนั้นแค่ลงมือฆ่าประยสย์และน้องสาวของเขา ตระกูลสาระทาก็จะตกอยู่ในมือของเขา
เขาอดทนมากว่ายี่สิบปีและหลบอยู่หลังน้องเล็กลงมือทำเรื่องมากมายเพื่อที่จะเป็นคุณไซม่อน
ทั้งๆที่เป็นพี่น้องร่วมพ่อร่วมแม่เดียวกัน แต่เพราะเขาเป็นลูกคนรอง เขาจึงไม่สามารถขึ้นครองเป็นผู้นำตระกูลได้ เขารู้สึกไม่ยอม!
ญาติห่างคนเหล่ายังไม่ยอม แล้วยิ่งเป็นเขาล่ะ
“รณภพขัดขืนการจับกุมและกระโดดลงจากหน้าผาด้วยตัวเอง เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ อาการบาดเจ็บส่งผลกระทบต่อเขา เมื่อเขาได้รับการช่วยเหลือ เขาอยู่ในสภาพที่แย่มาก และระหว่างทางถูกนำส่งโรงพยาบาลก็เสียชีวิตไปแล้ว”
รณภพว่ายน้ำเป็น
ถ้าเขาไม่ถูกยิงที่มือและเท้าทั้งสองข้างจนบาดเจ็บและกระโดดลงมาก็คงหนีไปได้
คุณยศกร: “……”