เมียทอม (50%)

“เฮียครับ…เฮีย ร้านจะปิดแล้วครับ” นพเก้าเอ่ยบอกพร้อมสะกิดไหล่ของคนรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี เพราะเขาเป็นน้องชายเจ้าของร้าน ซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของปรเมศ

เสียงที่เหมือนลอยมาแต่ไกลทำให้ปรเมศได้สติอีกครั้ง

“อือ…” พ่อหนุ่มพันธุ์ดิบขานรับกลั้วลำคอหนา คลายมือจากมือเรียวของธารธารา ก่อนจะทาบมือกับโต๊ะดันตัวเองให้ลุกขึ้นด้วยสภาพทุลักทุเล เซน้อยๆ จากนั้นก็หันไปมองหน้าไอ้หนุ่มสกินเฮด ลุคแบดบอย

“ร้านปิดแล้วเหรอวะไอ้เก้า”

“ใช่ครับ ผมว่าเฮียนอนที่นี่ดีกว่าไหมครับ” น้องชายเจ้าของร้านเอ่ยพลางรินน้ำเย็นๆ ส่งให้อีกฝ่ายเผื่อจะช่วยให้ตาสว่างและสร่างเมาขึ้นมาบ้าง

“อือ…ก็ดีเหมือนกัน เมาขนาดนี้กูคงขับรถกลับไม่ไหว” หลังจากซัดน้ำเย็นเข้าไปปรเมศก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเอ่ยเรียกคนที่ยังฟุบอยู่กับโต๊ะแบบไม่สนห่าอะไร

“เฮ้ย! ไอ้น้ำ ลุกเร็วมึง” สรรพนามที่อีกฝ่ายใช้เรียกทำให้สาวห้าวหูผึ่งอีกครั้ง สติเริ่มบังเกิด ก่อนจะผงกหัวขึ้นมามองอีกฝ่าย แล้วเอ่ยเย้าด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

“ฮั่นแน่…มึงเรียกชื่อกูอีกแล้ว…ดีจัง”

คนโดนล้อทำหน้าไม่ถูก รู้แต่ว่าซีกแก้มสากเหมือนมีไฟมาอังอย่างน่าบัดซบ

“ไม่ต้องมาทำตาหวาน ลุกเร็ว กูง่วงจะตายชัก” พ่อเจ้าประคุณกลบเกลื่อนความรู้สึกด้วยการปั้นหน้าเรียบสนิท แล้วเอ่ยออกคำสั่งเสียงแข็งๆ

“อือ…กูลุกม่ายหวาย…” ธารธาราพยุงตัวทำท่าจะลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ก่อนจะทรุดลงอย่างยอมจำนนกับอาการโลกหมุน พื้นใต้เท้าโคลงเคลงไปหมด

“ลุกไม่ไหวก็ต้องลุก แข็งใจหน่อยเร็ว” ปรเมศเอ่ยเป็นเชิงกระตุ้นระคนเร่งเร้า ก่อนจะขยับเข้าไปดึงต้นแขนอีกฝ่ายเพื่อพยุงให้ร่างอ่อนปวกเปียกลุกขึ้น

“อือ…ลุกก็ลุก” เธอเอ่ยรับคำงึมงำอย่างว่าง่ายหายพยศ แล้วทาบฝ่ามือลงกับพื้นโต๊ะตรงหน้าเพื่อดันให้ตัวเองลุกขึ้นยืนช่วยเขาอีกแรง

ท่าทางถ้อยทีถ้อยอาศัยของคนที่ต่างประกาศปาวๆ ว่าเกลียดกันทำให้น้องชายของเจ้าของร้านแอบอมยิ้ม เป็นบุญตาของเขาเหลือเกินที่ได้มาเห็นโม้เม้นต์ปรองดองอย่างน่าพิลึกเช่นนี้

“เฮียจะให้ผมเอาหมอน้ำไปส่งที่ห้องให้ไหมครับ” นพเก้าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันขวับมามองตาขวาง ลักษณะเหมือนหวงคุณหมอสาวไม่มีผิด

“เดี๋ยวกูไปเอง ห้องไหน”

“เอ่อ…ให้หมอน้ำนอนห้องเดียวกับเฮียได้ไหมครับ พอดีว่าคืนนี้เพื่อนผมมาขอค้างด้วยสามคนห้องเลยเต็มหมด จะเหลือก็แต่ห้องที่เฮียเคยนอน หรือว่าจะให้ผมโทรไปตามเฮียภูมารับหมอน้ำดี เพราะรายนั้นบอกก่อนออกจากร้านว่าถ้าเฮียเอาหมอน้ำกลับไม่ไหวก็ให้โทรหาแก”

“ไม่ต้องโทรไปกวนไอ้ภูหรอก ป่านนี้มันคงหลับปานตายแล้ว เดี๋ยวให้ไอ้น้ำมันนอนกับกูก็ได้”

“งั้นฝันดีนะครับ ผมขอตัวไปดูเด็กเก็บร้านก่อน”

นพเก้ากล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น แล้วหมุนตัวจากไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ส่วนปรเมศก็จับแขนธารธารามาพาดบ่ากว้าง ก่อนจะพาอีกฝ่ายออกก้าวเดินอย่างทุลักทุเล กว่าจะมาถึงห้องได้ก็เล่นเอาหอบกันเลยทีเดียว

หลังจากวางคนที่เมาไม่ได้สติลงบนเตียง ปรเมศก็ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำเพื่อเรียกความสดชื่น ครั้นเดินออกมาก็ต้องชะงักกับสายตาหวานหยาดเยิ้มของคนที่นั่งหัวฟูอยู่ปลายเตียงซึ่งพุ่งตรงมายังเขา และน้ำคำหวานหูชวนใจละลายที่เล็ดลอดออกมาจากปากสีแดงระเรื่อก็ทำให้เขาเกือบล้มหัวคะมำ

“เมศจ๋า…น้ำร้อน”

“ร้อนก็ไปนั่งตากแอร์โน่น” เห็นท่าไม่ดีเขาก็ชี้มือไปยังข้างเตียงอีกฝั่งที่แอร์ลงเต็มๆ แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้ายุ่ง ส่ายหัวน้อยๆ แล้วลงมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง

“เฮ้ย! กูบอกให้ไปนั่งตากแอร์ ไม่ใช่แก้ผ้าโว้ย!” ปรเมศร้องห้ามปรามเสียงหลง แล้วรีบหันซีกแก้มแดงก่ำไปอีกทางเมื่อเหลือบไปเห็นเนินอกขาวผ่องรำไร