บทที่​ 34​ การร่วมมือ

เออ!!..... แล้วเขาจะมาเอาลูกแกได้ไงไอ้ชล​ วิทพูดด้วยเหตุผล

แกเป็นคนตั้งเงื่อนไขนี้เองน่ะ.... แล้วอยู่ๆก้อกลัวเขามาเจอกับลูกแกได้ไง​ อีกอย่างเขาคงมาทำงานล่ะมั่ง​ วิทได้แต่พูดออกไป

ก้อน่าจะใช่ค่ะพ่อ..... เธอพูดเสียงเบาลงกว่าตอนที่มาเรียกพ่อของเธอ

ส่วนตาชนพกับน้ำค้าง​ คุณเอกราชพาไปเที่ยวในตัวเมืองหัวค่ำคงจะกลับ​ ตาแจ็กซันกับดาวเรืองก้อไป​วิทพูดด้วยท่าทีเหนื่อยใจงานก้อต้องทำหลานก้อต้องเลี้ยงไหนจะลูกตัวดีอีก​ จะโกรธ​เควินไปถึงไหนเรื่องก้อผ่านมานานแล้ว​ " วิทได้แต่คิด"

ทางด้านเอกราช​ เมื่อเขาพาหลานทั้งสองคนไปส่งที่หนูชลกับตาวิทเส็จก้อเกือบจะสองทุ่มแล้ว​ เขาเดินเข้าไปในรีสอร์ท​เพื่อจะตรงไปยังบ้านพักที่เขาอยู่​ เพื่อที่จะรอหลานสาวตัวน้อยกลับบ้าน​

แต่เอะ???.... นั้นมันเควินนิ​ เขาต้องเดินผ่านบ้านพักอีกหลังเพื่อที่จะไปบ้านพักของเขา​ ใครจะคิดว่าลูกชายของเขาจะมาอยู่ที่นี่​ ไหนจะพวกลูกน้องมากันครบทีมเลย ต้องไปทักทายลูกชายสะหน่อยแล้ว เขาเดินเข้าไปในเขตบ้านอย่างน่าตาเชย​ เพราะบอดี้การ์ด​บางคนจะเขาไปถามเมื่อเห็นหน้าเขาชัดได้แต่ยืนก้มหัวให้เขา

ไงเควิน... มาไงไปไงถึงมาอยู่นี่ได้​เขาถามลูกชายเป็นเชิงถามไถ่

ชายหนุ่มเมืาอเห็นพ่อของเขาอยู่ที่นี่ได้แต่รู้สึกแปลกใจ..... แล้วน้ำค้างละ​ ลูกสาวที่เขาแทบจะไม่ได้อยู่กับเธอ

พ่อ.... แล้วลูกสาวผมล่ะครับ​เขาถามออกไป

อ๋อ... อยู่กับหนูชลนะ เขาตอบลูกชายด้วยรอยยิ้ม​

ทำไมละครับ..... เธอไม่เกลียดลูกสาวผมหรอเขาถามพ่ออย่างสงสัย

แกจะบ้าหรอ!!!...... น้ำค้างกับชนพเขาสองคนก้อเป็นพี่น้องกัน​ แกจะไม่ให้มีพี่มีน้องเลยหรือไง​เขาหุบยิ้มแล้วก้อว่าลูกชายของเขา

แต่......ชายหนุ่มได้แต่คิดอยู่ในใจในเมื่อชลเลิกกับเขาเพราะเด็กคนนี้ทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่กับเธอได้

ไม่ต้องแต่??.... ฉันเป็นคนพาน้ำค้างมาหาพี่ชายเขา​ บังเอินเล่นกับหนูชลไปหนูชลมา น้ำค้างเลยติดหนูชลแจเลยตอนนี้.... ที่แกเห็นฉันอยู่นี่ก้อเพราะรอน้ำค้างกลับบ้านนี่แหละ​ เอกราชบอกลูกชายไปตามตรง