บทที่ 756 กัญณิศาเป็นข้อยกเว้น

ใช้เวลาสักครู่ กัญณิศาค่อยมองไปทางประยสย์

ประยสย์จ้องมองเธอลึกๆ ทำให้ใบหน้าของเธอแดงขึ้น

ตอนเธออยู่กับเขาในฐานะสาวสวมหน้ากาก ทั้งสองรู้สึกสบายใจราวกับว่าพวกเขารู้จักกันมาหลายปี ทว่าในขณะนี้ เธอหน้าแดงอย่างง่ายดาย

ถ้าประยสย์ไม่รู้ว่าเธอคือสาวสวมหน้ากาก เขาคงหันหลังกลับและจากไปนานแล้ว

ในสายตาของผู้ชายคนอื่นๆ เมื่อผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์ขี้อาย ไม่ว่าจะดูยังไงก็สวยและน่าดึงดูด ทว่าประยสย์มีความชอบที่แตกต่างกัน เขาไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น

“ณิศา”

ประยสย์เรียกณิศาอย่างอบอุ่น

เขาเข้าใกล้ณิศา และคนรับใช้ที่ติดตามณิศาก็จ้องอย่างประหม่าที่ก้าวเท้าของเขา เมื่อใกล้ประมาณสามเมตร คนรับใช้ก็ไอเบาๆ แล้วพูดอย่างสุภาพ: “คุณประยสย์ ระยะห่างของคุณกับคุณหนูรองของเรามีสามเมตรแล้ว ซึ่งคุณประยสย์ไม่อนุญาตให้หญิงสาวอื่นๆที่ไม่ใช่ญาติเข้าใกล้คุณในระยะสามเมตร”

นี่เป็นการเตือนประยสย์และกัญณิศาให้รักษาระยะห่าง

ประยสย์: “……”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขายังคงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและยืนอยู่ข้างหน้ากัญณิศา

เขายังมองไปที่คนรับใช้และพูดอย่างใจเย็นว่า: “ฉันกำลังจีบคุณหนูรองของพวกคุณ ณิศาเป็นข้อยกเว้น”

มุมปากของคนรับใช้กระตุกเมื่อเห็นคุณหนูรองของเขามองประยสย์อย่างอ่อนโยน คนรับใช้ไม่ได้พูดอะไร แต่เธอยังคงยืนอยู่ที่นั่น ทำหน้าที่เป็นหลอดไฟที่สว่างที่สุด

ประยสย์ไม่สนใจที่คนรับใช้เฝ้าระวังเธอ

แม้ว่าเขาจะเคยจีบมาก่อน แต่ก็เป็นเพียงการแสดงเท่านั้น ช่อดอกไม้ที่เขาส่งให้กัญณิศาถูกส่งโดยคนอื่น ด้วยเหตุนี้คนรับใช้ของตระกูลนนท์สัจทัศน์จึงเชื่อคำพูดของกิติยา และรู้ว่าประยสย์ไม่ได้จีบณิศาด้วยความจริงใจ

เป็นธรรมดาที่คนรับใช้จะต้องระแวดระวังเขา

“คุณทำแบบนี้ทำไม มันเยอะมาก แพรวพราวเกินไป”

ณิศาพูดเบาๆว่าประยสย์สิ้นเปลืองเกินไปที่ซื้อดอกไม้มาเยอะขนาดนี้

ประยสย์ยื่นชุดเครื่องประดับให้เธอและพูดว่า: “ตอนนี้ฉันจริงจังมาก เมื่อฉันประยสย์เอาจริง เรื่องที่ฉันทำมักจะเปล่งประกายเสมอ”

กัญณิศาหัวเราะเบาๆ และเธอหยิบกล่องสีแดงใบใหญ่มา “ฉันไม่ขาดสิ่งเหล่านี้”

“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ขาด แต่ความหมายของมันแตกต่างออกไป”

หลังจากประยสย์พูดจบ เขาก็ถอดเสื้อโค้ทออกและช่วยณิศาคลุมใส่ คนรับใช้หยุดเขาไม่ทัน จึงได้แต่มองดูประยสย์ใส่เสื้อคลุมให้คุณหนูรองของพวกเขา

ฟังประยสย์พูดว่า: “วันนี้อุณหภูมิลดลงสองสามองศา ตอนที่ฉันอยู่ที่เมืองซูเพร่า ฉันเคยชินกับหิมะแล้ว ดังนั้นตอนมาถึงเมืองแอคเซสซ์ ถึงอุณหภูมิลดลงเพียงไม่กี่องศา ฉันก็รู้สึกหนาวมากจริงๆ เธอควรสวมเสื้อโค้ทหนาๆ ไม่งั้นถ้าไม่สบาย กิติยาคงจะปล่อยให้หมาป่ามากัดฉันแน่”

กัญณิศายิ้มและพูดว่า: “ฉันรีบออกมาเลยลืมเอาเสื้อโค้ทไปด้วย”

ประยสย์ยิ้มเล็กน้อย

ต้องเป็นเพราะการมาของเขาทำให้เธอดีใจมากแน่ๆ พอเธอดีใจ เธอก็ลืมสวมเสื้อโค้ทออกมา

“ไม่ชวนฉันเขาไปดื่มน้ำอุ่นๆอุ่นร่างกายบ้างเหรอ”

ณิศาหลับทางไปข้าง แล้วทำท่าเชื้อเชิญประยสย์ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “คุณประยสย์ เชิญด้านในค่ะ”

ประยสย์มองเธออย่างลึกซึ้ง และตามเธอเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลนนท์สัจทัศน์

บอดี้การ์ดที่ประยสย์พามาก็เข้าไปด้วย แต่พวกเขาหยุดอยู่ที่ทางเข้าบ้านหลังใหญ่ ซึ่งหากไม่ได้รับความยินยอมจากนายน้อยและอนาคตภรรยาของนายน้อย พวกเขาก็ไม่ควรเข้าไปก้างขวางคอ

คนรับใช้เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง และรู้สึกว่าคุณหนูรองของเขาปฏิบัติต่อประยสย์เป็นอย่างดีในวันนี้

ทว่าท่าทีของคุณประยสย์ที่มีต่อคุณหนูรองก็จริงใจมากขึ้น

แน่นอนที่ประยสส์จีบคุณหนูรองเพราะถูกผู้ใหญ่ในบ้านบังคับ

หญิงชาราตระกูลสาระทาชอบคุณหนูรองมาก

คนรับใช้คิดว่าถึงเวลาแล้วที่ควรโทรคุยกับคุณหนูใหญ่