ตอนที่ 1227

ซือเฉียนเชียนหน้าแดงก่ำขึ้นมา เธอรู้ว่าซือชิงหนิงได้เปรียบ เธอจึงทำได้เพียงแค่ทำแก้มป่องและพูดอย่างน้อยใจ “พ่อคะ หนูรู้แล้วค่ะ”

แม่ซือก็พูดปลอบใจเธอ “แม่ก็ให้บัตรลูกไปแล้วไม่ใช่หรือ! ลูกขาดอะไรก็ไปซื้อเอาใหม่เองเลย”

ซือเฉียนเชียนกัดริมฝีปาก “แม่คะ หนูไม่อยากใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายนี่คะ”

“แต่ตอนบ่ายเธอถึงถุงช้อปปิ้งกลับมาสองถุงนี่ ฉันว่าคงไม่ต่ำกว่าสองแสนห้าหรอก!” ซือชิงหนิงฟ้อง

ซือเฉียนเชียนแอบจ้องใส่เธอ “พี่ พ่อเป็นคนอนุญาตให้ฉันซื้อเองนะ”

“เอาละ กินข้าวได้แล้ว” พ่อซือพูดขึ้น

ซือเฉียนเชียนเหลือบมองไปทางหลี่น่า จากนั้นก็แอบดึงผมของตัวเองออกมาและใส่เข้าไปในแกงแบบไม่ให้คนข้างๆ เห็น

“อ๊ะ! นี่อะไรเนี่ย ผม?” ตอนที่ซือเฉียนเชียนกำลังจะดื่มซุป เธอก็ตั้งใจคีบเส้นผมขึ้นมาจากน้ำซุป “พ่อคะ แม่คะ น่ารังเกียจมากเลย! หนูกินไปโดนเส้นผมด้วย”

ซือชิงหนิงมองไป ซือเฉียนเชียนก็รีบนำทิชชูมาห่อเส้นผมและโยนลงไปในถังขยะทันที “หนูไม่ดื่มซุปแล้ว พ่อกับแม่ก็อย่าดื่มเลยค่ะ น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!”

หลี่น่าตื่นตระหนกมากและรีบพูดขึ้น “คุณท่าน คุณนายคะ ตอนที่ฉันทำกับข้าว ฉันใส่หมวกทำอาหารอยู่ตลอดเลยนะคะ”

“ความหมายของเธอคือเส้นผมเส้นนี้เป็นของฉันเองงั้นหรือ” ซือเฉียนเชียนด่าออกมาด้วยความโมโห

ซือชิงหนิงมองดูผมสีน้ำตาลของซือเฉียนเชียนและเส้นผมที่หล่อนกำอยู่บนโต๊ะ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมา เธอหยิบทิชชูนั้นขึ้นมาโดยที่ไม่กลัวว่ามือจะเปื้อน และหยิบเส้นผมไปวางเทียบบนกระดาษสีขาว “นี่เป็นผมของเธอเอง อย่าคิดที่จะใส่ร้ายคุณป้า”

ซือเฉียนเชียนหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าซือชิงหนิงจะเปิดโปงเธอ “เธอก็แค่แค้นที่เมื่อกี้คุณป้าไม่ได้เป็นพยานให้เธอ เธอก็เลยจะใช้ผมของตัวเองมาใส่ร้ายคุณป้า ซือเฉียนเชียน อย่าทำตัวชั่วร้ายขนาดนี้จะได้ไหม”

หลี่น่ามองไปที่ซือชิงหนิงด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้ว่าซือเฉียนเชียนตั้งใจใส่ร้ายเธอ แต่เธอเป็นเพียงแค่คนรับใช้ ไม่สามารถแก้ตัวอะไรได้