บทที่ 735 ตามจีบกัญณิศา

เมืองแอคเซสซ์

มีรถหรูหลายคันจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลนนท์สัจทัศน์ และหนึ่งในรถนั้นทุกคนคุ้นเคยเพราะรถคันนั้นเป็นของยศพัฒน์ คุณชายชายตระกูลอริยชัยกุล

แน่นอนว่าคนที่นั่งอยู่ในรถส่วนตัวของยศพฒน์ไม่ใช่เขา

นั่นคือพี่ภรรยาของเขาประยสย์

เพียงประยสย์มาถึงเมืองแอคเซสซ์ เขาสามารถขับรถในโรงรถของตระกูลอริยชัยกุลได้ตามต้องการ

เขารู้สึกว่ารถส่วนตัวของยศพัฒน์เหมาะสมกับตัวตนของเขามากที่สุด ดังนั้นวันนี้เขาจึงขับรถของยศพัฒน์ไปที่คฤหาสน์ตระกูลนนท์สัจทัศน์

นอกจากรถหรูหลายคันที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลนนท์สัจทัศน์ ยังมีทะเลดอกไม้ขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นทะเลดอกไม้รูปหัวใจที่ประกอบด้วยดอกกุหลาบสีแดงเพลิงจำนวนมาก

นี่เป็นกลยุทธ์ที่คุณประยสย์ใช้จีบกัญณิศา ซึ่งเขาเรียนรู้จากผู้คนมากมายที่มีประสบการณ์

แม้ว่าวิธีจะแย่และเก่า แต่แค่มีประโยชน์ก็พอ

กัญณิศาวาดรูปอยู่ในห้องทำงานของเธอ

คนรับใช้คนหนึ่งรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนมาถึงห้องทำงานของเธอ แต่เมื่อเห็นเธอตั้งอกตั้งใจกับการวาดภาพ คนรับใช้ก็ไม่กล้ารบกวนเธอ ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน และดูเธอภาพวาดอย่างเงียบๆ

สักพักนึงกญณิศาก็สังเกตเห็นคนรับใช้

โดยปกติแล้วประตูห้องทำงานของเธอจะไม่ปิด และเธอใช้ห้องทำงานเฉพาะตอนที่กำลังวาดรูปเท่านั้น ซึ่งต่างจากห้องทำงานของพี่สาวเธอที่จะมีสิ่งสำคัญมากมาย และโดยทั่วไปจะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป

“คุณป้า มีอะไรเหรอคะ”

ณิศาวางแปรงลงแล้วถามคนใช้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คุณหนูรอง คุณประยสย์มาอีกแล้วค่ะ คราวนี้เขามาด้วยตนเอง มีรถหลายคันจอดอยู่นอกบ้านของเรา คุณประยสย์เล่นใหญ่ขนาดนี้ คนในละแวกต่างก็มาแอบดู”

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ประยสย์มามอบดอกไม้ให้กัญณิศา แต่ก่อนหน้านั้นเขามักจะให้ช่อเดียว ซึ่งจะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

คราวนี้เขาวางทะเลดอกไม้ และครอบครองประตูคฤหาสน์ตระกูลนนท์สัจทัศน์

จนได้รับความสนใจจากเพื่อนบ้าน

คนรับใช้ของตระกูลนนท์สัจทัศน์รู้ว่าคุณประยสย์ไม่จริงใจจีบคุณหนูรองของพวกเขา คุณหนูใหญ่บอกว่าหญิงชาราของตระกูลสาระทาชอบคุณหนูรอง จึงบังคับให้คุณประยสย์ต้องแต่งงานกับคุณหนูรอง ซึ่งคุณประยสย์ทนแรงกดดันของผู้ใหญ่ไม่ได้ เลยทำไปงั้นๆ

คุณหนูรองของตระกูลนนท์สัจทัศน์อ่อนโยนราวกับน้ำและดูเหมือนนางฟ้า เธอจะแต่งงานกับผู้ชายอย่างคุณประยสย์ที่ไม่เข้าใจโรแมนติก และเย็นชาราวกับน้ำแข็งหมื่นปีได้อย่างไร

แบบนั้นไม่ดีต่อคุณหนูรองมาก

กัญณิศาเปล่งเสียงออกมาอย่างอ่อนโยนและพูดว่า: “คุณประยสย์มาเยี่ยม เพียงแค่เปิดประตูให้เขาเข้ามาก็พอ”

ขณะที่เธอพูดนั้น เธอเดินไปที่หน้าต่างของห้องทำงาน หน้าต่างของห้องทำงานหันไปทางประตูของคฤหาสน์ จากหน้าต่างเธอสามารถมองเห็นสถานการณ์ของประตูของคฤหาสน์ได้

เมื่อเธอเห็นมีพื้นที่สีแดงขนาดใหญ่ที่ประตู

“คุณป้าคะ มีอะไรวางที่ประตู ฉันเห็นว่าเป็นสีแดงทั้งหมด”

สายตาของกัญณิศานั้นดี แต่ระยะทางยังห่างไกลเล็กน้อย เธอจึงมองเห็นไม่ชัดเจน มีเพียงพื้นที่สีแดงเท่านั้น

หลังจากที่คนใช้เงียบ เธอตอบว่า: “นั่นเป็นทะเลดอกไม้ขนาดใหญ่ วันนี้คุณประยสย์ให้คนนำดอกกุหลาบสีแดงมาวางเป็นรูปหัวใจ ดอกไม้มีจำนวนมากเลยกลายเป็นทะเลดอกไม้”

มองจากระยะไกลเป็นสีแดงอร่าม แต่ดูใกล้ๆสวยงามมาก

“คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่บอกว่าคุณประยสย์ไม่จริงใจกับคุณ หากคุณประยสย์ส่งดอกไม้ให้คุณอีกครั้ง ก็บอกให้เราทิ้งดอกไม้เหล่านั้นลงถังขยะ และคุณประยสย์ให้คนส่งดอกไม่มาเยอะ ทว่าแค่จัดวางเขายังใช้คนอื่นจัดวาง เขาไม่ได้ลงมือเลย คุณหนูใหญ่พูดถูก เขาไม่ได้จริงใจกับคุณเลย คุณหนูอย่าไปหลงกลนะคะ”

ถ้าจริงใจ คุณประยสย์ควรจัดดอกไม้เหล่านั้นเป็นรูปหัวใจด้วยตัวเอง แทนที่จะหันไปพึ่งบอดี้การ์ด

“พ่อบ้านขอให้ป้าขึ้นไปชั้นบนตามคุณหนูรอง จะทิ้งดอกไม้ทั้งหมดลงถังขยะไหม”

พ่อบ้านบอกว่า ท้ายที่สุดแล้ว ก็เอามาให้คุณหนูรอง ซึ่งแม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะฟังคุณหญิงใหญ่ ทว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ควรแจ้งให้คุณหนูรองรู้เรื่องนี้