บทที่ 680 ต่างกำลังวางแผน

“ช่วยแม่พยุงนอนลงก่อน”

ในที่สุดคุณพสธรก็พูดขึ้น

พ่อและลูกสาวช่วยพยุงคุณแก้วที่ทนไม่ไหวและเป็นลมให้นอนลงบนโซฟา”

“คุณยศกรเป็นคนส่งข้อความมาหาฉัน บอกว่ารณภพตายแล้ว”

ข่าวการเสียชีวิตของลูกชายทำให้คุณพสธรเจ็บปวดใจ

แต่ท้ายที่สุดเขาเป็นคนที่เคยผ่านมรสุมมาแล้ว บวกกับความเกลียดชังที่มีต่อตระกูลสาระทาคอยผลักดันเขา หลังจากที่เขาทนทุกข์แล้วเขาก็ลุกขึ้นสู้ต่อ

“พี่ชายของลูกได้รับบาดเจ็บและกระโดดลงไปในบ่อน้ำบนภูเขา ซึ่งอากาศหนาวจัด เขากระโดดลงไปในน้ำและได้รับยังบาดเจ็บอีก ทำให้ไม่สามารถหนีจากน้ำได้ จากนั้น…… เขาจึงถูกพบเจอแล้วนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่ระหว่างทางก็จากไปแล้ว”

คุณพสธรร้องไห้อีกครั้งขณะที่เขาพูด

“ไซม่อนอยู่ที่ไหน”

พลอยไพลินถามถามถึงสถานการณ์ของไซม่อน

ข้อมูลที่ได้รับไม่ละเอียดเพียงพอ

ในเมื่อคุณยศกรไปที่โรงพยาบาลแล้ว เขาจึงรู้สถานการณ์ของไซม่อนมากกว่า

ในขณะนี้ พลอยไพลินไม่มีความสัมพันธ์แบบรักๆใคร่ๆต่อไซม่อนอีกต่อไป แต่มีเพียงความเกลียดชัง

เธอรู้สึกว่าเป็นเพราะไซม่อนที่ทำให้เธอและครอบครัวของเธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์อย่างวันนี้ เป็นเพราะไซม่อนร้ายกาจมีไหวพริบและหลอกลวงพวกเขา

พี่ชายเสียชีวิต หากสามารถฆ่าไซม่อนได้ มันก็คุ้มค่า

ถ้าไม่มีไซม่อนตระกูลสาระทาก็เหมือนลมทราย พ่อและเธอจะตอบโต้กลับ ไม่ต้องถึงชัยชนะ อย่างน้อยก็ยังสามารถตายไปพร้อมกันได้

ตอนนี้พ่อลูกสาวไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก พวกเขาแค่ต้องการลากคนลงไปด้วย โดยเฉพาะตระกูลสาระทา

คุณยศกรริเริ่มที่จะติดต่อพวกเขา และต้องการใช้มือของพวกเขาเพื่อกำจัดไซม่อนและครอบครัวของเขา เลยตกลงร่วมมือกัน

พวกเขาไม่คิดว่าคนที่เก็บซ่อนตัวมากที่สุดในตระกูลสาระทาจะกลายเป็นคุณยศกร

คุณพสธรพูดด้วยความเกลียดชังว่า: “เขาโชคเข้าข้างจริงๆ ยังไม่ตายอีก”

พลอยไพลินก็ยังพูดด้วยเกลียดชัง: “พ่อคะ ยังไงเราก็ออกเมืองซูเพร่าหนีไม่ได้ และพี่ชายก็ตายแล้ว ทำไมเราไม่สู้กลับพวกเขา เอาให้ตายไปข้างหนึ่งเลย”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คุณพสธรก็พูดว่า: “พลอย พ่อจัดการให้ลูกกับแม่แต่งหน้าและเปลี่ยนตัวตน เมื่อพ่อไปดึงความสนใจของพวกเขา ลูกก็พาแม่ไปจากเมืองซูเพร่าและหนีไปให้ไกล ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ย่อมยังความหวัง ตราบใดที่ครอบครัวของเรายังมีคนชีวิตอยู่ สักวันหนึ่งเราจะหวนกลับคืนมาได้”

“ล้างแค้นให้พี่ชายของลูก ยังมีพ่อทั้งคน”

พลอยไพลินร้องไห้ทันที: “พ่อคะ หนูจะปล่อยให้พ่อเผชิญกับอันตรายเพียงลำพังได้อย่างไร”

คุณพสธรแตะใบหน้าของภรรยาและพูดอย่างเจ็บปวดว่า: “ชาตินี้พ่อและแม่ของลูกมีแค่ลูกและพี่ชายของลูกสองคน แต่ตอนนี้พี่ชายของลูกกลับ…… พ่อจะไม่ปล่อยให้ลูกประสบอุบัติเหตุอีกต่อไป ฟังพ่อนะ หาโอกาสหนีไปให้ได้”

“พ่อคะ!”

พลอยไพลินไม่ใช่คนกลัวความตาย

เธอทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้พ่อของเธอล้างแค้นให้พี่ชายของเธอเพียงลำพัง

“ฟังพ่อนะ ตราบใดที่ลูกยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวของเราก็ยังมีความหวัง”

พลอนไพลินร้องไห้น้ำตาไหลเหมือนสายฝน

กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอมองดูแม่ของเธอแล้วร้องไห้ว่า: “หนูเกรงว่าแม่จะไม่จากไปด้วย”

คุณพสธรหยุดพูด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า “หรือลูกจะหนีไปเองก็ได้”

ตราบใดที่ลูกสาวของเขายังมีชีวิตอยู่ เขารู้สึกว่ามีความหวัง

โดยหลักแล้ว ลูกหนึ่งในสองคนของเขาต้องรอด

ลูกชายไม่อยู่แล้ว ดังนั้นลูกสาวจะตายไปด้วยไม่ได้

มิฉะนั้น เขาจะต้องสูญสิ้นสายเลือดตระกูล เขารู้สึกขอโทษบรรพบุรุษของตระกูลเลิศธนโยธาของเขาจริงๆ

ในขณะนี้ คุณพสธรก็รู้สึกเสียใจภายหลัง

ใช่คำพูดของภรรยามาดุด่าเขาล่ะก็ บรรพบุรุษของเขาใช้เวลาหลายสิบปีในการชำระล้างตระกูลให้กลายเป็นนักธุรกิจที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่เขากลับพาลูกทั้งสองคนกลับมาหาด้านมือ และทำผิดพลาดครั้งใหญ่……