บทที่ 679 ข่าวการเสียชีวิตของรณภพ

คุณยศกรกล่าวว่า: “พี่ชายคงจะไม่เห็นด้วย ถ้าเขาต้องการหย่าจริงๆ เขาคงหย่าไปนานแล้ว”

ในตอนแรกพวกเขาทั้งหมดถูกพี่ชายหลอก

เขาคิดว่าพี่ชายคนโตไม่มีความรู้สึกต่อพี่สะใภ้ แต่ความจริงแล้วพี่ชายจงใจดูแคลนพี่สะใภ้เพื่อปกป้องเธอ

หญิงชรานึกถึงตอนสาวๆที่เธอไม่สามารถหยุดลูกชายแต่งงานกับญาณิน และตอนนี้มันก็ยากขึ้น

เธอดุด่าญาณินเป็นพันๆครั้งในใจ

ส่วนทางเทวิกและประยสย์ที่อยู่โรงพยาบาล เนื่องจากพ่อของพวกเขายังอยู่ในห้องผู้ป่วยไอซียู ยังไม่จำเป็นต้องให้คนในครอบครัวดูแลเขาในตอนนี้ พวกเขาแค่ต้องปกป้องห้องผู้ป่วยเพื่อไม่ให้ใครมาวางยาพ่อของพวกเขาได้

“พวกนายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ท่านผู้นำที่นี่มีพวกเราดูแลให้”

ประยสย์กล่าวกับบอดี้การ์ดของพ่อ

บอดี้การ์ดสบายดี แต่แค่อากาศหนาวเกินไป หิมะเพิ่งตกโดยบนภูเขานั้นหนาวกว่าอีก ซึ่งพวกเขายังกระโดดลงไปในน้ำแบบนี้ และพวกเขาก็หนาวสั่นไปทั้งตัว

“ก่อนกลับต้องไปหาหมอ ตรวจร่างกาย สั่งยาแก้หวัด และหลังกลับให้ดื่มน้ำขิงสองชามเพื่อไล่หวัด”

บอดี้การ์ดไม่สบายใจที่จะออกไป แต่สภาพของพวกตอนนี้ก็ไม่เหมาะที่จะอยู่ต่อ จึงฟังคำสั่งของประยสย์และกลับไปที่คฤหาสน์ก่อน

บอดี้การ์ดของไซม่อนถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มติดตามเขา เมื่อกลุ่มนี้เป็นหวัด พวกเขาก็กลับไปที่คฤหาสน์และเปลี่ยนอีกกลุ่มหนึ่งมาที่โรงพยาบาลเพื่อดูแลไซม่อนต่อไป

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว

ยศพัฒน์ไปที่โรงแรมภายใต้โอเอ กรุ๊ปเป็นการส่วนตัวเพื่อแพ็คอาหารเย็นมา ส่วนพิรัตน์ก็กินข้าวต้มไป

เมื่อรู้ว่าพ่อของพวกเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ทั้งสองพี่น้องก็อุ่นใจขึ้นมากจนทานข้าวลง นอกจากนี้ยังมีศึกที่ต้องต่อสู้ และถ้าพวกเขาไม่กิน ก็ไม่มีแรงที่จะต่อต้านการแก้แค้นของคุณพสธร

ข่าวการเสียชีวิตของรณภพจะไปถึงคุณพสธรผ่านปากของอาสองอย่างแน่นอน

หลังอาหาร ประยสย์สั่งเสียน้องเขยว่า: “ยศพัฒน์ นายและวิกาอยู่ดูแลพ่อที่นี่ และฉันจะออกไปทำอะไรบางอย่าง”

ประยสย์พูดอย่างกังวลว่า: “ฉันจะไปกับนาย”

“ไม่ต้องหรอก นายอยู่กับวิกาไว้ พ่อยังหมดสติอยู่ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือที่นี่ วิกาไม่รู้ทักษะการต่อสู้เลย นายอยู่ที่นี่ฉันก็จะสบายใจหน่อย”

ยศพัฒนรู้ว่าประยสย์กำลังจะทำอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่เกลี้ยกล่อมเขาอีกต่อไป และตัดสินใจที่จะอยู่ในโรงพยาบาลกับภรรยาของเขาเพื่อปกป้องพ่อตา เขาพูดกับพี่ภรรยาว่า: “ระวังตัวด้วย”

“ฉันจะไม่เป็นอะไร ก่อนที่อุบัติเหตุจะเกิดขึ้นพ่อได้เล่าแผนการต่างๆให้ฉันฟังแล้ว และฉันก็เตรียมคนที่จะคอยดูทุกย่างก้าวของพวกเขาไว้ด้วย”

ประยสย์กล่าวอย่างเคร่งขรึม: “พันฒ์ พ่อของฉัน น้องสาวของฉัน ฉันฝากนายเรื่องนี้ไว้ด้วยล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ พวกเขาทั้งหมดก็ต้องอยู่!”

ประยสย์พูดกับบอดี้การ์ดของพ่ออีกครั้งว่า: “ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้ฟังการจัดการของน้องเขย”

บอดี้การ์ดทุกคนรู้ว่าท่านผู้นำและนายน้อยต่างก็ไว้วางใจคุณยศพัฒน์ อีกอย่างคุณยศพัฒน์ก็เป็นคนที่มีความสามารถเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงตอบด้วยความเคารพว่า: “นายน้อยครับ เราจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณยศพัฒน์ครับ”

เทวิกาเป็นห่วงพี่ชายของเธอ แต่เธอไม่ได้หยุดการกระทำแบบนี้ของพี่ชาย

หากพ่อและลูกสาวตระกูลเลิศธนโยธาและอาสองของพวกเขายังไม่ได้รับการจัดการ พวกเขาก็ยังไม่ปลอดภัยจริงๆ

ประยสย์ออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับคนของเขา

เขาจะไปซุ่มโจมตีอาสองของเขา

ตอนนี้พ่อยังหมดสติ ดังนั้นอาสองจะต้องดำเนินการครั้งใหญ่อย่างแน่นอน พ่อได้พูดคุยกับเขาและพัฒน์ก่อนหน้านี้แล้วว่า การจัดการกับบุงรองก็เหมือนกับการจัดการกับลุงสาม

ก่อนที่เขาจะมีเวลาโจมตีอาสอง สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ในเวลาสั้นๆก็มีเรื่องที่สำคัญมากมายเข้ามาแทนที่เรื่องการปราบอาสอง ซึ่งทำให้อาสองลอยนวลมาจนถึงตอนนี้

ตอนนี้ลุงสามยังคงถูกควบคุมโดยพ่อของเขาในบ้านพักตากอากาศของตัวเอง ซึ่งตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่สามารถให้ข้อมูลเพิ่มเติมแก่ตระกูลตระกูลเลิศธนโยธาได้

ส่วนอาสอง ก็ต้องปราบเขาด้วย คุมตัวเขาก่อน แล้วรอจนกว่าพ่อของเขาจะฟื้นขึ้นค่อยจัดการ

ประยสย์เดาว่าอาสองของเขารู้ว่าตอนนี้ตระกูลเลิศธนโยธาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

ข่าวที่พ่อของเขาไปสนามบินและอุบัติเหตุทางรถยนต์ของวิกาเกือบทั้งหมดเป็นฝีมือลุงคนที่สองของเขา

คืนนี้คาดว่าอาสองของเขาจะแอบไปหาคุณพสธร

ซึ่งแม้ว่าเขาจะไม่ได้ไปหาคุณพสธร แต่เพียงแค่อาสองของเขาออกจากบ้าน เขาจะลงมือเลย

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่คุณพสธรได้รับข้อความ เขาก็ตกตะลึง

เขาจ้องที่ข้อความโดยหวังว่าเขาจะเข้าใจผิดและอ่านผิด